έφυγες - γεια

ήθελα να σε συναντήσω
δίπλα σε ένα ηλιόλουστο απόγευμα
να μου πεις ολόκληρη τη φύση σου
μέσα σε δύο στιγμές.

ύστερα
να περπατήσω μαζί σου
πέρα από το ποτάμι της ματαιοδοξίας.
να καταπιώ τις σκέψεις σου.
η ζωή μέσα από τους άλλους είναι κουραστική.
γιατί είσαι βιαστική;
έφυγες.
γεια.

όχι άλλο

Πτωχεύσεις και σενάρια

εξουσιαστές και προλετάρια

διακεκομένοι όλοι και εχθροί

ταξικοί και τοξικοί

επιστροφή στο δινάριο

στο κόλο μας μπήκε το δολλάριο

προτεκτοράτα και επαναστάσεις

τρέχα να προφτάσεις

η τράπεζα θα κλείσει

και ο μπάτσος θα σε χτυπήσει

τρύπες και αλαλαγμοί

συνταξιούχοι και μικροί

καταλήψεις και ιδεολογίες

μαστροποί με πόρνες αχρείες

μπουζούκι στο πάλκο

μια βόλτα στο πάρκο

άγχοι και μικροπρεπισοί

συνουσίες και χωρισμοί

μουσικές και χρώματα

βρωμερά αρώματα

σχέδια που ξεχάστηκαν

όνειρα που χάθηκαν

ναυαγοί που ξεβράστηκαν

το μπερδεμένο μυαλό μας

έσκασε πια

και δεν αντέχει

μονογονικός τρόπος αναπαραγωγής προκαρυωτικών ή διχοτόμηση

ο μίτος μάτωσε
και η Αριάδνη σε παράτησε
έμεινες μόνος σου στο λαβύρινθο
και σε κάθε γωνία ακούς την ανάσα του Μινώταυρου

μάτωσε ο μίτος και σε άφησε
μόνο, η Αριάδνη, σε παράτησε
σε ένα λαβύρινθο, δίχως την κάσα
και του Μινώταυρου ακούς ανάσα

ο φόβος είναι αισθητός
λεπτή στιγμή...
δίχως φωνή με φώναξες
και ο καπνός του άδειου τσιγάρου σε πλημμύρισε

άδειος καπνός ενός σβηστού τσιγάρου
δίχως μια λάμπα η κορυφή του φάρου
αναίσθητος ο φόβος σε πλημμύρισε
λεπτή στιγμή... ψιθύρισε

σκότος πυχτό και εσύ ανήμπορος
τούτη η ζωή είναι ανήφορος
μες στο σκοτάδι τριγυρνάω
που είναι το φως; και πες μου που πάω;

Γιώργος Τσίγκος - Τετραγωνισμένα φύλλα

Τετραγωνισμένα φύλλα
Φύλλα πουλημένης έκφρασης
Φιγουράρουν αποβλακωτικά
Πίσω από πάγκους
με χυμένα σκουπίδια

Έγινε το ροκ στοίβες αποτσίγαρων
από πελάτες παμπ
που τραβολόγιουνται
από τα ίδια και τα ίδια
από χιλιοτυπωμενες φάτσες
λογία και παραγγελίες
για κανάλια φυγής

ταβέρνα καφετέρια παμπ
στρατόπεδο σπίτι
κόλλησαν όλα στο μυαλό μου
σαν χυμένοι καφέδες
ξεραμένοι στα ίδια και τα ίδια
λουστραρισμένα τραπεζάκια

Έμποροι μεταπουλούν την ευχαρίστηση
με δόσεις άφιλτρων χείμαρρων κοροϊδίας
σ' αντάλλαγμα χρυσάφι και πιοτό
για παραλλαγή
Ο χόντρος με τη κοιλία με λιγουρεύεται
ασθμαίνοντας μια ανάγκη μου
κολλημένο κατοστάρικο στη γυαλιστερή καράφλα του

Ένα τσιγαράκι ρε φίλε
Ένα τσιγαράκι ακόμα
να το κόψω
να κόψω το πονοκέφαλο
που τσεκουρώνει ύπουλα
το κανάλι το σπερμάτων
φανταρία με μπλουζάκια
παρελθοντολογικών νοήσεων
μηρυκάζουν χαμένες ανάσες
μέσα σε στενά μπλουτζίν
που ξεβάφουν αίμα και θειάφι

Ξεράσματα ποτάσας
ζητούν κατοικία
ζάχαρες λύτρωσης
μιλώντας για κόσμους
γαλήνιους μπατσοφορεμένους
με περιπολικά
σε περιπολίες στα στέκια
στα στέκια που αλήτες
αλήτες αλλάζουν την πορεία στο αίμα τους

Να θυμηθείς ρε να παραβγούμε
στο τρέξιμο
σε μια έρημη αμμουδιά
να μην μας βλέπει κανένας
με πεθαμένα κοχύλια
να ξεφυσήσουμε
νικοτίνη και σιχαμάρα
στα σπλάχνα τους
να ουρλιάξουμε
ματώνοντας το λαιμό μας για όλα τα χαμένα βράδια μας
να ουρλιάξουμε…

Νεκροκεφαλές σε μηχανάκια
ψάχνουν σάρκα από τη σάρκα μας
ξεράθηκαν τα χείλη μας
μιλώντας για τα ίδια και τα ίδια
και συ κοριτσάκι
να μην έχεις καταλάβει τίποτα
τίποτα να μην έχεις καταλάβει
παρά να φεύγεις μακριά
ξεπουλώντας, αυνανίζοντας
όλα τα βράδια που σου χάρισα
με το κορμί μου
με τα χείλη μου
σ' όλες τις κοινωνικές
τις μασημένες σεμνότητες
των ιριδικων καταπιέσεων

Να σε σεργιανίσω σε όλους τους τάφους
που λυτρώθηκαν
φτωχοί αυτόχειρες
στρατιώτες εικοσάχρονοι
με μελανιασμένες κατανοήσεις
φτωχοί αυτόχειρες

μένουλα

σαν μένουλα μας έφαγε την νίοτη μας, η θλίψη
στο λέω επήλθε κορεσμός, ήδη άρχισε η σήψη
λύσεις υπάρχουνε πολλες στο είπα και στο λέω
δίχως να είμαι ένοχος, κατέληξα να φταίω

ως εδώ λοιπόν
δεν θέλω άλλο
αν με θες, κάνε σινιάλο
και τώρα φεύγω
δεν θέλω πια
να μου τρώει ο χρόνος τα μυαλά

μία είναι η λύσις
μία και η ζωή μας
δε θέλω να με πείσεις

σύντομα θα έρθουν και άλλα λάθη ωραία και μοιραία
νόμιζες ήσουν κανονικός μα κάνεις σαν ΑμεΑ
ζήσε όπως θες εσύ, κανέναν μη λογαριάζεις
καλύτερα να γέμιζες, παρά όλο να αδειάζεις

στη ζωή σου κάθε μέρα κανεις σαν ρομποτάκι
τρεμπέλικα έπρεπε ζείς, δίχως το φαρμάκι

Γυναίκα Μερακλού

Ποιό το νόημα της ζωής μου αν μάτια μου δεν είσαι εδώ

όσο κι αν σ'αγάπησα δεν έχει πια σημασία καμμία

όλα τα θανάτωσε μια τρύπια κι άσημη αμαρτία

χρόνια και χρόνια πέρασαν κι ακόμα να σε δώ.

Το πόσο σε αγάπησα, το πως ένοιωσα μαζί σου

μόνο εσύ το ξες ψυχούλα μου και όχι οι συγγενείς σου

ποιος ξέρει τι σου λέγανε για μένα όλοι αυτοί

σου κάνανε τον έρωτα να μοιάζει διαστροφή.

Με ξέχασες και άλλονε παντρεύτηκες εχτές

τι τόθελες εμένανε να θέλεις έλα πες

πάρε τώρα τον άντρα σου και τράβα για τα πλούτη

γιατί μαζί δε φύγαμε απ' τη φτώχια ούτε ρούπι.

Είχαμε το σπιτάκι μας, είχαμε τη δουλειά μας

και κανένας μάτια μου δεν μπήκε ανάμεσά μας,

μέχρι που εθέλησες πλούτη και παλάτια

δεν ήθελες πλέον έρωτα, μα πορτοφόλια και κιτάπια.

