μερεμέτια (καλοκαιρινή αύρα)

σαν επισκέπτης της ζωής κατάντησες καημένε
μια παρουσία ανέραστη, απρόσκλητος κλητήρας
μία σκιά μες στις σκιές που διάφανες σε καίνε
σαν παιχνιδάκι της στιγμής κάθε πουτάνας μοίρας.
είναι η ζωή σα το νερό στα χέρια σου γλυστράει
και μέσα στον παράδεισο βρέθηκες κολασμένος
σε αυτό το μυθιστόρημα θα είσαι πάντα ο ξένος
και το μυαλό σου όσο κι αν πιεί, πάντοτε θα διψάει
για συγκινήσεις της στιγμής
για αθάνατα συκλέτια
για μερεμέτια τις πυγμής
για όνειρα αναίτια

αποκαϊδια και πριονίδι

Ξυπνήστε νεκροί!
το φεγγάρι βάφτηκε ασημί απόψε.

Ήρθε η ώρα μας!
Βγείτε από τους μυροφόρους τάφους σας
γευθείτε το γρασίδι
γεννηθείτε ξανά
σας δόθηκε μια δέυτερη ευκαιρία.

γένεσις
αναγέννησης
ενθουσιασμός εφήβου
πυροτέχνημα ή δυναμίτης
δίχως σημασία
υδονή και αφασία.

Σηκωθείτε νεκροί
είναι η ώρα σας να ζήσετε πάλι
σε μια άδεια ζωή, καρναβάλι
φορέστε τα γιορτινά σας και κάψτε τις κάσες σας.

αίσθησις
συναίσθησις
σάπιες αυλαίες έπεσαν για τελευταία φορά
αποκαϊδια και πριονίδι
μια ζωή που τελείωσε ήδη
από χτες.

μία ζωή γλυκόξινη
μια καρδιά τσαλακωμένη
μια σκέψη που δεν έσβησε
μα είναι κοιμωμένη.

καλημέρα

γινήκαμε χάρτινα είδωλα σε μια χώρα βουβή
δίχως ουσία τρεμοσβήνουμε
η λησμονιά στέφθηκε βασίλισσα
και ο πεινασμένος ονειρεύεται
δεν μας απέμεινε τίποτε, παρά μια τυφλή ελπίδα
ένα δεύτερο μπιγκ μπάνγκ
έτσι
για να επέλθει αδράνεια
και η φύση να χασμουρηθεί