Καταλήγοντας

Προχτές αργά μαστούρωσα
γιατί ήθελα να ξεχάσω
τα δυό γλυκά ματάκια σου καλή μου
πίνω μεθώ πίνω
και δε μπορώ να αλλάξω
σα με παράτησες τελίωσε η ζωή μου

Σε δρόμους και πλατείες γυρίζω
μπερδεύοντας τα λόγια μου
ο καημένος
τους αθρώπους όλους συνέχεια βρίζω
απ'όλους και απ' όλα προδωμένος

Όσο σε είχα πλάι μου τίποτα δε χρειαζόμουν
ούτε μπύρα, ούτε κρασί ούτε φούντες και μαυράκια.
όλα τα ωραία
μαζί σου εμοιραζόμουν
και μόνος μου τώρα για να ζώ
θέλω ουσίες και χαπάκια

Μόνο ο άερας που φυσσά
με καταλαβαίνει
η θάλασσα και τα δέντρα
σοφοί μου φίλοι
δε θέλω κανένας να με περιμένει
σα πεθάνω,
στης ζωής μου το δείλι

Ά-θρωπος

Ν’ αντέχεις

Ν’ αντέχεις

Μη σηκώνεις κεφάλι
Ν’ αντέχεις

Όπου να ναι τελειώνει.
Όπου να ναι θα περάσει.
Έφυγε κι αυτή η βδομάδα.
Μη σκέφτεσαι.
Λίγο ακόμα και θα ‘ρθει
Άσε μην ανακατεύεσαι.
Υπομονή.
Να έχεις μια δουλειά
να κρατηθείς,
να φύγουνε τα χρόνια.
Κρατήσου λίγο ακόμα.
Μια δουλειά για να περάσεις.
Τώρα είναι κοντά
φτάνουνε
φτάνουν
εσύ κοίτα την υγεία σου
να τα
να τα
τα τελευταία γηρατειά.
Και θα τελειώσει
λίγα χρονάκια έμειναν
να ο θάνατός μας.

Πέθαναν οι τρεμπέληδες (!) ;

πεθάναν οι τρεμπέληδες;
άφησαν τον πνοή τους;
άραγε τι απέγινε;
η έγχρωμη ζωή τους;

που πήγανε τα πρωινά
που μύριζε ελπίδα
με όλα αυτά που διάβαζα
με όλα αυτά που είδα;

ίσως είναι η συνήθεια,
ίσως η βαρεμάρα.
ίσως και να πεθάνανε
από γλυκιά λαχτάρα.

αδέρφια όλους σας καλώ,
δεν είστε στα καλά σας,
μακάρι η όμορφη έμπνευση
να έρθει στα μυαλά σας.

να ζήσουμε ξανά στιγμές,
σαν μια τυφλή οπτασία.
σαν διψασμένος κύκλωπας
ζητάω την προστασία!

ο κύριος Παυλίκος - Επεισόδιο 8 - Τα πρώτα προβλήματα

Τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, λέει μια γήινη παροιμία!
- Πόσο αφελής και φτωχός πρέπει να ήταν αυτός που την σκέφτηκε πρώτος, αναρωτήθηκε ο κύριος Παυλίκος καταπίνοντας ένα έδεσμα που έμοιαζε με σταφύλι αλλά ήταν μπλε.

Σήμερα ήταν μεγάλη μέρα για τον κύριο Παυλίκο, σε 1 ώρα περίπου θα περνούσαν οι σύμβουλοι του Γκλοργκ του 3ου και θα πηγαίναν όλοι μαζί στην Χρηματιστήριο του Γκλοργκ ώστε ο κύριος Παυλίκος να παρατηρούσε τυχόν λάθη ή ατέλειες. Στην ουσία ήταν μια τυπική δουλειά επίβλεψης, από αυτές που στη γη ειδικεύονται τύποι με κουστούμια και τεράστιες κοιλιές.

Κατά την διάρκεια που ο κύριος Παυλίκος περίμενε τους συμβούλους του Γκλοργκ του 3ου σε μιά άλλη περιοχή της πρωτεύουσας οι εξελίξεις έτρεχαν όπως ένα άλογο που το τσιμπάει η μέλισσα.

- Θα τα βρούμε τα λεφτά, μην ανησυχείς γλυκιά μου, είπε ο Γκρίγκολ καθώς η φωνή του τρεμόπαιζε από το φόβο.
- Είσαι άχρηστος, δεν μπορείς να συντηρήσεις την οικογένειά σου! Αχαίρευτε, θέλεις και να σου δώσουν προαγωγή!
- Μα αγάπη μου, εγώ προσπαθώ, φταίει απλά το σύστημα που....
- Φταίει το σύστημα, πάντα θες να τα ρίχνεις όλα σε κάποιον άλλο! Ποτέ δε φταις εσύ! Ο άντρας της Γκρούπελ μια χαρά τα καταφέρνει και την προηγούμενη εβδομάδα μάλιστα την πήγε ταξιδάκι να δουν το φαράγγι του Γκρολ! Εσύ μονάχα με έχεις κλεισμένη μέσα στους τέσερις τοίχους όλη μερα. Αφού τελειώσε τον λόγο της η γυναίκα του Γκρίγκολ, σήκωσε και ένα βάζο και με βία το πεταξε προς την μεριά του Γκρίγκολ.

Ανύμπορος να συνεφέρει την γυναίκα του, ο Γκρίγκολ άνοιξε την πόρτα και προσπάθησε τρέχωντας να γλιτώσει από το μένος της. Αφού απομακρύνθηκε και πλεον αισθανόταν ασφαλής, αποφάσισε να κάνει ένα περίπατο μέχρι να ηρεμήσει η γυναίκα του.

Τα οικογενειακά προβλήματα του είχαν ξεκινήσει από τότε που αυτός ο καταραμένος γήινος ήρθε στον πλανήτη τους. Μια χαρά τα κατάφερνε χωρίς τα λεφτά, τουλάχιστον η γυναίκα του δεν παραπονιόταν. Και όσων αφορά τον άντρα της Γκρόπελ, μια χαρά ήξερε ο Γκρίγκολ τι λαμόγιο ήταν και πως κατάφερνε γλύφωντας του ανωτέρους του να αποκτήσει ένα παχυλό μισθό, διπλάσιο τουλάχιστον από αυτόν που έπαιρνε ο Γκρίγκολ. Έτσι, βυθισμένος στις σκέψεις του, κλώτσησε μια πέτρα, και ξαφνικά άκουσε μια φωνή.