Εγώ ήμουνa φτωχός, μπόεμ και αλανιάρης

στη φτώχια ήμουν μερακλής, στη θάλασσα βαρκάρης

ήθελες τις ανέσεις σου, ρούχα καθωσπρέπει

σου έδινα τον έρωτα και στο κρεβάτι όπως πρέπει

Είδες την φιλενάδα σου που είχε και αμάξι

και άντρα με ακίνητα που ο πατέρας του είχε τάξει

τη ζήλεψες και άρχισες να έχεις απαιτήσεις

δεν ήθελες να 'σαι πλάι μου, μα ήθελες να πλουτίσεις

Άσε μας βρε μάγκισα δεν είσαι όπως γουστάρω

θέλω γυναίκα μερακλού, αλάνισσα μπεκρού

θέλω με τη γυναίκα μου ναργιλέδες να φουμάρω

θέλω γυναίκα μερακλού, αλάνισσα μπεκρού

Τρεμπέλτικο

Περίμενα ως το πρωί μπας και σε συναντήσω

περίμενα ως το πρωί μπας και σε συναντήσω

τι το θελα για σένα τη γυναίκα μου ν'αφήσω

και τώρα πια δεν έχω ούτε σπίτι να γυρίσω

Έφαγες τα νιάτα μου και τώρα δεν με ξέρεις

Έφαγες τα νιάτα μου και τώρα δεν με ξέρεις

κατάρα μαύρη ρίχνω εγώ πάντα να υποφέρεις

εμένα που παράτησες κι είπες να μου τη φέρεις

Σιρόπια κι αν σε πότισα με γλύκα και μεράκι

σιρόπια κι αν σε πότισα με γλύκα και μεράκι

ξηγήθηκες αλήτικα, με κέρασες φαρμάκι

ξηγήθηκες μπαμπέσικα με κέρασες φαρμάκι

Με κούρασαν οι γκόμενες δε θέλω ν'αγαπάω

με κούρασαν οι γκόμενες δε θέλω ν'αγαπάω

θέλω να είμαι αναίσθητος και μόνος να περνάω

να μαστουριάζω λεύτερος και να χαμογελάω

σαν χαρά

ήρθε μια ακόμη Κυριακή οπού θα πνίξεις με ανία
θα πιείς και θα'σαι "σαν χαρά" στης πόλης τα χανία
θα βάψεις το κεφάλι σου με τη γλυκιά τη μέθη
μία κλωστή είναι η ζωή και η μοίρα σου τη γνέθει

την απελπισία που σε τύλιξε, δεν θέλεις να λατρέψεις
μα είσαι τόσο αδύναμος, δε θέλεις να παλέψεις
και έτσι πια την αγάπησες, σ'αγάπησε και εκείνη
δείγμα ελπίδος και χαράς, μέσα σου δε θα μείνει

το τίποτα είναι βαρετό, τα πάντα σε κουράζουν
και οι νυχτερίδες της ζωής στον κόρφο σου κουρνιάζουν
έφυγαν οι πριγκίπισσες και πέθαναν οι δράκοι
και την ελιά που φύτεψες, πλημμύρισαν οι δάκοι

και αν του πνιγμένου, τα μαλλιά, είναι η μόνη ελπίδα
εσένα σου έπεσαν νωρίς, δεν έχεις πια ασπίδα
κοιτούσες κάποτε τον ουρανό και ήτανε γαλάζιος
μα τώρα πια που τον κοιτάς, είναι άχρωμος και άδειος

Η τεχνική της κόμπρας

Έρχεται στον ύπνο σου, και σε κοιμίζει

στα πόδια σου τυλίγεται, κι ανηφορίζει

σαν πιάνου ουρά, σειρήνων μελωδίες

υπόκωφο κροτάλισμα, για βρέφη ιστορίες

Στιγμή δεν καρτερεί, ξέρει πως θα ξυπνήσεις

γι'αυτό δεν λησμονεί, νιώθει πως το μυρίζεις,

Από τα πόδια πέρασε, γλιστράει στο στομάχι

σε λίγα δευτερόλεπτα διπλώνεται στη ράχη

Το λυγερό σου ανάστημα, οι παιδικές σου ελπίδες

πια δεν μπορούν ν αντισταθούν στου πάθους τις φολίδες.

Εσύ - Εγώ - Εγώ - Εσύ

Εγώ...........................Εσύ
Εσύ...........................Εγώ

σ' έδινα.........και σ έφτυνα
μάτια μου......και σ έριχνα
παπαρούνες..........λύματα,
μαραμένες,..........κρίματα
άγνοια μου,..........δήλωσα,
τα φιλιά μου.........ξήλωσα
απ τα χέρια.......τα κλειδιά
πήρε πια.........και έχε γεια

προκάτ

οι συμπεριφορές προκάτ
βίαια συναισθήματα και αντίστροφα κεφάλια
στις πλατείες μόνο ματ
σκουπίδια, ατέλειωτα ρεμάλια

τέλος Σεπτέμβρη, ανησυχία
κρύος βοριάς και δυο σανδάλια
ξεχάστηκε, έσβησε η ηρεμία
δίχως νερό τα ακρογιάλια

περάσματα σκοτεινά τιτιβίζουν και όλο βρίζουν
στη μπετονένια ζούγκλα δεν θα βρεις αυτό που ψάχνεις
πρέπει να φύγεις να καλπάσεις μακριά
και να πανε να γαμηθούνε όλοι

πρωινή μιζέρια με ψήχγματα χαράς

κατσαρίδες και φυστίκια
εσπαντρίγιες και ποντίκια
βροχή και καλοκαίρι τέλος
μέσα στη καρδιά το βέλος

πετρωμένα πρόσωπα και άκαρπες ημέρες
καράβια αδειανά στης θάλασσας τις ξέρες
αναίτιο μιρολόι και παράθυρα κλειστά
σπιτάκια που'ταν ξύλινα και έγιναν κτιστά

περπάτημα αδιάφορο και γέλιο μαραμένο
πάντα σε κάθε γειτονιά θα με φωνάζουν ξένο
κανένας δεν με γνώρισε, κανείς δε θα με μάθει
και ό,τι εγώ το έπαθα κανείς να μη το πάθει

παρδαλό διάλλειμα μακρινού βεληνεκούς

κίνησις, αυτοκίνησις
αποτέλεσμα διαφήμισης
βρώμα και δυσωδία
ένα άθροισμα από λάθη στης ζωής τη τραγωδία

μια συνωμοσία αναδύθηκε μέσα από τη σύναξη
αν φτάσω ογδόντα, δε θα πάρω ποτέ σύνταξη
αδικία,

ένας στρατός παρακαλά έναν ανίδεο γιωτά
είμαι ανίδεος;

φούξια πάθη τρύπησαν την λαβωμένη από χάραμα ιδέα
μια αδέσποτη σφαίρα τρύπησε το ήδη ματωμένο στήθος
αν όλα δεν ήταν άσχημα τότε όλα θα ήταν ωραία
ένα λεπτό που πέρασε για πάντα, μα έμεινε μύθος.

μόνο ερωτήσεις έμειναν στο άδειο μου κεφάλι
και ούτε μια απάντηση δεν καταδέχτηκε παρέα
μια άτονη στιγμή, μία μορφή και μια ζάλη
ψιθύρισε το αύριο σα μυστικό, λαθραία

φόβος ατέρμων, πίκρα μεγάλη και ένα περίστροφο
δίχως σφαίρες, μα ούτε και μεταλικό
είναι φτιαγμένο από χαρτί
και έβρεξε, διαλύθηκε στου κόσμου τη βοή

προαύλιο

πλησιάζει έξι
η ελευθερία είναι πια κοντά
ο κρατούμενος θα είναι πάλι ελεύθερος
θα σπάσει τα δεσμά
για λίγες ώρες μοναχά
μετά τον ύπνο θα ξημερώσει μια ακόμη μέρα φυλακής

κατάρα!

