Χρυσόψαρο

ένα ουφ και δυό αμάν
γεννιούνται από γινάτι
λογάκια που μπερδεύτηκαν
και μου εβγαλαν το μάτι

αέρας ανεπρόκοπος
μια στάλα ειρωνία
και ο θάνατος καραδοκεί
πιο κάτω στη γωνία

ένα γλυκό χρυσόψαρο
να ήμουν πολύ το θέλω
να μη θυμάμαι τίποτα
και τίποτα να μη ξέρω

Ανηδονία

μόνος μου μες στην μοναξιά
στο τέλμα της αηδίας
με έχρησαν πάλι βασιλιά
στο βασίλειο της ανηδονίας

θα μείνω λέω εδώ
για λίγες μέρες μόνο
ως να γινώ καλύτερα
να διώξω αυτόν τον πόνο

δρων κατά το λυκόφως

μονοπώλησες την σκέψη μου
πλάνεψες το μυαλό μου
έκανες την καρδούλα μου
να χτυπά για σε μικρό μου

σκύλα εσύ με έλιωσες
η ψυχή μου σε φοβάται
έκανες την καρδούλα μου
αιώνες να μη κοιμάται

μάγκας εγώ ήμουνα βαρύς
βαρύς σαν το αμόνι
τα μάτια σου με πλάνεψαν
και το κορμί μου λυώνει

μαράθηκε το γέλιο μου
μόνος τι να κοιτάξω
αυτόν τον πόνο τον βαρύ
πες μου πως να τον πάψω

σαν τον βλάκα

πάνω στο ντέρτι στον καημό
ήρθες και εσύ κυρία
με έκανες και ξέχασα
τι θα πει ευτυχία

γελάστηκα με πρόδωσες
με έκαψες μπαμπέσα
και μες στην αγκαλιά της γής
θε να σαπίσω μέσα

στο στήθος δεν χωρά άλλη ανάσα
κάθε επαφή με τη ζωή θέλω να χάσω πάσα

Μερ..Νυχτ...εεε μπρενεδέμος

Ποιά μέρα και ποιά νύχτα

τι είναι το σούρουπο και τι η αγρύπνια

πότε κοιμάσαι πότε ξυπνάς

από ανάγκη κι από συνήθεια.

Μεγαλώνοντας αλλάζεις

ωριμάζοντας ξεχνάς

πίνεις και πίνεις

σπίτι ξενερωμένος γυρνάς.

Χαράζει ή βραδυάζει

σημασία δεν έχει καμμία.

Τρεμπέλιασα και έφριξα

τίποτε δεν μπορώ

κι ο ύπνος εχθρός μου

τον αποφεύγω και γιαυτό

θα χαθώ

στης μέρας την πλάνη

στης νύχτας το μελαγχολικό φως

θα σβήστεί η λάμψη

των όλων

Στάχτη & Αποκαΐδια

στα στήθια του ο άνθρωπος
όλο φωτιές ανάβει
για να ζεστάνει την καρδιά
την έννοια του να παύει

πολλές φορές αυτή η φωτιά
θα σβήσει απ'τη συνήθεια
τον σιγοκαίει και γίνεται
στάχτη και αποκαΐδια

άλλες φορές αυτή η φωτιά
δυνάμωσε στον χρόνο
μα όμως θα σβήσει απότομα
γεμίζοντάς τον πόνο

και έπειτα ο άνθρωπος
στο κρύο θε να μείνει
μέχρις η στάχτη μέσα του
προσάναμμα να γίνει

θα ανάψει μια γερή φωτιά
που δεν μπορεί να σβήσει
που θα τον κάψει ολόκληρο
και θα τον τσουρουφλίσει

Καθρέφτης

έναν καθρέφτη έσπασα
και εφτά χρόνια σε ξέρω
σε μια εβδομάδα με έκανες
αιώνες να υποφέρω

ένα γλυκό σου φίλημα
ένα αθώο χάδι
απ'τον παράδεισο με έσυραν
στα άδυτα του Αδη

για αυτό σου λέω κούκλα μου
σε θέλω, δεν με θέλεις
μακάρι να μη σε γνώριζα
και εσύ να μη με ξέρεις

Φλούδες & Ελπίδες

λυώνω σιγά σιγά
απ'το πολύ σεκλέτι
ρεμπέτικη η σκέψη μου
περάσανε τα έτη

μεγάλωσα εξωτερικά
μα μέσα πάντα ίδιος
καθρέπτης δεν με γνώρισε
παντοτινά ηλίθιος

ο πόνος με αγάπησε
με έκανε και υποφέρω
σφίχτα λοιπόν μ'αγκάλιασε
θέλω να μην με ξέρω

παράνοια παραπονιάρα
με τριγυρίζει μυστικά
με ακουμπά, είναι ναζιάρα
καταραμένα θηλυκά

η μοναξιά δεν είναι στενάχωρη
γιατί η κόλαση είναι οι άλλοι
το πίστεψες λίγο καιρό
και τώρα πάμε πάλι

Αντιθετική Παράνοια ΙΙΙ

Σκουπίδια έχει το πιάτο μας

φαγιά γεμάτα ο κάδος

αετόπουλα που σέρνονται

στενό είναι το φάρδος

Κουκλίστικα ασχήμηνες

μικραίνοντας μεγαλώνεις

σοφές είναι οι βλακείες σου

τραβώντας με σε χώνεις

Έραψες το στόμα σου

και ύστερα έβγαλες λόγο

έχασες το θάρρος σου

και κέρδισες το φόβο

Ο κόσμος είναι άρρωστος

και όχι όπως πρέπει

κουφός που όλα τα άκουσε

τυφλός που όλα τα βλέπει

λε - λέ

Κλώνοι πιθήκων χορεύουν τιτιβίζουν

βρίζουν και πήζουν

τάκα τάκα το κύμα πρήζουν

τη γκρίνια και το κουτσομπολιό αρχίζουν

Τόστ με τόνο μασουλάνε

τα σύκα και τα καρπούζια στη μύτη

κολυμπάνε- ξενερωμένα γαρ-

πιπεριές χάνουν τα σπόρια τους

βοήθεια!

και γω την έμπνευσή μου.

Άνοιξε το παράθυρο μικρέ

και πέσε κάτω

απ' τον ημιόροφο στο υπόγειο

πιο χαμηλά δεν έχει.

Ρετιρέ καμπινέ κουπέ λελέ

κρίμα τα νοιάτα σου μικρέ

σε πιάσανε στη φάκα

Το κανένα

Μην ψάχνεις νόημα να βρείς,
δεν έχει σημασία,
γαργάλα το μυαλό σου,
ζήσε ανέμελα και βρες τρεμπέλικά σου πάθη.
Πιές με την μία, μονομιάς, της ζωής το κατακάθι.
Κι ύστερα σκέψου... "μήπως έκανα βλακεία;
μα αφου σου λέω, πως δεν έχει σημασία!

Νεκρός πριν γεννηθείς δεν ήσουνα; Πάλι νεκρός θα είσαι!
Μην ασχολείσαι μ'άλλους, τον εαυτό σου μόνο πείσε.
Για αυτό σου λέω, νόημα κανένα, ένα μηδέν, ένα προχτές, ένα κανένα.
Σου λέω πίστεψε τον δάσκαλο της γνώσης και στα πενήντα σου πάλι είκοσι θα νιώσεις.
Και όπως λέει μία ακόμη παροιμία, αγόρασε δύο, κι ύστερα πάρε δώρο τρία.
Σε κοροιδεύω μην ακούς, μην δίνεις σημασία σε καπιταλιστικά τερτίπια, δυσωδία.
Σου λέω το νόημα είναι ένα και αυτό το νοήμα είναι το κανένα.
Μην είναι το ποτάμι, το βουνό ή μήπως η παραλία; Μήπως ξεχάστηκες και δίνεις σημασία;

Ποιό είναι το το κριτήριο για να συγκρίνεις δυο στιγμές; Ποιό είναι το σήμερα, το αύριο, το χτές; Αφού και αυτό κάθε μέρα αλλάζει. Μήτε χαρά, μήτε βροχή, μήτε μαράζι.

Τρεμπέλισε το σήμερα και αύριο μη σε νοιάζει.
Τρεμπέλικια θολή στιγμή μέσα στη σκέψη βάζει,
τους ποιητές του τίποτα,
που ποιητές δεν είναι.
Τι αύριο; τι σήμερα; Δένε και ύστερα λύνε.

Ορκίζομαι πως θα σου πω το νόημα της φύσης
και αν δεν προλάβω να στο πω, δεν

3:19

σπαράγγια ανεγκέφαλα
ανεγκέφαλοι και οι σπιούνοι
με καταδίδουν συνεχώς
χίλιοι και μύριου Ούνοι

όταν σχολάω το απόγιομα
αρχίζει η ζωή μου
πάλι πεθαίνει το πρωί
όποια και αν είναι η άποψή μου

γαμώ τα πετροκέρασα
γαμώ τον κόσμο όλο
γαμώ τις στρουθοκάμηλους
και αυτούς που παίζουν πόλο

