Άδειο το καφενείο
και γίναμε όλοι πολυάσχολοι
άδειο το κουτούκι
νιώθω να μας περέσυρε το λούκι
άδειο το ιστολόγιο,
ψυχρό σαν νεκρολόγιο,
ελπίζω να 'στε στους δρόμους
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
ΣΤΕΚΙ ΠΟΙΗΣΗΣ, ΑΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ
[ρεμπελ(εύω) -ος (αναδρ. σχημ.)]
[τουρκ. tembel (από τα περσ.) -ης· τεμπέλ(ης) -άκος, -αρος]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου