αφιξις, ανάμιξις

τρεις λάγνες νύμφες στη σανίδα
γυμνές από όλα αυτά που σε θυμίζουν
ενός φτηνού μπουρδέλου την παγίδα
με φαντασία στο μυαλό μου διαφημίζουν

απουσία

δυό η ώρα στη δουλειά
σκλαβία και εργασία
στη σκέψη μου κρεμότανε
η αισθητή σου απουσία

κέφι

Πέμπτη απόγευμα σε γνώρισα
κουρασμένος και ιδρωμένος ήμουνα
(σίγουρα σου έκανα την καλύτερη εντύπωση)
σαν παραμύθι ψεύτικη
μου φάνηκες οικεία
και έτσι στη σκέψη μου βαθιά
γίνηκες ανωμαλία

θα ήθελα να μ'ήθελες
θά'θελα να σε θέλω
κουασιμόδος ένιωσα
και εσύ φωτομοντέλο

έλυωσες τον πάγο μου
με έκανες να νιώσω
μετρώ τα δευτερόλεπτα
για να σε ανταμώσω

σβήσε λοιπόν τις έγνοιες μου
κάψε το παρελθόν μου
φωτιά βάλε προσεκτικά
στο δάσος των παθών μου

ελπίδες έζησα πολλές
κι άλλες πολλές θα ζήσω
μα την ελπίδα π'άναψες
κατάρα, να μη σβήσω

η μίζερη όμως φύση μου
με κάνει να το ξέρω
όσο και να βαρυγκομώ
για πάντα θα υποφέρω

Βιογλαφυρό

ΌΝΟΜΑ

τα νιάτα μου έκανα απόκομμα

ΕΠΏΝΥΜΟ

της μοναξιάς νιώθω συνώνυμο

ΔΙΕΎΘΥΝΣΗ

της ατοπίας έχω συναίσθηση

ΕΤΏΝ είκοσι κι εννιά

μήπως κρατιέμαι απ τα παλιά;

την στειρωμένη ΕΜΠΕΙΡΊΑ

αναζητάω με μανία
τα χρόνια δεν υπολογίζω
και τα χαμένα βαυκαλίζω
μήπως με λένε επιπόλαιο
που δεν την βρίσκω με ΣΥΜΒΌΛΑΙΟ;
έχω μικρά ΕΝΔΙΑΦΈΡΟΝΤΑ,
ποιήματα κ' άλλα ξενέρωτα,
στα έδρανα έμαθα τόσα
για να σας γλύφω ΞΈΝΗ ΓΛΏΣΣΑ,
στην πάνω δεξιά γωνία
αγέλαστη ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΑ,
χαμόγελο θα της ζωγραφίσω
την ανεργία για να λύσω

στίγματα (ή μικρές τελείες)

στίγματα σε χάρτινη ιστορία
στάχτες μια άλλοτε καυτής φωτιάς
πρώην εραστές και πεθαμένοι
απομεινάρια μια νεκρής ουτοπίας
ζωντανοί λόγω περιέργειας
θεατές δίχως αρχή και τέλος
μιας άκαρπης τυφλής ελπίδας

υπομένεις την υπομονή
διψασμένος για τη δίψα
μακριά απ'όλους και απ'όλα
ζεις μονάχα για το χτες
μα πεθαίνεις κάθε μέρα
κάτω απ'το πρίσμα μίας μελαγχολικής σκιάς

πυροτεχνήματα, αναλαμπές
φωτίζουν ένα μαύρο ουρανό
πιο σκοτεινό από κάθε βράδυ

χιλιάδες νήματα κοπήκαν
και ένα σκοινί που έγινε κλωστή
γινήκαμε όλοι τόσο λάθος
κάποτε ήμασταν σωστοί

σαν τυχοδιώκτης μιας ζωής ρημάδας
σαν ένα αστέρι πριν καεί
σαν Κυριακή της εβδομάδας
σαν σούρουπο πριν την αυγή

Λάγνα Πόρνη

Απρόσκλητη μεγαλομανεία
απρόσιτο κορμί, χείλη, υγρά
απρόσκλητε έρωτα
σαν σταγόνα ουίσκι πανάκριβό
που δεν θα σε νοιώσω.

Μεγαλοαστικό πλάσμα
φτιαγμένο για άλλες καταστάσεις
με χρησιμοποιείς
για την αγάπη ενός φλώρου.

Ανόητη
τιμωρία ζητάς
και λυπάμαι...

Στο κρεβάτι μου ζάντα μεθυσμένος
μετανοιώνω
και λυπαμαι
που δεν θα είμαι αυτός που θα σε τιμωρίσει

ιππότης μιας ζαλάδας

γύφτικα καλέσματα με κάνουν και σε θέλω
σε μιά νεκρή και διψασμένη έρημο
θα ανοίξω ένα μπορντέλο

πιό μαύρος απ'τα μέσα μου
λικνίζομαι με χάρη
η κάψα σου με έκαψε
σα τζογαδόρου ζάρι

ηλεκτρομπίτια με πολιορκούν
μου λυώνουν το κεφάλι
εμπρός στα πόδια σου δονώ
πιέζω τη σκανδάλη

χαμένος μες στα όνειρα
χαμένος μες στη ζάλη
θα μένω πάντοτε πιστός
σε ανένδοτη κρεπάλη

τα λόγια μόνο έμειναν
ψυχής απολειφάδι
θα καρτερώ ένα φιλί
στο μαύρο το σκοτάδι

για να γινώ και εγώ μικρός
ιππότης μιας ζαλάδας
καθρέπτισμα λακωνικό
κόκκορας μιάς πουλάδας

Αέναος Κύκλος Παρακμής

Ιδρωμένες μασχάλες
τρίχες υγρές αηδιαστικές
πατούσες μαύρες στην μπίχλα
κατακαλοκαιρινή ζαλάδα
του μεσημεριού (του Ιούλη) το μπαίλντισμα

ώρες άεργης άπνυας
υποχόνδριας ματαιότητας
επαναλαμβανόμενης καθημερινής σαπίλας

πυγολαμπίδες

ήρθε ένα ακόμη βράδυ
που υπομένεις τη σκλαβιά
μακριά από κάθε χάδι
που ζεσταίνει την καρδιά

στο απέναντι μπαλκόνι
σάπιοι άνθρωποι σαπίζουν
τηλεόραση και οι πόνοι
μέσα στη ψυχή ανθίζουν

μια ευφάνταστη ουτοπία
κάποια λόγια παλαβά
μια φτηνή φωτοτυπία
που πληρώνεις ακριβά

κάποια μάνα που είναι στείρα
αναμνήσεις, σου γεννά
για τα χρόνια που ήταν φύρα
και έτσι μείναν ορφανά

το φεγγάρι σε κοιτάζει
μες στα μάτια καθαρά
και η πίκρα όλα στάζει
"αχ καϋμένε φουκαρά"

και οι τηλεοράσεις εκεί,
πυγολαμπίδες,
φωτίζουν τις καρδιές των ανθρώπων.