Το 1 και το 3

Σκοτάδι απλώθηκε στη Μέση Γη
Τρείς νάνοι περπατούν αργά ανάμεσα στα δέντρα
δολοπλοκούν, διαφωνούν, "Δεν έχουμε ασφάλεια φωνάζει κάποιος"
"Να καθαρίσω κι άλλες πατάτες?" απαντάει το ξωτικό κι ο Ντάριο φτερνίζεται
Οι κατσούλες παίζουν πιάνο, οι μύγες εξατμίζονται, τα φίδια καίγονται
ούτε η Θεία έχει ασφάλεια, αλλά δεν το γνωρίζει,
Είναι ασφαλής στην άγνοιά της
Οι δολοπλόκοι νάνοι επιστρέφουν, δε σφυρίζουν, δεν τραγουδούν
Μόνο ο ένας φωνάζει 7. Αμηχανία.

Επέα Πτεροένταα

επέα πτεροένταα σαμέ καραμπορλένο
σουμίζω ξαβερίζωντας κιοφσί τυ αφρολέτο.
καραπορλέζης ανεπίστρατα παμό και αυτογκιγιέντο
κουμί αρλαμποΐστρωτα κλαπέ το ξεβιρέντο.

ζαέ μαέ επιαταέ σλαπέ ααμπορντένο
φλουμί εβόυ τριπεβίλοντα λιχί τα φσικαθέρο
αψίμοτα εορντανά σοπέ γλουπιμαρίνα
καπέ ζι αλ περμόχανα γροπέ αλιοπιρσίνα

σκουτί κροπτό κλαμέροντο φλαστρί αγκιγιαμέντο
κλόπα βριτό ζε άλικο σκλοπί χαπτολαμπρέντο
αέν λαπέ ζεντάλικα δαντόρι αλικαχτούμι
σιπέ ες απιλτέροντα σκοτέ ααλποκούμι

Παραλία ΙΙ

μια χωμάτινη πέτρα έσκουξε
"θέλω να πέσω στα βαθιά"
γύλοι, γύροι, γύρη και μέλισσες παντού...

μέλισσες, μέλισσα, μ'έλυσα σαν γόρδιο δεσμό,
σαν πράξη μιγαδική.
μύγες ηλεκτρονικές στην σαρκένια ρακέτα μου και στο πιάτο ένα κιλό κατσούλες.

θα φροντίσω να σου στείλω μιια τσιπούρα σημαδούρα,
μεζεκλίκι απογευματινό...

οι άγκυρες και οι πέτρες δυο άσπονδοι φίλοι,
μετρώ δίχως δάχτυλα,
αναπνέω χωρίς πλεμόνια
και τα λαβράκια τα χτυπούν ανίκητα καδρόνια.
το τέλος είναι πια κοντά όσο η θάλασσα στους σπάρους.

Οι καραφλές κατσούλες

εριξα την άγκυρα και χτύπησα μια πέτρα
μα την εφετινή ψαριά, να μην ξεχάσεις, μέτρα.
όχι όπως πέρσι που έχασες την μπάλα,
για τις κατσούλες έγινες η πιο αισχρή κουφάλα.

εκάνανε συμβούλιο στου κόλπου την αρένα
και είπαν το συμπέρασμα πρέπει να είναι ένα.
θα βγούμε έξω στην στεριά μ'αγκίστρια ματωμένα
τι να τα κάνεις τα μαλλιά όταν δεν έχεις χτένα;

Παραλία

Το κύμα γλύφει τα βατράχια που πετώ
δεν μου αρέσουν τα γλυκά, θέλω κατσούλα παγωτό

κι ύστερα τίποτα...
ασφάλεια πουθενά!
μονάχα η θεία με τις σάπιες μπριζόλες με κυνηγά.

μια εβραία μάνα που γλύτωσε το ολοκαύτωμα.
τι ώρα σχολάς; ρώτησε ο τρελός στοχαστής, στοχοποιώντας δεκάρικα του δεν...

μοναξιά, νηνεμία και το πιάνο παίζει...

Και οι κατσούλες περιμένουν...

Η τέχνη μπάζει απόνερα
είπαν και επιμένουν
μια μολυσμένη ατμόσφαιρα
και οι κατσούλες περιμένουν

δίχως το χτες δεν έχει αύριο
μα όλα τους τα προφταίνουν
τέλος ποθούν λένε μακάβριο
μα οι κατσούλες περιμένουν

μια άγκυρα απάτοτη
λύνεται άμα την δένουν
ρέγγα παστή αλάδωτη
και οι κατσούλες περιμένουν

έτσι λοιπόν το απόβραδο
μες στο μυαλό μας μπαίνουν
μιας και όσες φας είναι μικρές
και οι κατσούλες δεν χορταίνουν