δεν βλέπεις ότι όλη η γη είναι μια φυλακή;

πάντα θα είσαι στο προαύλιο

Νυχτοπαράπονο

Άνουσια ξενύχτησα για να σε συναντήσω

στη γωνιά της γειτονιάς, στων Ισαύρων το στενάκι

εσύ δεν εμφανίστηκες, αχ και πως θα ζήσω

με βρήκε πάλι το ξημέρωμα, με τρώει το σαράκι

Σε γνώρισα και νόμισα πως βρήκα την καλή μου,

αυτή που θα με έβαζε στο δρόμο τον ορθό,

αυτή που θα ξανάφτιαχνε την άχαρη ζωή μου

μα πάλι λάθος έκανα, κι αχ, πως να ξεχαστώ

Περνάνε οι μέρες άσκοπα, η μιά μετά την άλλη,

κάθε βράδυ φεύγει με βαρυά καρδιά,

θα μου φύγουνε τα νιάτα, θα μου σαπίσει το κεφάλι

αφού ούτε απόψε κούκλα μου σε είδα εγω ξανά

Ήρθε η ώρα η ύστερη και πρέπει ξαπλώσω

κι ίσως σε 'να όνειρο μικρή σε ανταμώσω

δεν είσαι εδώ κοντά μου ένα λουλούδι να σου δώσω

αύριο όμως εύχομαι μαζί σου να ξεδώσω

χρονικό μιας Κυριακής

κυριακάτικη ατονία
ατελείωτη πλημμύρα
αλλοπρόσαλη μανία
ανεκδιήγητη η φύρα

τραγική είναι η φύση μας
και οι άνθρωποι σαν είδος
τέλος πλησιάζει δίπλα μας
κάθε ζωής και ελπίδος

τέρατα που μπεκρόπιναν
ανείπωτες δυο σκέψεις
τρελοί που δε τρελάθηκαν
νεκροί που θα φιλέψεις

γράφω για να γράφω
τι να πω δε ξέρω
τη σκέψη όλο βάφω
διότι υποφέρω

τεράστια βλακεία

βουβό πρωϊνό
μια ηλιαχτίδα
στον ύπνο σε συνάντησα
μα πάλι δε σε είδα

θάλασσα ήρεμη
νηνεμία σκέψης
μια προδοσία που
προσπαθείς να βολέψεις

άτυπη σύγχυση
πράσινη μελαγχολία
δεν πουλάν τις σκέψεις μου
στα βιβλιοπωλεία

χωρίς κανένα γύρω σου
τι είν'τα μεγαλεία
από τους άλλους μέσα ζεις
τεράστια βλακεία

Τριβή

Τριβή

Κρίσιμο καλοκαίρι, πρόσκαιρες χαρές
ανυπάκοες επιθυμίες, νωθρές στιγμές
συμπληγάδες κύματα, άπνοες βουτιές
πέτρες,
παιχνίδια των δυνάμεων,
άμμος

Τριβή

Θερμό φθινόπωρο, αστικές κατασκηνώσεις
λουκέτα και βίζιτες, κοινωνικές ραβδώσεις
αγάπες που χαθήκανε, θέρμανση σε δόσεις
πέτρες,
παιχνίδια των εντάσεων,
δρόμος

Τριβή

Ναρκωμένος χειμώνας, έννομες ντόπες
κλειστές διαδηλώσεις, ελεύθερες πρόβες
παλτό δε στέριωσε κι έμειναν οι πόρπες
πέτρες,
παιχνίδια για τον παγετό,
φωτιά

Τριβή

Καρτερούν την άνοιξη, σκαρφίζονται ρίμες
ανείπωτοι πόνοι, οι γλώσσες τους λίμες
σε σάπια λευκά κελιά, μασέλες λειχήνες
δόντια,
παιχνίδια του άγχους,
βρουξισμός

Σάπια Καθημερινή Κατάντια

Έχω πλέον βαρεθεί να περπατώ στην πόλη μόνος

και μεθυσμένος γυρίζοντας απ' το πιτ μπαζάρ ή απ' τη βαλαωρίτου

να βλέπω τους ίδιους μεθύστακες καήλες

που τριγυρνάν μόνοι κι αυτοί.

Κατεβαίνω τη ναυαρίνου και τα πρεζάκια δυο δυο

με σταματάνε να με ρωτήσουν κάτι

συνήθως να ζητήσουν ένα δυό ευρώ

και θα πάρουν την απάντηση ότι πιο μπατίρης

κι απ' αυτά είμαι.

Άθλια τα βράδυα που 'ναι ίδια σαν τόσα άλλα προηγούμενα

κι ενώ θέλω να ξεφύγω απ' αυτή την υπο-παρακμή

της άθλιας ύπαρξης μας, μια αδυναμία

με κρατάει πάντα εδώ, και νοιώθω σ'αυτή τη μιζέρια πως είναι

γραφτό να πεθάνω.

Δε γουστάρω να μεθάω και δε γουστάρω να πίνω

έτσι για να πω ότι βγήκα έξω κι ότι μίλησα σε πέντε γκόμενες

τι να το κάνω αφού πάλι σπίτι μοναχός

ολομόναχος γυρνάω.

γαμώ την κοινωνία μου

γαμώ τη πλάση όλη

όλοι παίζουν θέατρο

και κάλπικοι οι ρόλοι

γανώ την κοινωνία μου

γαμώ τη πλάση πάλι

όλα είναι ψεύτικα

στης ζωής το καρναβάλι

τρεμπελίζω και μ'αρέσει

έχω έναν πόνο στη καρδία
με τίποτας δεν παύει
νομίζω σβήνει μονομιάς
μα αντίθετα, ανάβει

μου κατακλύζει το μυαλό
στην κόλαση με φτάνει
μου έπλεξε στη κεφαλή
πικρόχολο στεφάνι

γόρδιος είναι ο δεσμός
γοργή είναι η καρδιά μας
φτωχή είναι η σκέψη μας
φτωχή και η χαρά μας

ο Μάρκος

ψεύτικη είναι η ζωή
και άδειος ο ντουνιάς μας
μια ιστορία απρόσκοπτη
στην έρμη την καρδιά μας

ο Μάρκος χρόνια εμίλαγε
αυτία να αισθανθούνε
δεν βρέθηκαν τόσα πολλά
να πούνε, τι να πούνε;

σε μιά σου πρόταση, καλή
χωράει η φύσις όλη
λιποθυμάνε τα χωριά
λιποθυμάει και η πόλη

στιχάκια ευφυέστατα
απλή, γλώσσα του δρόμου
στα πάλκα κυριάρχησε
μια μοναξιά λοστρόμου

παρέα μες στη μοναξιά
μονάχος μες στο βράδυ
μονάχα έχω παρηγοριά
του Μάρκου το σκοτάδι

ευτυχία και δυστυχία

ευτυχία και δυστυχία
κάνουν ομοιοκαταληξία
σύμπτωσις απλή
ανοησία μεζαμπλί

το κατακάθι ΙΙ

όλα λάθη, όλο λάθη
μια ζωή το κατακάθι
μ'έχει φτύσει ο θεός
μ'έχει κάψει ο μουρλός

αν και θα και όταν και άμα
σου'κανα μικρή μου τάμα
που κανένας δε το ξέρει
ρίο-αντίριο με φέρυ

τρέλα απότρελη μανία
ανυπόφορη ανία
χάιδεψέ μου το μυαλό
και άντε φεύγα στο καλό

ουφ τετράγωνο εις το δέκα
από το παρίσι, μέκκα
ασυνενόητη όλο είσαι
το μυαλό σου αν θέλεις πείσε...

το κατακάθι

πως να ξέρω τι να γράψω
και την έννοια σου να πάψω
δε με ξέρω, δε με ξέρεις
πες μου γιατί υποφέρεις;

η ζωή είναι αηδία
κόκκορας δίχως λοφία
ο αιώνιος τρεμπέλης
που ποτέ δεν θα τον θέλεις.