- Γκρίγκολ, τι κάνεις;

ο Γκρίγκολ, γύρισε το κεφάλι του και είδε μπροστά του τον Μπούμπα, τον χαζό συνεργάτη του, από εκείνη την αποστολή που έφεραν τον γήινο στον πλανήτη Γκλόργκον.

- Γεια σου Μπούμπα, τι κάνεις; είπε ο Γκρίγκολ κοιτώντας δεξιά αριστερά ψάχνωντας μια δικαιολογία για να φύγει.
- Μια χαρά είμαι φίλε μου, του απάντηση ο Μπούμπα, παλεύω να κάνω καμμιά δουλειά από εδώ και από εκεί, μήπως καταφέρω και βγάλω ένα μεροκάματο παραπάνω. Μας κατέστρεψε ο κύριος Τζορτζ που φέραμε εδώ, σκέψου ότι πέρα του ότι πληρώνω της γκοφρέτες μου, η τιμή τους συνεχώς αυξάνεται.
- Δουλειά; ρώτησε με περιέργεια ο Γκρίγκολ. Δεν περίμενε ότι ο Μπούμπα θα ήταν τόσο υπεύθυνος Γκλοργκονιανός.
- Είναι δύσκολες οι εποχές Γκρίγκολ, είπε μηχανικά ο Μπούμπα.
- Μπορείς να με βοηθήσεις και εμένα να βρω καμμιά δουλειά Μπούμπα;
- Βέβαια, ζητάνε συνεχώς άτομα από εκεί που δουλεύω. Κάτσε να σου δώσω την διεύθυνση. Και βγάζοντας μια κάρτα, την έδωσε στον Γκρίγκολ.
- Πολύ ωραία! Σε ευχαριστω πολύ! Και τι δουλειά ακριβώς είναι αυτή;
- Η δουλειά δεν είναι ίδια όλες τις ημέρες. Μόλις 3 μέρες έχω δουλέψει και εγώ, είπε ο Μπούμπα. Να, προχτές πήγα ένα κιβώτιο σε ένα σπίτι στην βορειοανατολική συνοικία και σήμερα πρέπει να πάω στο χρηματιστήριο αυτό το κουτί να το παραδώσω σε έναν τύπο.
Φεύγω τώρα γιατί σε 1 ώρα πρέπει να είμαι εκεί, και θέλω να περάσω να φάω και μια ΓΚΛ γιατί έχω πεινάσει!

Έτσι οι δρόμοι των δύο Γκλοργκονιανών χωρίστηκαν. Ο Μπούμπα κατευθύνθηκε προς το χρηματιστήριο και ο Γκρίγκολ αποφάσισε να πάει στην διεύθυνση που έγραφε η κάρτα ώστε να ζητήσει δουλειά.

Φτάνοντας έξω από την πόρτα, ο Γκρίγκολ φτιάχτηκε ώστε να δείχνει πιο περιποιημένος και χτύπησε ευγενικά 2 φορές. Ένα παραθυράκι άνοιξε και ο Γκρίγκολ μπορούσε να δει μόνο τα μάτια του Γκλοργκονιανού πίσω από την πόρτα.
- Τι θέλετε; Είπε απότομα μια φωνή.
- Με έστειλε εδώ ο Μπούμπα, είναι φίλος μου, είπε διακριτικά ο Γκρίγκολ.

Έτσι χωρίς δεύτερη κουβέντα, η πόρτα άνοιξε και ο Γκρίγκολ μπήκε στο σπίτι. Παντού στους τοίχους υπήρχαν σημειώματα και φωτογραφίες πολλών κτιρίων της πόλης. Τον οδήγησαν σε ένα δωμάτιο και η πόρτα έκλεισε...



Υπάρχουν πολλά προβλήματα, δεν είναι όπως πρώτα
ξάφνου παντού σκοτείνιασε, έσβησαν όλα τα φώτα.
όλα γίναν πιο δύσκολα, η ατμόσφαιρα αποπνικτική
η μόνη μας διέξοδος, ίσως να είναι εκρηκτική

ο κύριος Παυλίκος - Επεισόδιο 7 - οι καρποί της επιτυχίας

Είμαι γαμάτος, σκέφτηκε ο κύριος Παυλίκος παραμερίζοντας τις κουρτίνες του δωματίου του και απόλαυσε τη θέα από το δωμάτιό του.

Οι Γκλοργκονιανοί, μετά από την παρέμβαση του Γκλοργκ του 3ου, δώρισαν στο κύριο Τζορτζ όπως τον αποκαλούσαν, ένα από τα καλύτερα δωμάτια της πόλης. Το δωμάτιο αυτό βρισκόταν στον 13ο όροφο ενός ιστορικού κτιρίου, το παλάτι που έχτισε ο λόρδος Γκλοργκ όταν έφτασε στην πρωτεύουσα. Το παλάτι αυτό είχε 15 ορόφους και καταλαβαίνετε πως οι χλιδή και η αφθονία υπερχείλιζε σε όλους του ορόφους τους, οι οποίοι φυλασόντουσαν όλο το 48ωρο (μην ξεχνάτε πως η μέρα έχει 48 ώρες στον πλανήτη Γκλόργκον!) από άγρυπνους φρουρούς.

Η θέα από το δωμάτιο του κύριου Παυλίκου ήταν υπέροχη, έβλεπε όλη την πόλη και την αγορά της, μα το ομορφότερο θέαμα ήταν οι ροζ καταρράκτες της πλατείας Γκλόρν, η οποία βρισκόταν στα πόδια του κύριου Παυλίκου.

Οι μέρες και οι μήνες κυλούσαν ήρεμα για τον κύριο Παυλίκο. Απολάμβανε με τιμές πρίγκηπα τις υπηρεσίες των Γκλοργκονιανών, οι οποίοι του πρόσφεραν άφθονο φαγητό (δυστυχώς δίχως μπριζολάκια Μοζαμβίκης) και το κυριότερο, πολλές γυναίκες. Θα μου πείτε βέβαια, που βρέθηκαν γυναίκες στον πλανήτη Γκλόργκον; Μα αγαπητοί αναγνώστες, δεν είπε κανείς πως οι γυναίκες αυτές ήταν γήινες.

Ποτέ δεν θα ξεχάσει ο κύριος Παυλίκος τη στιγμή που αντίκρυσε για πρώτη φορά γυμνή μια Γκλοργκονιανή. Σε αντίθεση με τις γήινες, οι γκλοργκονιανές έχουν διπλάσιες τρύπες (δεν θα σας πω που, αφήστε την φαντασία σας να οργιάσει) και οι πολλές και μεγάλες καμπύλες τους είχαν... εξιτάρει την φαντασία του κύριου Παυλίκου. Έτσι σε μερικούς μήνες στον πλανήτη Γκλόργκον, ο κύριος Παυλίκος ξέχασε τις γυμνόστηθες γήινες και ερωτεύτηκε σφόδρα τις ερωτιάρες Γκλοργκονιανές.
Οι οποίες σε αντίθεση με τις γήινες, πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους δίχως κανένα παράπονο.

Έτσι οι μέρες κυλούσαν, δίχως έγνοιες, με πολύ φαγητό (Τα παϊδάκια γκλουργκουνιών είχαν ξετρελάνει τον ήρωά μας), με μασάζ στις πατούσες από θεσπέσιες γυναίκες και άλλα πολλά που δεν γράφω για να μην λογοκριθώ ή θεωρηθώ πρόστυχος και άσεμνος.

Κάποιες ημέρες ερχόταν ο Γκλοργκ ο 3ος στο δωμάτιο του κύριου Παυλίκου μαζί με τη συνοδεία του και τον ρωτούσε ερωτήσεις σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας των χρημάτων. Ο κύριος Παυλίκος πάντοτε ήταν ετοιμόλογος και βοηθούσε τους Γκλοργκονιανούς και ο Γκλοργκ ο 3ος θεωρούσε τον ήρωά μας..... έναν ήρωα!

Όμως η ζωή στον πλανήτη για τους κοινούς Γκλοργκονιανούς είχε αλλάξει άρδην! Προσπαθούσαν να συνηθίσουν τα λεφτά. Πλέον για να μπει κανείς στις υπηρεσίες τροφής έπρεπε να πληρώσει το αντίτιμο του 1 Γκλοργκ, που στη μέση δέσποζε μια προσωπογραφία του λόρδου Γκλοργκ, και ο καημένος ο Μπούμπα πλέον αγόραζε τις γκοφρέτες ΓΚΛ στην τιμή των 5 Γκλοργκ!

Όπως καταλαβαίνετε αγαπητοί αναγνώστες είχαν αρχίσει ήδη οι πρώτες αντιδράσεις. Αλλά η απάντηση του κύριου Παυλίκου στις αναταραχές ήταν η εξής:

- Αυξήστε τους τον μισθό, εάν έχουν χρήματα δεν θα παραπονιούνται!

Και πράγματι έτσι έγινε και οι διαμαρτυρίες σταμάτησαν για λίγο καιρό.
Δυστυχώς όμως, ο κύριος Παυλίκος δεν είχε προβλέψει πως σε μια κοινωνία που έχει σαν βάση της το χρήμα δεν μπορούν να είναι όλοι ευχαριστημένοι.

Αλλά πριν σας πω τι ακολουθεί αφήστε με να σας απαγγείλω ένα ποίημα για την θυληκή συντροφία του κύριου Παυλίκου


Διπλάσιες οι είσοδοι, θεσπέσιες καμπύλες
όλες του τις αγάπησε, ακόμη και τις φίλες
ξέχασε τους κοιλιακούς, ξέχασε και τα ήθη
ξέχασε και τις γήινες, και τα όμορφά τους στήθη

προβλήματα πολλά καραδοκούν
πολλές και οι ευθύνες
ίσως επικρατήσει αλαλούμ
σαν πιάσουνε οι πείνες

Αυτογνωσία

Σφυριά βαράνε τενεκέδες και ακούγεται τσίγκινο μπουμ μπουμ
τρυποκάρυδοι και κορμοράνοι θορυβοδώς συζητάνε
στου κούφιου δέντρου τη φιλόξενη ρίζα
από ψηλά τους κοιτάς κι'αναρωτιέσαι αν απ' τον τρίτο πηδήξεις
τι θα γίνει.

ένα γκντουπ θα κουστεί
μόνάχα ένα γκντουπ κι'όλα τελειώσαν.

Κάποτε στην καρδιά μου

Πολύ καιρό είχα να σε δω, σε είδα όμως καρδιά μου
Χρώματα γέμισαν πολλά, την άχρωμη βραδιά μου.
Θυμήθηκα πράγματα ιστορικά, θυμήθηκα την λήθη
που όσο και να μας τραγουδά, κανέναν μας δεν πείθει.

Ξέρω και εγώ, ξέρεις και εσύ μια άγνωστη εάν ήσουν
τα λόγια που ήθελα πάντα να πω, πως θα σε κατακτήσουν.
Ίσως αν δεν σε ήξερα το ανέμελό σου χάδι
να φύτρωνε μες στην ψυχή, λουλουδιαστό λιβάδι.

Μα πλέον που σε γνώρισα, μα πλέον που σε ξέρω
το μόνο που κατάφερα είναι να υποφέρω
γιατί όσο ο χρόνος κι αν περνά, όσο και να γυρίσει
η οντότητά μου η σαθρή δεν θα σε αποκτήσει.

Όμως το γέλιο, η ανάσα σου, γενούνε νέα πάθη,
και μέσα μου ξανά ξυπνούν του παρελθόντος λάθη.
Το ξέρω θα ήθελα πολύ να ήσουνα δική μου
το ποιήμα αυτό κατάντησε η αέναη φυλακή μου

Χίλια πολλά και άλλα πολλά θα ήθελα να γράψω
μα όσο και να προσπαθώ ποτέ μου δεν θα θάψω
το ποιήμα που ξεστόμισα, το ποιήμα που χαράσεις
γιατί πάρα πολύ απλά, ποτέ δεν θα διαβάσεις

Μύστες

Κοιμούνται ολόγυρα μου χίλιοι δράκοι
κι εγώ στη μέση, πόσο ακόμα
να σταθώ πάνω στις μύτες;

Φωτιά θα βάλω στα γιγάντια κερατά τους
Και τα κουφάρια τους θα φάνε οι τερμίτες .

Κοιμούνται ολόγυρα μας χίλιοι δράκοι
για πόσο ακόμα
να στεκόμαστε στις μύτες;

Δεν είναι η τσιμουδιά του αθανάτου.
Να βγάλετε όλοι τα κεφάλια από τις τρύπες.

Αστράφτει η λεπίδα μου στη νύχτα
Κόβω κεφάλια και ουρές και νύχια κόβω
Πως πέφτουνε τα κήτη εμπρός μου κοίτα
τώρα που σύμμαχο μου έκανα το φόβο.

Σα διάολος θα πεταχτώ μες τα σκοτάδια
θα αφήσω πίσω μου γραμμές φωτιά και κίστες.
Θα γίνουν λίπασμα για ολόλευκα λιβάδια
που θα τα περπατούνε άγιοι μύστες.

Κι εκεί στο ιερό μου δάσος που θα ανθήσει
Εγώ στου πιο μεγάλου δράκου μου τη ράχη
ήρεμος θ’ ατενίζω μι’ άλλη μάχη
κι αυτός θα κάθεται όπως εγώ προστάζω να καθίσει.

Μεταίχμιο

Σε μεταίχμιο η σκέψη μου ποτέ δεν αγαλιάζει
μα όπως λένε ο σκοπός τα μέσα τα αγιάζει
δεκάδες χρώματα πλημμύρισαν ολόκληρη την πλάση
κι όποιος δεν το έχει μυρίστεί μπορεί και να μας κλάσει

Θα'θελα να ήμουν πέστροφα με χνουδωτές τις μπούκλες
ή τρικεράτωψ μύωπας με συλλογή από κούκλες
ή μήπως να ήμουν σύννεφο ψηλά στον ουρανό
και άμα πολυχαλιόμουνα να σήκωνα πανό
που θα έγραφε διακριτικά "όλοι της γης γαμιέστε"

ο κύριος Παυλίκος - Επεισόδιο 6 - ο κύριος Παυλίκος σε δράση

Ο κύριος Παυλίκος βρισκόταν σε ένα δωμάτιο που του παρείχαν οι Γκλοργκονιανοί. Από το παράθυρο μπορούσε να δει την κεντρική αγορά της πόλης. Πολύς κόσμος πηγαινοερχόταν και ο πρωταγωνιστής μας ήταν αρκετά αγχωμένος.

Η συζήτηση στην αίθουσα των συνεδριάσεων είχε βάλει τον κύριο Παυλίκο σε σκέψεις. Δεν ήξερε τι να κάνει, αυτοί οι εξωγήινοι πίστευαν ότι είναι ο κύριος Τζορτζ και του ζητούσαν να τους δείξει πως λειτουργούν τα λεφτά. Δεν ήξερε πως μπορεί να ξεφύγει από αυτή την δύσκολη κατάσταση. Σκέφτηκε την γυναίκα του, τον καναπέ του, το κρεβάτι του, το ψυγείο του και τα μπριζολάκια Μοζαμβίκης και εκτίμησε όσο ποτέ την άχαρη και βαρετή ζωή που είχε αποκτήσει στη γη.

Αυτή τη στιγμή είχε δύο δρόμους να ακολουθήσει. Μπορούσε είτε να αρνηθεί κάθε βοήθεια προς τους Γκλοργκονιανούς και να προσπαθήσει να δραπετεύσει, είτε να συνεχίσει να υποκρίνεται πως είναι ο κύριος Τζορτζ και να τους βοηθήσει να χτίσουν μία οικονομία. Το πρόβλημα βέβαια ήταν ότι ο κύριος Παυλίκος δεν είχε ιδέα από οικονομικά. Αλλά αυτό δεν είναι πρόβλημα σκέφτηκε φευγαλέα.

Αυτοί οι εξωγήινοι φαίνονταν ακίνδυνοι και πολιτισμένοι και αν έκαναν κάθε επιθυμία του πραγματικότητα τότε επιτέλους ίσως ζούσε την ζωή που ονειρευόταν τόσα χρόνια. Ακολουθώντας περισσότερη το ένστικτο παρά την σκέψη του ο κύριος Παυλίκος άνοιξε την πόρτα του δωματίου του και είπε στους φρουρούς που ήταν έξω.

- Είμαι έτοιμος! Οδηγήστε με στον Γκλοργκ τον 3ο.!
- Αμέσως κύριε Τζορτζ, είπε ο ένας φρουρός και τον οδήγησαν στο γραφείο του Γκλοργκ του 3ου.

Αφού χτύπησαν την πόρτα ευγενικά, παράτησαν τον κύριο Παυλίκο και με γρήγορα βήματα απομακρύνθηκαν, βρίσκοντας ευκαιρία για ένα σύντομο διάλειμμα από την ανούσια δουλειά τους.

- Κύριε Τζόρτζ, τι τιμή. Χαίρομαι που ήρθατε τόσο σύντομα στο γραφείο μου. Καθήστε παρακαλώ.

ο κύριος Παυλίκος τράβηξε την καρέκλα και κάθισε αναλογιζόμενος τον πλανήτη του και όλα όσα άφησε, ή μάλλον αναγκάστηκε να αφήσει πίσω.

- Ακόμη σκέφτεστε την Γη; Του είπε χαμογελώντας ο Γκλοργκ ο 3ος. Δεν σας είπα πως εδώ μπορείτε να έχετε πολλά περισσότερα από όσα φανταζόσαστε;

Ο κύριος Παυλίκος θυμήθηκε πως οι Γκλοργκονιανοί είχαν την δυνατότητα να διαβάζουν τις απλές σκέψεις του και προσπάθησε να πνίξει οποιαδήποτε σκέψη του ερχόταν στο μυαλό.

- Είναι που δεν έχω συνηθίσει ακόμη τον πλανήτη σας αγαπητε, είπε με στόμφο ο κύριο Παυλίκος.
- Καταλαβαίνω, είπε συγκαβατικά ο Γκλοργκ ο 3ος. Φαντάζομαι ήρθατε στο γραφείο μου για να μου πείτε την απόφαση που πήρατε; Θα μας βοηθήσετε τελικά η όχι;
- Νομίζω ότι είμαι σε θέση να σας βοηθήσω και μπορούμε να ξεκινήσουμε ευθύς αμέσως!
- Χαίρομαι, είπε ο Γκλοργκ ο 3ος και σηκώθηκε από την καρέκλα του και έδωσε μια χειραψία στον κύριο Παυλίκο. Ας αρχίσουμε αμέσως οπότε.

Έτσι για τις επόμενες 5 ώρες ο κύριος Παυλίκος εξήγησε στον Γκλοργκ τον 3ο την φιλοσοφία του χρήματος. Του είπε για την προσφορά και την ζήτηση. Του εξήγησε τι είναι το κεφάλαιο, οι αγορές και το χρηματιστήριο. Του ανέφερε πως όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη δεν θα δουλεύαν χωρίς να έχουν όφελος, δηλαδή ότι θα πληρώνονταν για κάθε μέρα εργασίας τους. Του εξήγησε την έννοια των τραπεζών, των δανείων και των επιτοκίων.

