Συμφωνική

Μια Κυριακή μαζεύτηκαν
Πολύφωνα τραγούδησαν
Την χορωδία κούρδισαν
Την συμφωνία τέλεσαν

Πολλές έκαναν πρόβες
Ήξεραν όλες τις νότες
Κλείσαν καλά τις πόρτες
Βράδυ άρχισαν τις βόλτες

Κι έτσι πέρασαν οι μέρες

Δεν ακούαν πια φλογέρες
Μια που το ‘χαν συμφωνήσει
Κι άθελα είχαν συμφορήσει

Κι οι καλοί μαέστροι τώρα
Αφού μάζεψαν τα δώρα
Πριν ξεσπάσει καμιά μπόρα
Έφυγαν για άλλη χώρα.

Τα μπου

Τέτοιους καιρούς μιλάν’ το μπου φαρσί,
Περίεργο, μα πιό καλά κι απ την αγγλική.

Το μπου ειναί πάντα μπου,
Το μπουμπου , ειν’ κι αυτό μπου.
Ποτέ μου δεν το ένιωσα το σκέτο μπου,
Πάντα με μπέρδευε το ατιμο μπουμπου.

Το βλέπεις γραμμένο παντού,
Και αν φίλο θες να σε ακού,
το μπου, μπουμπου πρέπει πάντου
στους λόγους να μπουν τα μπου.

Κι ο πιο καλος κριτής των μπου
Το κρίνει με λόγο, λόγω μπου.
Το μπου ειναί πάντα μπου
Το μπου μπου, κι αυτό μπου.

Καμιά φορά το μπου, το μπουμπου,
Κάποιος δεν ξέρει να το πει,
Τότε αυτός ο κάποιος πρέπει
Γιατρό να βλέπει που και που.

Πάλι, σε γύρισμα ανάκατου καιρού
Κόντρα σε λογικού μπουμπούνα νου,
Το μπου δεν θέλει μπου να δει,
Κι αν μπου δει, με μιας αγανακτεί

Γιατί τα πιο γνωστά τα μπου
Έχουν δει μπου και μπου,
Και κάποιων μπου η φίρμα
Ήταν μικρή πριν πέσει σύρμα.

Κακό μωρέ μικρό, ας τους

Ας μιλήσουμε Τα-μπού

...

...

...

...

...

...

...

...

...

Ταμπού, ταμπουμπου

Τόσο Απλά ΙΙ

δεν ξέρεις πια τι τους ζητάς
και θέλεις να πεθάνουν
τα δεν σου δεν απασχολούν
τις καταφάσεις πιάνουν
είπες πως άντρας έγινες
τα θέλω σου σκληρήναν
σε υποθέσεις πια μην ζεις
και κλάσε μας τ αρχίδια

Συννεφιασμένη Κυριακή

Συννεφιασμένη Κυριακή
Καταραμένη ημέρα
Μες στην ψυχή εξαπλώνεται
Της θλίψης η χολέρα