αχ και ουφ και αμάν και τι
τι να κάνεις στη ζωή;
σε κερνά πικρά φαρμάκια
και σου δίνει και δωράκια

έτσι, μόνο για να ελπίζεις
πως δεν είσαι κατακάθι
μα στο τέλος θα το μάθεις
η ζωή είναι μόνο λάθη

αυτογνωσία και μερσεντές

με ακούμπησε η σκέψη σου
έτσι απαλά
όπως μόνο εσύ ξέρεις
ανυπόφορη μελαγχολία
πάλι καλά που είμαι φλώρος

μελαγχολία
λέξη γλυκιά

μελαγχολείς το είναι μου
την μπαίνεις στο εγώ μου
με έκανες και ξέχασα
μια μπύρα και τσιγάρα

σπιτάκια, μερσεντές
κλουβάκια, φυλακές

μια ανηδονία ατελείωτη
μα έμαθα και κάτι

(θα σε αφήσω να το μάθεις μόνος/η σου)

διάολε ποιος είμαι λέω και το εννοώ
με τη θύμιση σου τη γλυκιά παρανοώ

θυμός και μένος φοβερό
χάθηκε να πιω λίγο νερό;

πηγή δίχως νερό
παστίτσιο χωρίς κυμά
δίχως τ'αγέρι σου γλυκιά
δίχως εσέ σιμά

σαν ποιητής επόνεσα
μάρτυρας που υποφέρω
μακάρι να'ξερα γιατί
μα μήπως ήδη ξέρω;

απολέπισις μανία

ένα ηλιοβασίλεμα είναι η καρδιά μου
που δεν ανέτειλε ποτέ
ξέφτισε κάθε μικρή χαρά μου
θυμήθηκα εσέ μικρέ λωτέ

προδωμένος ακούω τα τζιτζίκια
και μετρώ μακριά σου τα ηλιοβασιλέματα
άτιμη, ψεύτικη, μικρή
προσπαθώ να βρω την αλήθεια μες στα ψέματα

μα η αλήθεια κρύφτηκε ξανά
μόνο μια σέλα και πετάλι
δε θέλω να γινώ ποτέ ξανά
μες στη ζωή εγώ το χάλι

δύει ο ήλιος, δύω και εγώ
δύο και οι ώρες που μαρτυρώ
ζωγράφισα το τίποτα σε ένα καμβά μεγάλο
και τις χορδές μες στη καρδιά δε ξέρω πια να πάλλω

τραγούδησα τη σκέψη σου
τάισα τη μιλιά σου
έρμος, μικρός, αδύναμος, ξεχάστηκα
μες στα γλυκόπιοτα φιλιά σου

μα είναι λάθος η στιγμή
λάθος και εγώ μεγάλο
λάθος και εσύ καρδούλα μου
και ούτε ένα σινιάλο

ανέμελη η νιότη μας
βαριά η ηλικία
καλύτερα να έμπαινα
μικρός στην ανομία

γιατί με πίκρανες πολύ
όσο άνθρωπος κανένας
ξεβάφτηκες έτσι απλά
σαν τατουάζ εκ χένας

θα έρθουν αύριο περήφανα
θα έρθει μέλλον τολμηρό
μα σαν εσένα μάτια μου
καμμία δε θα βρω

Ααααχ...Συκλέτια

Δε θέλω να 'χω δουλειά

ούτε να 'χω σπίτι

ούτε στη τσέπη μου λεφτά

ούτε να μουνα στη Κρήτη

Συκλέτι απόψε γέμισα

και θέλω να ψοφήσω

την άσπλαχνη αυτή ζωή

αθόρυβα ν'αφήσω

Δε θέλω ωραία φαγητά

ούτε τη πιο καλή τη φούντα

ούτε να μαι όμορφος

ούτε να μουν στην Ελούντα

Φαρμάκι απόψε κέρασες

πικρό και κολασμένο

ααχ και τι σου έφταιξα

δεν το καταλαβαίνω

Δε μ'αρέσουν οι αραξιές

ούτε και οι ανέσεις

μόνο εσένα θέλω μάτια μου

μόνο εσύ μ'αρέσεις

καθαρό μάτι και αστραφτερή ματιά

νιώθεις ήρεμος
είσαι ήρεμος;

και η βροχή σταμάτησε μιαν ώρα και πίστευες, ο αδαής,
ότι σταμάτησε για πάντα...

πόσο γελιέσαι μικρέ ανθρωπάκο νομίζοντας πως εσύ έχεις βρει το μυστικό
πόσο γελιέσαι...
σαν έλληνας, γελιέσαι, δεν γίνεσαι...

υπόχαζη γαλανόλευκη ανοησία...

μία βουβή νιότη, σαν ένα προδότη, σε πέταξε μακριά
και τώρα περιμένεις κάτι που δε γνωρίζεις αν θα έρθει ποτέ...

αναμονή και ηρεμία
θανατηφόρος συνδυασμός
έμπνευση μηδέν
και ένα σκεπάρνι να καρφώνει τη σκέψη σου

τα βουνά τριγύρω σου πλησιάζουν
σε φυλακίσανε για τα καλά.

έφτασες να παρακαλάς για λίγη ζωή
σαν επαίτης σύρθηκες και της ζήτησες λίγη μαγεία
αλλά εκείνη, μετά πτύσματος και αηδίας σου γύρισε τη πλάτη

και εσύ περιμένεις
μα δεν ξέρει τι περιμένεις
μήπως υπομένεις;
η υπομονή φέρνει και άλλη υπομονή

και ας περιμέναν οι γυναίκες, να θυμάσαι οι άνθρωποι ποτέ δε συγχώρησαν αυτούς που από έρωτα εκπέσαν *

* Ας περιμένουν οι γυναίκες - Μια καλοκαιρινή μακεδονίτικη κωμωδία (1998)

κυλάω

μακριά σου πέταξαν οι ημέρες
έφυγε και από το μυαλό μου η σκέψη
ποταμοί που καθαρίσαν
μια ζεστή μοιραία έλξη

και οι δρόμοι αδειάσαν
δίχως μία ανάσα
καθαρή σαν το βράδυ
σαν νερό μες στο λάδι
να σ'αρπάξει μια μέρα
από τούτη τη ξέρα
και να νιώσεις και πάλι
της ζωής την αγκάλη

αλλά οι ώρες κυλάνε,
κυλάνε και οι μέρες
κυλάνε οι μήνες
κυλάνε τα χρόνια
μα όλα κυλάνε
κυλάω και εγώ

απόδρασις

όλα ωραία και όλα καλά
μόνο που είμαι ακόμη κλεισμένος στο μπετονένιο κελί μου
αλλά κατάφερα να κάνω μια τεράστια τρύπα στον τοίχο
τώρα πια το μόνο που έμεινε
είναι να βρω το κουράγιο να αποδράσω
θα πάρει λίγες μέρες
αλλά μη ξεχνάς
δεν πρέπει να πάρει περισσότερες

Κατάντια ΙΙ

Αγώνας για επιβίωση

πάτα τον άλλο για να ζήσεις

κλέψτου τη δουλειά

γιατί χωρίς λεφτά δεν πρόκειτε

ούτε να γαμήσεις.

Όπως ο Μάρκος είχε πει

πριν ογδόντα χρόνια

"η δύναμη στον άνθρωπο

είναι στο πορτοφόλι",

ένας κανόνας που ισχύει αιώνια,

αφού όλοι κοιτάν τη πάρτη τους

και το δικό τους βόλι.

Αγώνας για επιβίωση

η κατάντια της ζωής μας

όλοι θέλουν ψίχουλα

και όχι ζωή κι ελευθερία.

εμπαιγμός και απάτη

βλέπω χλωμό και αδύνατο το μέλλον
ένα δέντρο, ένα φύλλο και καρδιά
σαν σεντόνι μιαρών μπουρδέλων
που ονειρεύεται σ'αυτά μια παπαδιά

ένα ερωτηματικό που λυώνει
σαν τα μούτρα μου για εσένα
μία φλόγα που φουντώνει
τα εσώψυχα καμμένα

ποίημα αποίησις παρέα
γράφω ό,τι δε θα πω
ζούλα, στα κρυφά, λαθραία
δίχως νόημα και σκοπό

τι να πω;

κάθε πρωί μου έρχεται να πεθάνω
μα έχει τόσα άνθη να μυρίσω
τόσες σκέψεις να σιγυρίσω
μα τι να κάνω;

κάνω υπομονή
μέχρι το φυτίλι της καρδιάς μου να τελειώσει
και σαν βόμβα ωρολογιακή να σκάσει

θάνατος στον θάνατο
μοιραία η ζωή μας
ένα πουλί, ένα φιλί
όμως σωστός κανείς μας

μακάρι να νυχτώσει
η σκέψη να ισιώσει
και να μη ξαναξημερώσει

Για σένα

Δεν είσαι 'δω τσαχπίνα μου κι ωραία

να ξαπλώσουμε μαζί να αράξουμε παρέα

λείπεις εσύ και το χαμογελό σου

δεν ξανάδα τέτοια χάρη, κορμί σαν το δικό σου.