Ο Γκλοργκ ο 3ος είχε μπερδευτεί αλλά ταυτόχρονα είχε ενθουσιαστεί από την όλη ιδέα του χρήματος.

- Υπέροχα, κύριε Τζορτζ! Δεν περίμενα πως εσείς οι γήινοι μπορούσατε να εφεύρετε μια τέτοια φιλοσοφία. Δημιουργήσατε από κάτι που δεν υπάρχει, τον τρόπο να χειρίζεστε ολόκληρους λαούς. Από αύριο κιόλας, αφού μεταφέρω όλα αυτά που μου είπατε στο συμβούλιο της περιφέρειας, θα ξεκινήσουμε δουλειά. Σας θέλω συνεχώς δίπλα μου ως σύμβουλο!

Και έτσι μέσα στις επόμενες εβδομάδες στον πλανήτη Γκλόργκον υπήρξε μια ριζική αλλαγή. Ξεκίνησαν να τυπώνουν χρήματα, να φτιάχνουν τράπεζες και έχτισαν μέχρι και ένα καινούριο κτίριο, το χρηματιστήριο του Γκλόργκον όπως το αποκάλεσαν.

Οπότε αγαπητοί αναγνώστες καταλαβαίνετε πως ο κύριος Παυλίκος ίσως ήταν ένα μικρό και άχρηστο ανθρωπάκι στον πλανήτη Γη. Αλλά στον πλανήτη Γκλόργκον θεωρήθηκε ήρωας και έφτιαξαν προς τιμή του μέχρι και ένα άγαλμα στην κεντρική αγορά και έβαλαν με χρυσά γράμματα από κάτω την εξής ταμπέλα.

"ο κύριος Τζόρτζ - Ευεργέτης του Γκλόργκον και διαγαλαξιακός ήρωας"


στον πλανήτη Γκλόργκον, έφτιαξαν τα χρήματα
λέτε σιγά σιγά να έχουμε και θύματα;
έχουν χρηματιστήριο, τράπεζες και αγορές
ίσως και να αλλάξουν όλοι τους συμπεριφορές

ο κύριος Παυλίκος τους είναι πια πιστός
σκεφτήτε πως διατάχτηκε, να του κοπεί μισθός
το ξέρω φίλοι μου καλοί έχετε περιέργεια
ίσως σας γράψω πιο πολλά, αμα θα βρω ένέργεια

ο κύριος Παυλίκος - Επεισόδιο 5 - Η εξήγηση

Ο φύλακας της πύλης τους μεγάρου της περιφέρειας μετέφερε τον κύριο Παυλίκο προς την Γκλοργκονιανή Αίθουσα Συνδιάσκεψης (ΓΑΣ εν συντομία) και χτύπησε ευγενικά την πόρτα.

- Περάστε, ακούστηκε μια φωνή.

Ο φύλακας άνοιξε την πόρτα και χτυπώντας προσοχή, είπε.

- Σας ενημερώνω για την άφιξη του κύριου Τζορτζ. Ύστερα χτυπώντας με δύναμη το πόδι του στο μαρμάρινο πάτωμα, γύρισε την πλάτη του και έφυγε.

Ο κύριος Παυλίκος κοιτούσε αποσβολωμένος γύρω του προσπαθώντας να καταλάβει τι συμβαίνει. Είδε ότι βρισκόταν σε μία τεράστια αίθουσα με μερμάρινα πατώματα. Η αίθουσα ήταν στρογγυλή και το ταβάνι κατέληγε σε έναν περήφανο τρούλο όπου άφηνε το φως από τους 2 ήλιους να πέφτει άπλετο στο τεράστιο τραπέζι συνδιασκέψεων. Τους τοίχους στόλιζαν κάποιοι πίνακες που δείχναν Γκλοργκονιανούς σε διάφορες στάσεις και πόζες. Στο τραπέζι κάθονταν 10 τουλάχιστον κάτοικοι του πλανήτη Γκλόργκον ντυμένοι με λευκούς χιτώνες. Η τεράστια κοιλιά τους, έκανε τον κύριο Παυλίκο να καταλάβει ότι αυτοί οι Γκλοργκονιανοί πρέπει να είχαν μεγάλες θέσεις στο "ισότιμο" και "ισάξιο" σύστημα του πλανήτη.

- Καλως ήλθατε κύριε Τζόρτζ, είπε ένας Γκλοργκονιανός αφού σηκώθηκε με δυσκολία από την καρέκλα του η οποία βρισκόταν στην κεφαλή του τραπεζιού. Ονομάζομαι Γκλοργκ ο 3ος και είμαι ο εγγονός του λόρδου Γκλοργκ, του μεγάλου ηγέτη μας που μας έβγαλε από τον σκοταδισμό και μας οδήγησε με τα μάτια της επιστήμης σε μια κοινωνία αφθονίας και ευημερίας.

Με στόμφο συνέχισε τον λόγο του και περιέγραψε στον κύριο Παυλίκο τις ένδοξες στιγμές που έζησε ο πλανήτης Γκλοργκον όταν ο λόρδος Γκλοργκ πήρε στα χέρια του την τύχη του πλανήτη. Του είπε για την πρώτη επαφή του λόρδου με την πρωτεύουσα και περιέγραψε τους μεγαλιώδεις λόγους που έβγαλε στην κεντρική αγορά και έτσι έπεισε του κατοίκους για το σχέδιο και το οραμά του.

- Σίγουρα θα αναρωτιέστε, γιατι σας απαγάγαμε και για ποιον λόγο βρίσκεστε εδώ. Το πρώτο πράγμα που θέλουμε να ξέρετε είναι πως δεν έχετε τίποτα να φοβηθήτε από εμάς. Είμαστε ειρηνικά όντα και σας φέραμε εδώ για να μας βοηθήσετε σε ένα σημαντικό ζήτημα.
- Καταρχάς αγαπητοί κύριοι, είπε ο κύριος Παυλίκος θέλωντας να δείξει κάποια ανωτερότητα, θα ήθελα να σας ενημερώσω πως δεν λέγομαι Τζορτζ, το όνομα μου είναι κύριος Παυλίκος.

Ένα ηχηρό γέλιο γέμισε την τεράστια αίθουσα.

