30 και κάτι

Μάτια άβουλα οργισμένα
Σε μια χώρα γραφειοκράτη
Με το μέλλον τσακισμένο
Ηττημένος δίχως μάχη;

Αδρανώντας περιμένω
Να έρθει κάτι και για μένα
Αδρανώντας αντικρίζω
Τα όνειρά μου ραγισμένα

Απαθής μπροστά σε όλα
Δε με νοιάζει, δε ρωτάω
Δε θυμάμαι, δεν ανήκω
Δε μου αξίζει να αγαπάω

Έχει γίνει η ζωή μου
Σαν ασπρόμαυρη μπομπίνα
Μία κούσρα ηλιθίων
Μια αδιάκοπη ρουτίνα

Καταξίωση ζητάω
Όχι μια ζωή στα ίδια
Το δικαίωμα να λάμψω
Χωρίς δανεικά αρχίδια

Μα έχω αρχίσει και φοβάμαι
Γιατί εύκολα ξεχνάω
Ίσως να'χω παλαβώσει
Ίσως να'ναι που γερνάω

Μάτια άβουλα οργισμένα
Μα σε ακόμα κάτι ελπίζω
Κόντρα σε όλους και σε όλα
Θα αντέξω, θα νικήσω

σηψη sin reposo

παμε να ξεχειλωσουμε μια νυχτα ακομα με τις σκεψεις
να περισσεψουμε ξανα στην κλινη της νυκτος μας
που καταδιωκει τις ψυχες σαν να τανε αγιοι μεσα στην κολαση
και εξαφανιζει ηχους και χρωμα
και μας βαφτιζει εξαρχης παραβατες και ανομους
εμας, που κατηγορησε πως σπασαμε τις νορμες
εμας, που αθελα μας φαγαμε το μηλο
εμας, που εξω απο τον παραδεισο
ταυτιζουμε το αιμα με κρασι
και παντα στα τεφτερια μας μετρουμε απουσιες
δειλα λοιπον, ας ξεμυτισουμε προς τα σκοταδια μας
να παρουμε μια γευση απο φοβο
κι αν καποτε γελασουμε, αυτη ας ειναι η γεννηση μας