σαλέπι & χουρμάδες

άνθρωποι αδιάφοροι και γέλια πικραμένα
τα πάντα μέσα στη ζωή φαντάζουν τόσο ξένα
πλημμύρα μες στη σκέψη σου, φωτιά στα σωθικά σου
πίκρες που υιοθέτησες, μα γίνηκαν παιδιά σου

ο έρως σε περιγελά, η νιότη σε ξεχνάει
είσαι σαν τριαντάφυλλο που ο χρόνος το μαδάει
αισθάνεσαι μονόφθαλμος, μες των τυφλών τη χώρα
νεκρός που του προσφέρουνε των γενεθλίων δώρα

κι αν το ποτό κατάντησε ακόμη μια συνήθεια
τουλάχιστον σβήν'τη φωτιά που έχεις μες στα στήθια
σου ροκανίζει το μυαλό, σου γνέφει το σινιάλο
και έτσι η νύχτα θα περνά μα εσύ θα θέλεις κι άλλο

δίχως έμπνευση ΙΙ

θέλεις τόσα να πεις
δεν ξέρεις πως

βουβά αναφιλητά και κούφιες ελπίδες.
μοναξιά και λύπη,
σαν το πρώτο φως της αυγής

φτιαγμένος από κόλαση
ανούσια υποφέρεις,
σαν νεομάρτυρας μιας άγνωστης θρησκείας

δίχως σκοπό και νόημα υπάρχεις.
το μόνο που γυρεύεις
μια ανατολή και μία δύση,
που όσο και να μη το θες μπορεί και να σε πείσει
πως έζησες και εσύ μια μέρα
ελεύθερος και ωραίος

εγω..(?)

-παλι εγω κι εσυ

να μου θυμιζεις πως δεν ειμαι μονος

μεσα στην νυχτα την φωνη σου

να ακουω καθως γινεται κραυγη

παλι εγω κι εσυ

να με κοιτας ενω τραβιεμαι στο σκοταδι

κι απ'την σκια που σε τυλιγει

να μην αφηνεις για το φως ουτε ρωγμη

παλι εγω κι εσυ

που στον καιρο μου εχεις δειξει πως αντεχεις

απ'των ματιων μου την πορεια δεν ξεφευγεις

οπως ο ηλιος δεν ξεφευγει απο την γη

παλι εγω κι εσυ

να μου κρατας το ενα χερι μου με το αλλο

να μ'αγκαλιαζεις λιγο πριν να κουραστω

και να μαθαινω την ψυχη σου την κλειστη

παλι εγω κι εσυ

σε αντικρυζω οπως το εκανα παλια

κι οπως το κανω καθε τετοια νυχτα

που η ησυχια με κουφαινει πιο πολυ

παλι εγω κι εσυ

με επισκεπτεσαι με την συνεπεια του χρονου

οταν η μοναξια με βρει και με κλειδωσει

στο σκοτεινο κι απομακρο κλουβι

παλι εγω κι εσυ

που μετατρεπεις τους καθρεφτες σε αχρηστο γυαλι

και τις φωνες μας σε αποτελεσμα απο ηχω

ν'αποκαλυπτεις καθε φυση μας δειλη

παλι εγω κι εσυ

ή μαλλον δεν χρειαζομαι αναμεσα το και

εκτος κι αν πλεον εχω γινει δυο

και δεν μιλαω στο εγω σαν καποιο εσυ

-διαλεξε πως θες να μου μιλαω

τι σου αλλαζω σαν τρελος το προσωπο

αποφασισε τι θελεις να με κανω να ακουσεις

κι αφου το βρω θα σου το πω να μαθω

δεν ειναι λογικο να εισαι ενας παραφρων

κοιτα κι εσενα πως καταντησα αποψε

και μην κοπιαζεις να μου κρυψω το χαρτι

εγω θα γραφεις σαν να ησουνα πολλοι

ετσι απλα για να γεμισει το δωματιο

θα πιεις για να μεθυσω και να ξεχαστεις

να σβησω απ'το νου σου αυτο το εγω

και να μην εχεις στο μυαλο μου το εσυ

κρατησου απ'τον ωμο μου μην πεσω

γιατι αν πεσεις πως σηκωνομαι ξανα

και μην διανοηθω να κοιμηθεις

γιατι στα ονειρα μου βλεπεις πιο φρικτα

και την δειλια σου αυτην που με κουραζω

να με πεταξω πριν προλαβεις να αντιδρασω

γιατι το βαρος μου ειμαι οπως ξερω εσυ

και ο σταυρος που κουβαλαω πως μου μοιαζει

το καθετο το ξυλο εισαι εγω

και στο οριζοντιο του κρυβομαι εσυ

το θυμα σου οπως παντα ειμαι εσυ

κι ο θυτης σου φωναζω εισαι εγω

μην κατεβαζω οπως συνηθιζεις το κεφαλι

και μην γελιεμαι απο αυτα που ειπες πριν

ενα δεν γινομαι μαζι μου κι ας πεθανεις

μες στο μυαλο μου που παλευω να σε σβησεις

οταν θυμωσω και σε δεις να σερνομαι

μην λυπηθω για ο,τι πλεον εχεις γινει

γιατι κι εγω στο μελλον θα αντικρυσεις

κι απο καλυτερο εσυ, κι εγω θα νικηθεις

εγκεφαλοθραύστης

ξέρεις
το μυαλό είναι εύθραυστο
την μια στιγμή είναι και την άλλη όχι

πάλι καλά που είμαστε δυνατοί
πάλι καλά που είμαστε

πρέπει να έρθεις μια μέρα στην ακατοίκητη, νεκρή ουτοπία
για να σου δείξω πως η σκέψη μαραίνεται από την τρέλα
να σου δείξω πως ο έρωτας γίνεται μίσος
και πως η αγάπη θάνατος

μια μέρα που αθεράπευτοι και άσκεπτοι θα γκρεμίσουμε κάθε πικρή ανάμνηση
θα κατουρήσουμε στους τάφους μας (καλύτερα μικρός παρά νεκρός στο μνήμα)
και έπειτα θα τριγυρνάμε στα συντρίμμια ανέμελοι