- Ευτυχώς οι κατάσκοποι του τομέα Γ της περιφέρειας 5 της επικράτειας ΙΙΙ μας έχουν ενημερώσει για την κακή συνήθεια που έχετε ως γήινοι να λέτε συνεχώς ψέματα. Σας υπενθυμίζω πως δεν έχετε να φοβηθήτε τίποτε από εμάς. Ίσα ίσα έχετε να κερδίσετε και ο ίδιος εάν μας βοηθήσετε στο μικρό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε. Τι θα λέγατε εάν σας λέγαμε ότι αν μας βοηθήσετε, μπορούμε να κάνουμε κάθε επιθυμία σας πραγματικότητα;

Ο κύριος Παυλίκος ήταν ακόμη φοβισμένος αλλά ακούγωντας την τελευταία πρόταση του Γκλοργκ του 3ου το μάτι του γυάλισε. Διότι αγαπητοί αναγνώστες όπως θα έχετε καταλάβει ήδη, ο κύριος Παυλίκος είναι ένας απλός άνθρωπος σαν όλους εμάς και σίγουρα δεν μπορεί να πει όχι σε τέτοιες προτάσεις.

- Τι θέλετε από εμένα; Ψέλισε με φόβο αλλά και προσμονή ο κύριος Παυλίκος.
- Για να μας δώσετε την λύση, θα πρέπει πρώτα να σας περιγράψουμε το πρόβλημα αγαπητέ. Βλέπετε, ο παππούς μου, ο λόρδος Γκλόργκ, δημιούργησε το σύστημα διαχείρισης ζωής όπως θέλουμε να το αποκαλούμε και χάρισε με αυτό τον τρόπο την ευμάρια στον πληθυσμό του πλανήτη.
Δεν υπάρχει ούτε ένας πεινασμένος κάτοικος, φώναξε δυνατα.
Δεν υπάρχει ούτε ένας άστεγος κάτοικος, συνέχισε με περηφάνεια.
Το σύστημα που έχουμε δημιουργήσει έχει ως συμφέρον του την ευτυχία κάθε ατόμου ατομικά και την εξέλιξη του πλανήτη μας συνολικά.
- Δεν πιστεύω ότι αυτό είναι πρόβλημα, είπε ειρωνικά ο κύριος Παυλίκος.
- Σωπάστε κύριε Τζορτζ, μέχρι να ακούσετε όλόκληρη την ιστορία.
Σήμερα λοιπόν, και μετά από 1000 χρόνια ένδοξης ιστορίας, έχουμε φτάσει το πολιτισμό μας σε ένα σημείο όπου κανένας κάτοικος του πλανήτη μας δεν θα έπρεπε να είναι δυσαρεστημένος. Όμως τους τελευταίους μήνες αντιμετωπίζουμε κάποια μεμονωμένα, ασύνδετα γεγονότα, που αρχίζουν να μας κάνουν να αμφιβάλουμε για την σταθερότητα του πολιτισμού μας. Ο Γκλοργκ ο 3ος σταμάτησε προς στιγμή, και το βλέμμα του κοιτούσε στο κενό. Ύστερα από ένα λεπτο γύρισε προς έναν πίνακα που ήταν κρεμασμένος πίσω του και συνέχισε.

- Όπως βλέπετε και σε αυτόν τον πίνακα, με την ιδιοφυία που διακρίνει τον λαό μας, κατασκευάσαμε τις υπηρεσίες τροφής, τους πύργους αυτούς οι οποίοι είναι υπεύθυνοι να καλύπτουν τις ανάγκες κάθε Γκλοργκονιανού.
Τους τελευταίους μήνες λοιπόν, όπως σας έλεγα, είχαμε κάποια περιστατικά. Κάποιοι ανίδεοι και άξεστοι κάτοικοι του πλανήτη μας, δεν ξέρουμε για ποιον λόγο ακριβώς, μπήκαν μεμονωμένα στις υπηρεσίες αυτές και με μίσος κατέστρεψαν ότι με κόπο έφτιαξε ο λαός μας. Δεν ξέρουμε τον λόγο, έχουμε όμως κάποιες υποψίες. Βλέπετε όταν ο παππούς μου έκανε το όραμα του πραγματικότητα, είχε στον μυαλό του πως ο ελεύθερος χρόνος που είχε στα χέρια του κάθε κάτοικος, θα βοηθούσε τον πλανήτη στην περαιτέρω ανάπτυξή του. Εγώ πιστεύω πως ο ελέυθερος χρόνος που δώθηκε στα χέρια κάθε κατοίκου δημιούργησε κάποιες μηδενιστικές αντιλήψεις και φιλοσοφίες. Με απλά λόγια, επειδή μερικοί κάτοικοι δεν είχα τίποτα να τους λείπει, προέβησαν σε αυτές τις ενέργειες με σκοπό να γεμίσουν το κενό που έχουν μέσα τους αλλά ίσως και να γεμίσουν τον χρόνο τους με πράξεις που δεν έχω λόγια να περιγράψω.
- Δεν καταλαβαίνω που μπορεί να είναι χρήσιμη η βοήθειά μου, είπε μπερδεμένος ο κύριος Παυλίκος.
- Μπορείτε να μας βοηθήσετε κύριε Τζόρτζ, είπε ο Γκλόργκ ο 3ος. Με την τεχνολογία μας σε τέτοια επίπεδα, είχαμε την άνεση να παρατηρήσουμε την ζωή σε διάφορους κατοικημένους πλανήτες. Και στον δικό σας πλανήτη βρήκαμε κάποιες ιδέες, κάποιες απόψεις αν θέλετε που ίσως βοηθήσουν το έργο μας. Καταρχάς είδαμε πως μπορείτε να κατευνάζετε και να ελέγχετε τα πλήθη με την θρησκεία. Αλλά οι κάτοικοι του πλανήτη μας δεν είναι τόσο χαζοί όσο οι κάτοικοι της Γης. Και πέραν τούτου βλέπουμε πως και στον δικό σας πλανήτη με την εξέλιξη της τεχνολογίας ολοένα και λιγότεροι Γήινοι πιστεύουν τέτοιες μπαρούφες. Οπότε κύριε Τζορτζ καταλαβαίνετε πως σας φέραμε εδώ για να μας μάθετε κάτι άλλο, ένα εργαλείο που δίνει την δυνατότητα σε λίγους ανθρώπους να χειρίζονται σαν μαριονέτες όλους του υπόλοιπους. Σας φέραμε εδώ για να μας δείξετε πως λειτουργούν λεφτά!

