Αναμμένη Αναμονή

Χωρίς χωρίσματα χωριστήκαμε, γλυκιά βραδιά.
κάνα οχτάρι χρόνια, με τέσσερα παιδιά.
ο ορίζοντας ορίζει ορισμένους,
μα άλλους τους αφήνει αόριστους, χεσμένους.

περιμένω μια ανελέητη λαίλαπα να φουντώσει
και έναν αγρότη κουλό πάλι να οργώσει
της ζωής το παραμύθι
απερίγραπτη η λήθη.

Αναμμένες αναμονές περιμένουν τον πυροσβέστη τους,
τουαλέτες πεντακάθαρες περιμένουν το χέστη τους,
και εγώ ακόμη εδώ!

Αν δε θες ένα κουραμπιέ ,ορίστε.

Κοιτούσες το άδειο δωμάτιο και νόμιζες ότι χίλιοι νίντζα το κατοικούν.
Και οι metallica γελούσαν πίνωντας αόρατα ολογράμματα , χαζέυοντας μελλοντικά οράματα
Μη ξέρωντας πως το τριφύλλι φυτρώνει έκει που όλα έχουν καεί και κανείς δε το περιμένει,όπως το ζαμπόν.
Δεν είναι που δεν έχει χιονίσει για χρόνια ,αυτό το συνήθισες , είναι που για να χιονίσει πρέπει να μη το χρειάζεσαι . Αντίθετα με το ζαμπόν νομίζεις..
ΚΡΕΤΙΝΕ!! το ζαμπόν φυτρώνει και αυτό όταν κοιμάσαι
Μετά πέρασε ο κηπουρός , ήρθε απρόσκλητος ενώ εσύ έψαχνες απλά λίγο λίπασμα ,δε του πες όχι γιατί πάντα θες να χιονίσει
μόνο χάρηκες για τους τζάμπα κουραμπιέδες,ή μήπως ήταν κανταΐφι?
Όμως δε σου τους έδωσε γιατί τους ήθελες πολύ! Κ συ δε τους πήρες για τους ήθελες πολύ..

Χρονικό παράδοξο αιώνιας αναμονής

Ο χρόνος...
"Περνάει!" μου φωνάζει μια άσκοπη ώρα
ξαπλωμένη σε μία ηλιόλουστη αιώρα
που όμως σάπισε πλέον το δίχτυ...
ύστερα πεθαίνει από έναν λεπτοδείκτη!

Ο χρόνος...
"Γερνάει!" μου φωνάζει το φως στον καθρέφτη
"Παραδέξου το, ψεύτη"
μοναξιά και τριζόνια
στην Ομόνοια, πρεζόνια.

Ο χρόνος...
"Γελάει" κοιτάζοντας του κόσμου τα πάθη,
των ανθρώπων τα αιώνια λάθη,
μερεμέτια μπρονζέ και σεκλέτια
όλα είναι μονίμως αναίτια.

Μια ώρα από μόνη της μπορεί να γεμίσει τη ζωή μου αλλά για μία ζωή με αδειάζει.
κι ύστερα δυνατά μου φωνάζει...
"Μη δίνεις νόημα στις λέξεις γιατί θα χάσουν το νόημά τους."

Ντεμοντέ φαφλατάδες και φευγάτοι ντολμάδες...

Αγάπες καλοκαιρινές

Θυμάμαι γέλια δυνατά, ποτήρια υψωμένα
Για θάλασσες μιλούσαμε και μέρη ξεχασμένα
Και ύστερα κανονίζαμε μες του ποτού τη ζάλη
Για να ξανανταμώσουμε σε κάποιο περιγιάλι
Και να που εδώ βρεθήκαμε, μα εσύ έχεις αλλάξει
Και πίσω παίρνεις όλα αυτά που τότε μου’χες τάξει
Είσαι ζώο.