Είσαι μιά ποιήτρια φίνα και αλανιάρα

όμως δεν με θες γιατί τα 'κανα μαντάρα

Τι να κάνω βρε σκερτσόζα μου να γίνω έρωτας για σε?

ντανταιστής να γίνω σαν το Μαλερμέ?

Πες μου κάτι μάτια μου, να κοιμηθώ δε με αφήνουν

οι διψασμένες σκέψεις μου συνέχεια σε πίνουν

για σένα γίνομαι ροκάς γίνομαι και ρειβόνι

γίνομαι κ' εξάσφαιρο γίνομαι και κανόνι.

Κόλλησα με τη πάρτη σου, με τη τρελή σου αύρα

είσαι καλή, είσαι μπροστά, είσαι φωτιά και λαύρα

με έκανες και εμπνεύστηκα κι αυτό δεν το ξεχνάω

ήμουνα στάσιμος καιρό,για σε ξανακυλάω.

Παλεύω να κερδίσω δυο φιλιά

απ' τα ζεστά σου χείλη

θέλω να είμαστε εραστές

και όχι μόνο φίλοι...

Η καταθλιπτική ατμόσφαιρα της απουσίας σου

Να θες να πεις ότι την αγαπάς

και να το λες μόνο στον εαυτό σου.

Σε 'να κόσμο ψευδαισθήσεων

να παλεύεις να πιστέψεις

ότι σε σκέφτεται κι αυτή.

Μα όταν για λίγο ξεφεύγεις

καταλαβαίνεις ότι η πραγματικότητα,

πιο παράλογη κι απ' την τρέλα,

εξαφανίζει κάθε σου επιθυμία και ελπίδα.

Περίεργος γίνεσαι

και ονειροπαρμένος,καταλήγοντας

περίγελος στον καθρέφτη

που 'ναι τελικά ο μόνος σου φίλος.

Θες μόνο εκείνη,

τίποτε και κανέναν άλλο

Όμως να μην είναι κοντά σου,

να σ'αγνοεί.Τελικά,

να ξεχνάς και την αγάπη.

Η ατμόσφαιρα καταθλιπτική...

θες να φύγεις, μά συνειδητοποιώντας

ότι βρίσκεσαι στο τελευταίο σου καταφύγιο

απελπιζεσαι αφού που αλλού να πας,

δεν ξέρεις.

Με την ευχή να 'ταν εδώ κλείνει η μίζερη επιστολή σου

αν και ξέρεις ότι τελικά δε θα'ρθει

ούτε κι απόψε.

Σβήνεις το φως,

χαμηλόφωνα λες καληνύχτα

και νοιώθεις να παραλογίζεσαι

αφού μιλάς στον εαυτό σου...

σκηνοθέτες μιας ζωής

πως να διαλέξεις μια στιγμή απ'όλες
να πεις πως μέσα της θέλεις να ζήσεις
σου πιπιλίζουν το μυαλό οι κόκα κόλες
και σου χαϊδεύουν τη ζωή οι διαφημίσεις

καθένας μόνος του στον εσωτερικό Καιάδα
καίει τις ώρες και τις μέρες και προσμένει
μια διονυσιακή και εκστατική Μαινάδα
που τη χαρά και την ελπίδα του θα υφαίνει

λίγη η ζωή και η μανία μας μεγάλη
βαρύ ποτό να μας ζεστάνει το κεφάλι
μία ανάμνηση νεκρή είναι η ζωή
μια απροσδιόριστη και ξαφνική μανία
ένα καβούκι που το λεν' κορμί
εσύ είσαι ο σκηνοθέτης και η ταινία

στα όρια της τρέλας ΙΙ

μες στο σκοτάδι ξύπνησα
τίναξα τα όνειρά μου
και είδα τη μαγεμένη σου μορφή
μου μίλησες και μου'πες
πόσο μ'αγαπάς

ήξερα πως ήμουν μόνος
πως ήσουν
της τρέλας μου η συντροφιά
σου είπα φύγε μη σε βλέπω
η τρέλα δε πάει μόνο στα βουνά

πανικοβλήθηκα δεν ήξερα τι να κάνω
τηλέφωνα προσπάθησα να πάρω
μα γλίστραγαν τα χέρια μου
από τον πανικό

φοβήθηκα στ'αλήθεια πως φλιπάρω
το άγχος μου ήταν φοβερό
ανύμπορος μπορώ το τίποτα να κάνω

μα ξάφνου ξύπνησα αληθινά
έκλεισα τα μάτια μου σφιχτά
μήπως τύχαινε στ'αλήθεια να σε δω

πάλι καλά δεν ακούστηκε ούτε θόρυβος
ούτε κακό

Παρένθεση

Θυμώνεις και δεν μου μιλάς

η ανάσα σου κι οι σκέψεις σου παγώνουν

οι ενέργειες σου μ' αποφεύγουν

και πριν να γεννηθώ με σκοτώνουν.

Χωρίς αιτία και λόγο

φανερό, δε με θες και μ' αγνοείς

μα δεν έχεις καν το θάρρος

μια δικαολογία να μου πεις.

Δεν αξίζει να σου γράφω πια

κι αναρωτιέμαι,

πότε θα 'ναι η τελευταία φορά

επιτέλους που θα σε θυμηθώ

Σεπτέμβρη Πανσέληνος

Συγχώρα με καλή μου

νύχτα

που σε ενοχλώ

κι απόψε

ενώ

η ώρα αυτή

είναι δικιά σου.

Μαυροντυμένη

είσαι

όπως πάντα

μα απόψε,

ένα χρυσό

ολόχρυσο γεμάτο φεγγάρι

κίτρινο

σου κάνει παρέα.

Αλίμονο

σ' όλους αυτούς

που δεν αφήσαν

τη πανσέληνο

γεμάτη,

υγρή,

να τους αγγίξει.

κοιμήσου

ο ύπνος πάλι δύσκολος
ξυπνάω απότομα τα βράδυα
παλεύω μες στη μοναξιά
παλεύω στα σκοτάδια

ο εαυτός μου πάλι λέει
"ω θέε μου είσαι βλάκας"
κορόϊδάκι της στιγμής
και άνθρωπος της πλάκας

πέσε και κοιμήσου

Χρῆστος Δημάκης - Τὰ bit εἶναι σιωπηλά

Ξέρω πὼς τὰ bit τρέχουν σιωπηλὰ
στὶς ὑπερλεωφόρους τῆς πληροφορίας.
Θεωρία πεδίου ἠλεκτρομαγνητικοῦ
ἔχω διδαχθεῖ ἐπαρκῶς,
κυκλώματα ξέρω ἀρκετὰ
καθὼς καὶ ἰκανὰ στοιχεῖα ἠλεκτρονικῆς
ἔτσι ὥστε νὰ μὴ μὲ τρομάζει
τῆς ἐπιστήμης τῶν Τηλεπικοινωνιῶν
ὁ ὑπέρλαμπρος ἀστερόης οὐρανός.

Γνωρίζω λοιπὸν ὅτι τὰ bit ἄηχα εἶναι.
Οἱ ἤχοι εἶναι ἀπὸ πράγματα πολὺ πεζότερα,
κινητηράκια δηλαδὴ κι ἀνεμιστῆρες
ἴσως κι ἐλαττωματικὰ τροφοδοτικά,
πράγματα ζωτικὰ μὲν γιὰ τὴν ἀπαγωγὴ
τῆς ἀνεπιθύμητης θερμότητας
καὶ τὴν κυκλοφορία τῶν ἠλεκτρονίων,
ὄχι ὅμως καθ᾿ ἑαυτὰ οὐσίες ζῶσες
καὶ προορισμένες γιὰ ὀργάνωση ἀνώτερη,
ὅπως οἱ μνῆμες, οἱ ἐπεξεργαστές,
οἱ διαμορφωτές, οἱ ἀποδιαμορφωτές,
οἱ κωδικοποιητές κι οἱ ἀποκωδικοποιητές.