Συνεπαρμένος από τον λόγο του Γκλόργκ του 3ου ο κύριος Παυλίκος ρώτησε

- Και τί σας κάνει να πιστεύετε πως είμαι εγώ κατάλληλος για κάτι τέτοιο;

Ο Γκλοργκ ο 3ος χαμογέλασε και είπε

- Μα αν δεν φέρναμε τον πρόεδρο του Διεθνούς Ταμείου Νομισμάτων, ποιον θα φέρναμε;


Πιστεύω αγαπητοί αναγνώστες να λυθήκαν κάποιες από τις απορίες σας. Αλλά μην επαναπάυεστε διότι η ιστορία μας κρύβει πολλές εκπλήξεις!


Τι σημασία και αν έφτιαξαν λαμπρό πολιτισμό
πάλι όλα τους οδήγησαν προς τον μηδενισμό
τον κύριο Τζόρτζ τον έφεραν μακριά από την γή
και όποιος νομίζει πως κατάλαβε ας το ξανασκεφτεί

Μα λες να είναι τα λεφτά τεράστια χαλινάρια;
και η θρησκεία μας κρατά χαζούς σαν σαχλαμάρια;
Ίσως να μάθεις πιο πολλά αν δεν θέλεις να βιαστείς.
Αν πάλι ίσως όχι, καλύτερα να ονειρευτείς!

Σοσιαλισμός με ανθρώπινο μπρόκολο

Δεν μας ταιριάζουν τα νέα μέτρα,
θα συνεχίσουμε με νεα κολλεξιόν,

Φτάνει πιά με τα νέα μέτρα,
Πέτα και συ μια γριά πέτρα.

ο κύριος Παυλίκος - Επεισόδιο 4 - Η άφιξη

Η πόρτα του διαστημοπλοίου άνοιξε διάπλατα και ο κύριος Παυλίκος πάτησε το πόδι του στο πλανήτη Γκλόργκον. Ο Γκρίγκολ και ο Μπούμπα τον είχαν δεμένο και προχωρούσαν με αργά βήματα, περήφανοι που η αποστολή τους εκτελέστηκε με επιτυχία. Όμως η αποστολή τους δεν είχε τελειώσει ακόμη, έπρεπε να μεταφέρουν τον στόχο στα κεντρικά της περιφέρειας όπου η αποστολή τους θα λάμβανε τέλος.

Καταλαβαίνετε αγαπητοί αναγνώστες πως ο κύριος Παυλίκος δεν μπορούσε να ξεστομίσει λέξη. Θυμόταν τον εαυτό του να κοιμάται χωνεύοντας ένα μπριζολάκι Μοζαμβίκης και ξαφνικά βρισκόταν σε ένα μέρος όπου έβλεπε παντού πανήψυλους πύργους γύρω του και δύο αλλόκοτοι τύποι τον κρατούσαν πισθάγκωνα δεμένο. Δεν έμοιαζαν με ανθρώπους αλλά περισσότερο με βατράχια.

- Που είμαι και τι σκατά γίνεται, σκέφτηκε ο κύριος Παυλίκος, και πριν προλάβει να τελειώσει την σκέψη του ακούστηκε η φωνή του Γκρίγκολ.
- Κύριε Τζορτζ! Αυτές ερωτήσεις σας και πολλές άλλες θα σας απαντηθούν μόλις φτάσουμε στα κεντρικά. Προς το παρόν συνεχίστε να προχωράτε.

Πανικόβλητος ο κύριος Παυλίκος κοίταξε τους δύο φρουρούς του με τρόμο! Διάολε καταλαβαίνουν την σκέψη μου είπε στον εαυτό του.

- Είμαστε ένας λαός πολύ πιο εξελιγμένος από τον δικό σας κύριε Τζόρτζ. Δεν χρειάζεται να σκέφτεστε αυτά που θέλετε να πείτε. Θα ήταν πιο ευγενικό να ξεστομίζετε ότι θα θέλατε να ξέρουμε.
- Πως διάολο καταλαβαίνετε ότι σκέφτομαι η λέω; Είπε ο κύριος Παυλίκος με τρεμάμενη φωνή.
- Η γλώσσα σας δεν είναι πολύ πολύπλοκη. Αν σκεφτείτε ότι η δική μας περιέχει 78 φωνήεντα και 680 σύφωνα τότε θα καταλάβετε πως η γλώσσα σας βρίσκετε ακόμη σε πρωτόγωνα στάδια. Όσο για την σκέψη σας, η απλή δομή του μας έδωσε την δυνατοτητα να δημιουργήσουμε μηχανήματα τα οποία αναλαμβάνουν την όλη διαδικασία της μετάφρασης των ηλεκτρικών σημάτων της σκέψης σας σε απλές λέξεις που καταλαβαίνουμε. είπε ο Γκρίγκολ με στόμφο θέλοντας να δείξει την ανωτερότητα του λαού του πλανήτη Γκλόργκον.
- Τι θέλετε από εμένα και που με πηγαίνετε; Είπε ο κύριος Παυλίκος με όσο θάρρος του είχε απομείνει.
- Αυτό είναι κατι που δεν γνωρίζουμε όυτε οι ίδιοι. Πάντως προς γνώση σας, σας πηγαινουμε στα κεντρικά της περιφέρειας όπου εκεί θα μάθετε περισσότερα για το ταξίδι σας στον πλανήτη μας. Είμαι σίγουρος ότι εκεί θα λυθούν όλες οι απορίες σας. Είπε ο Γκρίγκολ επιταχύνοντας το βήμα του, δεν είχε σκοπό να σπαταλήσει και άλλο τον χρόνο του με ανούσιες ερωτοαπαντήσεις.

- Περίμενε Γκρίγκολ θέλω να πάρω μια γκοφρέτα ΓΚΛ από το μαγαζι, είπε ο Μπούμπα και έφυγε δίχως να περιμένει απάντηση και μπήκε στο μαγαζί που βρισκόταν στην γωνία του δρόμου που περπατούσαν. Έδειξε την κάρτα του στο μηχάνημα στην είσοδο, το οποίο του επέτρεψε την είσοδο και άνοιξε την πόρτα. Ο Μπούμπα πήγε στον διάδρομο 5 και άρπαξε 3 γκοφρέτες ΓΚΛ και με βιασύνη πετάχτηκε έξω από το μαγαζί.

- Είδες, δεν άργησα, είπε στον Γκρίγκολ λαχανιασμένα.
- Ότι και να πω για εσένα Μπούμπα θα ήταν λίγο. Η βλακεία σου θα λύγιζε ακόμη και τον λόρδο Γκλοργκ, ο οποίος διακρινόταν για την υπομονή του.