Ὅμως ἐμένα μ᾿ ἀρέσει νὰ νομίζω
πὼς καὶ ἡ σκέψη θόρυβο μπορεῖ νὰ προκαλεῖ
καὶ πάταγο καμιὰ φορὰ νὰ κάνει.
Ἔτσι, ἀφήνομαι στὸν ἦχο
τοῦ ὑπολογιστῆ μου ἢ τοῦ modem,
στὸ βουητὸ τοῦ δέκτη ἢ τοῦ πομποῦ
καὶ λέω μέσα μου:
«νάτες οἱ σκέψεις ποὺ ἀναμεταξύ τους ὁμιλοῦν
τρέχοντας πέρα-δῶθε καὶ ξεσαλώνουν...»

Μὰ μὲ τρομάζει ὅταν ξαφνικὰ
μένουν ξεκρέμαστα ὅλα στὸν ἀέρα,
μετέωρα μὲ τὸ θανατηφόρο ἄνοιγμα
κάποιου βάρβαρου διακόπτη.
Καὶ μετὰ ἀπορῶ:
Τὶ γίναν ὅλα αὐτὰ τὰ bit,
ποῦ πῆγαν, ποῦ χάθηκαν
καθὼς καμαρωτὰ ὁδεύαν
ὡς παρελαύνουσες μαθήτριες
πρὸς ἕνα ἐκτυπωτή, ἕνα δίσκο, ἢ μιὰ ὀθόνη,
πρὶν καταφέρουν νὰ γίνουν γράμμα,
εἰκόνα,
ἦχος,
περιοχὴ συγκεκριμένης μαγνήτισης
ἢ φῶς;

θα'ρθω κρυφά

θα'ρθω κρυφά ένα βράδυ που θα κοιμάσαι
θα ψιθυρίσω στο αυτί σου όλα αυτά
που δεν μπορώ και ούτε θέλεις να θυμάσαι
λόγια αλλοπρόσαλα, λόγια ατιμέλητα, καυτά

δε θέλω ποτέ σου να μ'ακούσεις
θέλω μονάχα να στα πω
ο άνθρωπος, χαράς απούσης
πεθαίνει σαν τον αστακό

και έτσι απαλά, όταν θα σου ψιθυρίσω
θα βλέπεις όνειρο τρελό, μετά θα κλαις
μα το μυαλό σου θέλω να το συγυρίσω
για ό,τι πονάς πρέπει να ξέρεις, εσύ φταις

ο άνθρωπος τη μοίρα την αλλάζει
τον εαυτό του όμως δύσκολα, ποτές
ένας δικτάτορας είναι η ψυχή και μας προστάζει
σε άλογες συμπεριφορές

φυγή

μια φύση μίζερη, γυμνή όλο κοιτάει
μέσα στα μάτια, κοφτερά, χωρίς μιλιά
η τρέλα μέσα στον εγκέφαλο γλυστράει
η θνήση δίπλα να σου στέλνει όλο φιλιά

τάχα το νόημα της φύσης, ποιο να είναι;
μια σάπια, θύμιση σου, ολοένα με σκοτώνει
αιώνιο πρόβλημα, σου λέει όλο "Πίνε!"
και το μυαλό, σαν το γυαλί όλο θολώνει

μα πως να πάψει η ολόλευκη σου ανάμνηση
και πως να σβήσει μια εικόνα απ'τα παλιά
δίχως ερώτηση, ξεκάθαρη είναι η απάντηση
φωνάζει, "τρέχα, τρέχα φύγε... μακριά!"

σε έναν τόπο όπου η θλίψη δεν χωράει
σε ένα ακρογιάλι, με τη θάλασσα αγκαλιά
με ένα στήθος, όπου η ανάσα θα χωράει
με μια αχτένιστη και παιδική ανεμελιά

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος...

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ' ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά·

κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιά μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί·

κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ --
καθάρια πώς ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλο ουρανό,

η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που 'ζησα ζωή!


Κώστας Καρυωτάκης - Νηπενθή - 1921

Η λέξη νηπενθή είναι ομηρική («νηπενθές φάρμακον», Οδύσσεια, δ 221) και σημαίνει: που διώχνουν το πένθος.

τρελοδιάθεση

μία απόφαση ξυράφι
και το κόκκινο παρελθόν παρήλθε
ένα μέλλον αβέβαιο αλλά πράσινο
μία πρωτόγνωρη ελευθερία
και μια ανησυχία που φυσάει γλυκά
η θολή γυναίκα εξαϋλώθηκε
και ένα τζάμι έσπασε
αφήνοντας μια τρύπα τριγωνική
ο άνθρωπος που έκλαιγε στο πεζοδρόμιο
δολοφονήθηκε από τον αιχμάλωτο στρατιώτη
ένα τίποτα, ένα πουθενά
και μια ελπίδα διαμάντι

-------------------------

το τίποτα στο πουθενά
άνευ ορίων, άνευ όρων

πες μου πως να κοιμηθώ

πες μου πως να κοιμηθώ
που σκέφτομαι εσένα
όλα τριγύρω ψόφησαν
όλα είναι πεθαμένα

να ξημερώσει ήθελα
μα έπεσε σκοτάδι
πες μου πως να κοιμηθώ
μακριά απ'το ζεστό σου χάδι

άσπρα ψαράκια

μες στο βασίλειο του τίποτα
άκουσα σχόλια ανείπωτα
είδα κύκλωπες τυφλούς
μάζεψα κόκκινους αφρούς
περπάτησα στη μολυβένια γέφυρα
μάζεψα μήλα χρυσοπόρφυρα
και ύστερα
και ύστερα τι;
υστερία και μια αγωνία
που δεν άκουσε ποτέ κανείς
μνήμες πέτρινες
σελίδες κίτρινες
και ένα τσιγάρο που δε σβήνει ποτέ.

οφείλω τη ζωή μου στα άσπρα ψαράκια
που δεν υπήρξαν ποτέ

μαύρο δέρας

τυλίχτηκα με μαύρο δέρας
χαιρέτησα την Ιθάκη
περιπλανήθηκα σε θάλασσες
με αθάνατο σαράκι

σαν Οδυσσέας έψαξα
τους πράσινους λωτούς
θέλω να βρω τη λήθη
μα μου κρύβεται η καριόλα

Ο Οδυσσέας είχε μια Ιθάκη τουλάχιστον

άχτι

στις ακρογιαλιές του πουθενά
στην έλλειψη του όταν
βαθιά πολυ, εκεί μέσα μου
μια θάλασσα κοιμόταν

φύσηξε άνεμος
τα κύματα
διαβρώνουν τη ψυχή μου
το μυαλό μου δεν αντέχει
τόση πίεση
τερμάτισε η αντοχή μου

θα αφεθώ ελεύθερος
στων ανέμων την πνοή
στα κύματα που μίσησα
στου κόσμου τη ροή

μια μοίρα ασυγχώρητη
ένα κισμέτ τσαλακωμένο
ένα πουλί που πέθανε
που ήταν καιρό κρυμμένο

ερώτηση δίχως απάντηση
φωτιά χωρίς τη στάχτη
άνευ καρδιάς ο άνθρωπος
που μου'βγαλε το άχτι

ίνγκλισ

I admire your stupid mind

I am jealous cause u are blind

See the shit on my own

See we all are a big fake clown.

You never care,

you never share,

and that I can't understand.

Good night,

my bogus only little friend

--

no war

class war!

Κίτρινο και Μοναχικό Φεγγάρι

Φεγγάρι θολό

κίτρινο

τα αισθήματά.

Ένα στεγνό φιλί

Δυό στείρα βήματα.

Σαν ό,τι λεύτερο

να μας έχει απομείνει,

ναυαγός,

να παλεύει με τα κύματα.

Του Γιάννη Ρίτσου

Ντύνεται γδύνεται

φωτιά τα ρούχα της

η γύμνια της φωτιά

τα καρφιά λιώνουν

ένα ποτάμι σιδερένιο

περνάει κάτω απ' τα δέντρα

ανοίγουν τρία παράθυρα

κοιτάζουν μέσα τα πουλιά

μ' ένα σπιρτόξυλο στο ράμφος τους

δώδεκα τζάμια είναι κόκκινα

τα έξη χρυσά.