Έτσι ο κύριος Παυλίκος και η συνοδεία του περπάτησαν τουλάχιστον 3 χιλιόμετρα μέσα από το κέντρο της μαγευτικής πρωτεύουσας του πλανήτη Γκλόργκον. Ξεκίνησαν από την πλατφόρμα μετακινήσεων και αφού πέρασαν από το πυκνοκατοικημένο κέντρο, κατευθύνθηκαν προς τα κεντρικά της περιφέρειας.
Ο κύριος Παυλίκος πρόλαβε να δει τους μαγευτικούς πύργους που δημιουργούσαν αρκετή τροφή για όλους τους κατοίκους του πλανήτη, είδε τους μαγευτικούς ροζ καταρράκτες της πλατείας Γκλόρν, περπάτησε από το πλακόστρωτο όπου για πρώτη φορά περπάτησε ο λόρδος Γκλόργκ ερχόμενος στην πρωτεύουσα για να κάνει την ιδέα του πραγματικότητα και έτσι μετά από 1 ώρα περίπου έφτασαν μπροστά στην πόρτα του μεγάρου της περιφέρειας.

- Εδώ η αποστολή μας τελειώνει κύριε Τζόρτζ, είπε στον κύριο Παυλίκο ο Γκριγκολ και χτύπησε δυνατά την πόρτα. Χάρηκα για την γνωριμία, πρόσθεσε αδιάφορα και ελπίζω να ξανασυναντηθούμε κάποια στιγμή. Αντίο!

Η πόρτα άνοιξε, ένας φύλακας βγήκε και άρπαξε τον κύριο Παυλίκο και οι δύο συνοδοί του, ο Γκρίγκολ και ο Μπούμπα, γύρισαν την πλάτη τους και έφυγαν με γοργά βήματα.


Την γλώσσα μας μιλάνε,
την σκέψη μας ρουφάνε,
βατράχια μου θυμίζουν,
και ίσως να καπνίζουν

Τον κύριο Παυλίκο πήρανε από την ωραία γη,
στον Γκλόργκον τον μετέφεραν δίχως πολλά γιατί,
μέσα στο μέγαρο στην περιφέρεια τον άφησαν αυτόι,
ο Γκρίγκολ και ο Μπούμπα, οι δύο άγρυπνοι φρουροί

Μέχρι το επόμενο επεισόδιο μπορείτε να μείνετε με την απορία...

Αίνιγμα

Δε λέει μέσα μου να ημερέψει
η μάχη της τίγρης με την αδράνεια
κι όταν πέσει μιά τους νεκρή
πρέπει η Άγια μου να διαλέξει
την τρέλα ή την άνοια
αν και να με σκοτώσει, αρκεί.

Δεν λέει όμως να με κοροιδέψει
και με πνίγει στη παράνοια,
αν και μικρή
αν και τελευταία έχει ρέψει
με ρίχνει στην αφάνια.

Της ζήτησα λοιπόν κάνοντας τάμα
να με κάνει πέρα
στο διάολο κι'ακόμη παραπέρα,
βουίζοντας στο κλάμα,
τελικά την έπεισα.

Θα ρθουν το καλοκαίρι είπε
κάτι σκυλιά μαύρα
και θα σε εκτελέσουν, όμως εσύ ένα πράγμα
κοίτα μη ξεχάσεις το τάμα.


Με δέσανε τον Αύγουστο
σε' να μικρό σοκάκι
οι κατηγορίες ξεκάθαρες
κι ένα απόγευμα με στήνουν στης πλατείας το πιο γνωστό παγκάκι.

Πύρ!, φώναξαν Πυρ! και να πάει στο διάολο
ο βλαύσημος τούτος νέος
θέλησε να μας κάνει μάγια
κι ας ήταν ωραίος
θα τον κρίνει η Άγια.



Με τα μάτια ανοιχτά
ψηλά σε'να περίεργο σύννεφο
με βρήκε ο χαρος αντάμα
και πεθαίνοντας
σκεφτόμουν μόνο το τάμα.



Ποιό ήταν το τάμα?
Ποιά και η Άγια.....?

χωρίς τίτλο

έχω καιρό να σου γράψω
έτσι και αλλιώς να σου πω τίποτε δεν έχω
με πλάνεψες, με κυρίεψες και με παράτησες μπαμπέσα
ενώ εγώ σε είχα πριγκηπέσα.
θέλω τόσες φορές να σε είχα μπροστά μου
να σου έλεγα αυτά που δεν σου έχω πει
μα έφυγες ένα μεσημέρι
κι όσο σου άπλωνα το χέρι
να ρθεις κοντά
αντιδραστικά απομακρυνόσουν.
καταπραυντικά δοκίμασα, χαπάκια διάφορα κι' άλλα
μα όλο και έφευγες
κυλούσες μακριά
σαν να σε κλοτσούσα με δύναμη
σαν να ήσουνα μια μπάλλα.
Ασυναρτησίες κάθομαι κι γράφω
που ποτές δε θα διαβάσεις
και ένα μπουκέτο λουλούδια
για σένα που κράτησα
θα μαραθούν στο μπαλκόνι μου
χωρίσ να σε δουν.
και ένα μπουκέτο που έφαγα
δεν μου άξιζε
και στην παράνοια με οδηγεί
μακριά σου.
Ένα κοχύλι κούφιο, πεθαμένο
μου θυμίζει εσένα γυμνή να πλατσουρίζεις
και ερεθίζει τη φύση μου
η πρόστυχη ανάμνησή σου
γυμνή, ναί γυμνή και καβλωμένη σε φαντάζομαι.
Σκέρτσο να σκεφτώ αλανιάρικο της μορφής σου
άλλο δεν αντέχω, δεν μπορώ να σε σκέφτομαι
και αμέσως να σ' αποχαιρετώ
χωρίς να μαθαίνεις ποτέ
το τίμημα ης αγάπης σουπου πληρώνω.
με κυνηγάνε σκέψεις ανούσιες,
αναμνήσεις και ερηνίες
τύψεις και θύμησες δικές σου
κι μόλις αντιλαμβάνομαι την ανούσια μου πράξη
σε χαιρετώ
και πάλι.
Ζωγράφισα κάποτε την απελπισιά μου
μα δεν κατάφερα να εκφραστώ
όπως τότε, έξω από το θέατρο
που κλαίγοντας σου έλεγα πως
θα γίνω τρομοκράτης.
τελικά, δειλός γαρ, εθισμένος κατάντησα σ'αυτα που δε γούσταρες,
και που τελικά προτίμησα
αντί για σένα.