Αθήνα 30.1.80

Γιάννης Ρίτσος

Τα ερωτικά- Μικρή σουίτα σε κόκκινο μείζον

Προίκα

Εξύπνησα ένα πρωινό και είπα να γυρίσω
Το γιασεμί το δειλινό πως θα ξαναμυρίσω

Σκυλιά πουλιά και μέλισσες αδέσποτα γυρνάνε
Τα βήματα μου στο στενό χαλίκι το σκορπάνε

Αγρύπνησα το πρωινό τον τζίτζικα ν' ακούσω
Το τσίμπημα των κουνουπιών νωχελικά να ξύσω

Το αυλικό σου γάβγισμα βαστώ να βλασφημήσω
Το τρίξιμο στην πόρτα σου με κάπνισμα να σβήσω

Ανήφορο κατέβηκα άπαξ και δε σε βρήκα
Πακέτο που λαχάνιασα, τα ξένα μου είναι προίκα

χα χα χα χα

το μυαλό μου πετρογκάζι
θέλει φλόγα για να ανάψει
η ύπαρξή σου με έχει κάψει
σκέψεις μαύρες όλο βάζει

ποίημα, ποίηση καμμία
φοβερή ανησυχία
το ποτό με ησυχάζει
το εσύ σου με διχάζει

θέλω τόσο να φωνάξω
μα δεν βρίσκω τα αυτιά
θέλω τόσο να σ'αρπάξω
μα είσαι τόσο μακριά

ποιο το νόημα;
κανένα
ίσως να είμαι βασιλιάς
μα πουθενά το στέμμα
η γοητεία πέθανε
μας έμεινε η κάψα
η ψυχή μου στάζει αίμα
προίκα μας η κλάψα

Ενέργεια

Ενέργεια τεράστια με έχει κατακλύσει

νοιώθω σαν ένα ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί

και 'να θεριό να 'χα μπρος μου,

θα το 'χα ξεφτιλίσει

και το μάγο της ερήμου να 'χα εδώ,

θα είχε εκπλαγεί.

Πλήμμυρα μέσα μου φουντώνει

κυκλώνας όλα που τα σκορπά

μια μαχαίρα είν' η ζωή μου

και τη πιο γερή καρδιά πληγώνει

ένα μάτι ατέλειωτο

που ως το άπειρο κοιτά.

Ενέργεια τεράστια με έχει κατακλύσει

νοιώθω σαν ένα ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί

θεούς και δαίμονες τους γράφω

τίποτα δεν υπάρχει να με φοβίσει

ό,τι ποθώ είναι δικό μου

κι ό,τι δεν έχω θα αρπαχτεί.

Φωτιά μέσα μου φουντώνει

τυφώνας όλα που τα σκορπά

και τη πιο καθαρή σου σκέψη

η ενέργεια μου θολώνει

αετός που 'ναι λεύτερος

και ως το άπειρο πετά.

κουραφέξαλα

το μυαλό σου βράζει
το στόμα σου πονάει
μια βρύση που όλο στάζει
και μια καρδιά που σπάει

σκύλοι που νιαούρισαν
μια νότα όλο νόημα
αδέλφια νομπελίστες έκραξαν
και μία πόρτα που κλειδώθηκε... ανώνυμα

φοβάσαι το αύριο;
υποφέρεις πολύ;
μη σε νοιάζει...

άλλωστε μη ξεχνάς
ο θάνατος των άλλων κρατάει για πάντα
ο δικός σου μόνο μια στιγμή

στα όρια της τρέλας

περιμένω να ακούσω της φωνές
που θα μου δωσουν σιγουριά
τρελά μαρσάρουν οι μηχανές
μες στον εγκέφαλο η τσεκουριά

θα έχω και δικαιολογία
να μην πάω στον στρατό
με αχτένιστη ψυχολογία
όλους τους τρομοκρατώ

η σκέψη μου μαρσάρει
με ποτό αντί βενζίνη
λίγο λίγο την λιντσάρει
και μυαλό δε θα μου μείνει

αχ πουτάνα κοινωνία
σε μισώ και σε φθονώ
πάντα η ίδια ιστορία
μόνο τρέλα εγκυμονώ

λέξεις

κομπιούτερ
καρέκλα
τραπέζι
ήλιος
σκιά
και βροχή

σκέψη
τρελή
περιπαίζει
μηδέν
ανοησία
ανοχή

τίποτα
άδειο
κενό
χαρά
ευτυχία
πουθενά

κλαίω
θυμάμαι
ξεχνώ
καπνίζω
και πίνω
συχνά

Σεπτέμβρη Αντί-θεσις

Διασκεδάζεις κλαίγοντας

πικραίνοντας γλυκαίνεις

άδειο ειν' το γεμάτο σου

παρηκμασμένο το ζενίθ σου!

άθλια όλα γύρω σου

μα εσύ τα βλέπεις φίνα

ταράτσα ειν' το στομάχι σου

κι υπόγεια η πείνα...

εκπνέεις στην ανάσα σου

βήχοντας εισπνέεις

ματ έκανες και έχασες

το κατάφερες κι αυτό!!

Που θα πάει αυτή η κατάσταση

κανένας μας δεν ξέρει!

νομίζει πως καλοπαιρνά

μα μέσα του υποφέρει...

Τρεμπελοξέσπασμα II

Λεφτά ήθελες λεφτά

πλούτη και παλάτια

αμάξια και εσώρουχα επίχρυσα

εστιατόρια και σινεμάδες

εκδρομές, δωράκια και εκπλήξεις

μεταξωτά πουκάμισα

κυριλέ εκδηλώσεις

κουραφέξαλα διάφορα

ντεμεκισμούς και καθωσπρεπεισμούς

ταινίες αμερικάνικες

μουσικές μοντέρνες

ρούχα και τιμαλφή ταξικά

να δείχνουν την και καλά

προσποιητή κιτσοαξιοπρέπειά σου

μια ζωή ψεύτικη

σαν τα πρότυπα της

τα νεόπλουτα ζηλευτά κορίτσια

κι άλλες τέτοιες μπούρδες

και τελικά δεν είσαι η μόνη

και που σ'άφησα?

σε ξαναβρίσκω

σε κάθε γυναικείο άρωμα

και τι μου έχει μείνει

μια μοναξιά στον

και μια απέχθεια για τον

ταξικό σου κόσμο

το δικό σου

το δικό σας

και όλων αυτών των υπέρχαζων

ποιόν κοροιδεύετε?

Είστε κάτι παράξενα όντα

που έρχεστε και δεν έρχεστε

γενικά όλα, παράλογα

και από όλους μπερδεμένα

Σωστά ντεμέκ και άριστα

ωραία στην εικόνα

μα σάπια κι άρρωστα

είναι στα αλήθεια

Ποιόν κοροιδεύετε?

εμενα τον τρεμπέλη?

θα φάτε ξύλο άγριο

κανείς τέτοιο να φάει δεν θέλει

από- γοήτευσις

Πόσο μ'απογοήτευσες

αχ πόσο τυρρανιέμαι

αχ και με τρέλανες

γιάτι είμαι αισθηματίας

Κράτησε λίγο η αγάπη σου

ίσα με δυο φιλάκια

με χτύπησαν τα κάλλη σου

και αποχωρώ τραυματίας

Γίατί δεν με θες

αχ αναρωτιέμαι

αχ κατήντησα η παραφωνία

μιας ωραίας ιστορίας

Κράτησε λίγο η αγάπη σου

ίσαμε μιά στιγμούλα

και κατάλαβα πως έγινα

συνόνυμο της αποτυχίας...

και με πιάνει τρεμούλα

αχ πρώην αγαπούλα

αχ να σουν εδώ

έστω...

για μια στιγμούλα

σακαράκα μεζαμπλί

τρίζει απόψε η σκέψη μου
σιδερώστρα και σαλόνι
ασήκωτη η κάθε λέξη μου
δίχως ήλιο μπαλόνι

θα'θελα να τρεμπελίσω
μπουγιαμπέσα εμπριμέ
θέλω και να σου μιλήσω
μίλα μου και εσύ καλέ

η ζωή μου πια δεν είναι
σαν την άνοιξη απλή
όλο πίνε πίνε πίνε
σακαράκα μεζαμπλί

θα'ρθει όμως κείνη η μέρα
που θα ξαναγεννηθώ
και της πίκρας την χολέρα
με πυγμή θα απαρνηθώ

Πεσιμιστική Προσέγγιση (εγώ και οι άλλοι)

εγώ :

Ανόητος γεννήθηκα

πάνχαζος θα πεθάνω

είμαι ντουβαρότουβλο

από κάτω έως πάνω

οι άλλοι:

Νομίζουν είμαι έξυπνος,

γνώσεις πολλές πως έχω

είναι από μένα πιο χαζοί

κι αυτό δεν το αντέχω!

εγώ και οι άλλοι:

Είμαστε κάτι υπάνθρωποι

άλλους πιο χαζούς δεν έχει

νομίζουμε πως μας φτύνουνε

ενώ στα αλήθεια...βρέχει

Άσε μας πια

Κολλάς σε λεπτομέριες

συνέχεια λαγκάρεις

κάνεις μεγάλα τα μικρά

χαζός παραπονιάρης

Γιατί έγινε αυτό

γιατί όχι το άλλο

αναμασάς τα λόγια σου

θυμίζεις παπαγάλο

Αντέγραψες τους φίλους σου

απατάς τη γκόμενα σου

που είναι πιο ηλίθια

και απ' τη χοντρή κοιλιά σου

Ακόμη δεν κουράστηκες?

ακόμη επιμένεις?

πάνε για ύπνο κι άσε μας!

σταμάτα να μας μπαίνεις...

Ένα (ακόμη) Λάθος

Κύκλους βλέπω γύρω μου

κύκλους και ανθρωπάκια

βατράχια να χορεύουνε

σκυλάκια και γατάκια.

Αθώοι όλοι μοιάζουνε

τίποτε δεν τους νοιάζει

μόνο τον αλιγάτορα

μια σφίγγα τον πειράζει.

Μια στιγμή!, την κοίταξε!

κι αυτή χαμογελάει

του δίνει ένα τσίμπημα

κι απ'το όραμα φεύγει πάει...

Αδείαζει το κεφάλι μου

η σάρκα μου πετάει

χάνομαι! χάνομαι! χάνομαι!

και η ζωή περνάει...

Κύκλους βλέπω γύρω μου

ζωάκια και ανθρωπάκια

τι τόθελα κι έφαγα

του Μίκαλ τα χαπάκια

Τρεμπέλικο Πρόσταγμα (σαν απάντηση)...

Νομίζεις πως με έμαθες

νομίζεις πως με ξέρεις

όμως σου λέω πλανεύτηκες

για με θα υποφέρεις

Θα σφίγγεις το κεφάλι σου

θα το χτυπάς στον τείχο

θα νομίζεις ότι μίλισα

μα εγώ θα βήχω

Είμαι μυστήριος πολύ

τρελός, για να με βάλουν μέσα

λέω άμα λάχει και μουφιές

που έχουν όμως μπέσα

Μάσησες τα λόγια σου

ξέχασες και συ ποιος είσαι

γίνε λοιπόν αυθόρμητος

μην άλλο προσποιήσαι

Γίνε λίγο ρέμπελος

γίνε και τεμπέλης

γράψτα όλα στα αρχίδια σου

σαν άνθρωπος τρεμπέλης

Η Λάκκα με τα φίδια

Δεν σε ήξερα και σε έμαθα
μίλας πολύ ρε βλάκα
να πρίζεις, δεν το σταματάς;
σπαμάρεις λεν' για πλάκα

τον φίλο μας τον έκανες
από γαμιά... μαλάκα
αφόδευση μες στο βουνό,
σταμάτησε την τράκα

ο Κίμωνας σε μάγεψε
και ας είχε λίγη μπάκα
εμεις τον κοροϊδεύαμε
που θέλησε τη Λάκκα

δεν ήξερε, ήσουνα κόκκινη
ντομάτα μες στη θράκα
αντί για στρινγκ πλέον φοράς
σαν του παππού μια βράκα

νόμιζα ήταν χωρατό
αστείο και της πλάκας
μα τελικά τυλίχτηκες
στ'αλήθεια αίμα Λάκκας

Γραικύλος

γράφω, να περάσει η ώρα
πίνω, για να κοιμηθώ
σκέφτομαι, σε θέλω τώρα
ξέχασα, πως να σε θυμηθώ

μία καρδιά που σάπισε
κάνει τον χρόνο μισητό
λάθος στιγμή που άργησε
πέρασε, δεν είναι εδώ

κόμπος είσαι που λύθηκες
μακάρι να νυχτώσει
να πάψουνε οι τζίτζικες
και κάποιος να με σώσει

η ζωή μου ένας κύκλος
στο καζάνι μου μια σούπα
είμαι ένας μικρός γραικύλος
μέσα στις ζωής τη λούπα

κάρβουνο

πήρα ένα μονοπάτι δύσβατο
απόκρημνα τα βράχια
ανέβηκα το πράσσινο βουνό
μοναχικά τα βράδια.
η γυναίκα πιστόλι
εκπυρσοκρότησε
μα κανείς δεν ήταν γύρω της να την ακούσει
και ένα τζιτζίκι έπαψε
θάφτηκε στο χώμα
αφού δεν μπόρεσε να κλάψει
πέθανε

ο ήλιος έβγαινε λαμπρός
πιο φωτεινός από ποτέ
μα ξάφνου νύχτωσε απότομα
στη χαραυγή της ημέρας.
νόμιζα ήσουν κάρβουνο καυτό
μα στάχτισες, σε πήρε ο αέρας...

Υπομονή

Η υπομονή έχει στερέψει και αηδιάζω
με ένα είδωλο σαθρό και ξεφτισμένο
θέλω να τρέξω πρώτος, μα τελευταίος μένω
και στη ζωή μου απαλά το απειρο τάζω

ο γυμνοσάλιαγκας κοιμήθηκε σε ύπνο βαθύ
μια πεταλούδα που απλώνει τα φτερά της
το ξέρεις πως θα πας με τα νερά της
ή σε ένα δρόμο που γνωρίζεις μόνο εσύ

ένα όνειρο λυπητερό σου μένει
επίσκεψη αυθημερόν στον άδη
στης ερήμου το αδειανό πηγάδι
και η πράσσινη ελπίδα σε προσμένει

α-λήθ(η)-εια

κοιτάς τριγύρω σου
απόχη
τεστάρεις για να δεις αν η καρδιά σου το'χει
γεμίζεις γυάλινα σπιτάκια με πικρούς ενοίκους
και τα πίνεις καπνίζοντας

κοιτάς τριγύρω σου
απόχη
τα ναι που δεν πλησίασαν και ζύγωσαν τα όχι
οι μέρες σου φαντάζουνε ταινίες μικρού μήκους
που τις βραδιές περνάς γυρίζοντας

κοιτάς τριγύρω σου
απόχη
σε λάξευσαν για βέλος μα δεν υπάρχουν στόχοι
μικρό ενθύμιο που χάθηκε βαθιά μέσα σε σπίτι
φτιαγμένο από σάρκα η λογική

κοίτας τριμέσα σου
και μοιάζεις με απόχη
τώρα πια έμαθες αν η καρδιά σου το'χει
πως δεν εξημερώνεται όσο χορεύουν χτύποι
και όσο το εσύ την κατοικεί

κοίτα τριέξω
όχι πια σου για δεν υπάρχει πλέον

Με κοιτάς και γελάς, τι ζητάς?

Όταν μικρούλα μου χαμογελάς

και με κοιτάς

ανήθικα σκέφτομαι

για μυστήρια και τελετές μιλάς

και με κοιτάς

και τρελένομαι..

Σε μιά παραλία άγνωστη

που κανείς δεν ξέρει

πάμε ένα βράδυ

συ του έρωτα μνηστή

Θεά καλοκαιρινή

ερωμένη του Άδη...

Εκείνο το βράδυ

δεν είναι σαν τ' άλλα

δεν είναι θλιμμένο

έχει γλυκό σκοτάδι

και με πιάνει μια ζάλα

μόνο που το περιμένω...

Πυρ

Όταν η μάχη αρχίσει

να δουμε ποιος πρώτος θα λιγοψυχήσει

αυτός που για θαραλλέος παιρνιέται

και κορδώνεται

ή ο ταπεινός?

-

αν η μουσική και λόγια άλλων δεν μπορούν να σε γεμίσουν
γράψε ποίημα τυχαίο
μπας και ηρεμήσεις
μία γάτα, ένας σκύλος
ένα δέντρο δίχως φύλλα
πες τα όλα μη διστάζεις
πες τα όλα, πες μου, μίλα

μια ζωή αλισβερίσι
τιποτένιο
σκοτεινό
αν πεθάνει δεν θα ζήσει
πρέπει απόψε να στο πω