θλιβερή απουσία χαράς

όσο κι αν πέρναγαν οι νύχτες
όσο κι ας 'ρχόταν η αυγή
σιωπή, πειθήνια σπαρταρούσε
σιωπή που γίνηκε κραυγή

όσο κι αν πέρναγαν τα χρόνια
όσο μας φτύνει η λησμονιά
όσο η ψυχή μας λαχταρούσε
όσο μας τρώει η καταχνιά

δίχως αιτία τρεμοσβήνεις
δίχως αιτία ξαγρυπνάς
δίχως μυαλό θα τριγυρίζεις
τρέλας απόστημα, βραχνάς

όσο οι μέρες δεν αυγίζουν
όσο οι ψυχές θα μαρτυρούν
όσο οι καρδιές κι αν αγαπούνε
πονούνε κι όμως δε ξεχνούν

όσο της πίκρας τα σημάδια
ψάχνουν να βρουν για να κρυφτούν
χτυπιέσαι μόνος στα σκοτάδια
κι οι άλλοι γύρω δε σ'ακούν

Tο πέρασμα σου

Κώστας Βάρναλης γνήσιος τρεμπέλης

Στη ζήση αυτή που τη μισούμε,
στη γης αυτή που μας μισεί,
κι όσο να πιούμε δε σε σβηούμε,
πόνε πικρέ και πόνε αψύ,
πού μας κρατάς και σε κρατούμε

σ αυτήν τη μαύρη γης και ζήση,
που περπατούσαμε τυφλά
κι άνθος για μας δεν είχε ανθίσει
κι ούτε σε δέντρον αψηλά
κρυμένο αηδόνι κελαηδήσει,

ήρθες Εσύ μιαν άγιαν ώρα,
όραμα θείο και ξαφνικό,
και γέμισε ήλιο, ανθόν, οπώρα,
κελαηδισμόν παθητικό
όλ η καρδιά μας, όλ η χώρα.

Αχ! τόσο λίγο να βαστάξει
τούτ η γιορτή κ ή Πασκαλιά!
Έφυγες κ έχουμε ρημάξει
ξανά και πάλι. Η Πασκαλιά
γιατ έτσι λίγο να βαστάξει!

αναρωτιέμαι τι σκέφτεσαι

κόκκινα φανάρια
αναρωτιέμαι τι σκέφτεσαι
κοιτάς το δρόμο
ποιά πόρνη σε παράτησε;
πόσες νεκρές γυναίκες έθαψες;
στο πρόσωπό σου πίκρα
βουβός και μετρημένος
έβγαλες τα ίδια σου τα μάτια και έμεινες τυφλός

σα σκιά περιφέρεσαι
μόλις πέσει το σκοτάδι ξεγλυστράς με μαεστρία απ'τα σεντόνια
κυλάς ήσυχα στη γωνία σου
και κοιτάς το δρόμο
αναρωτιέμαι τι σκέφτεσαι
πόσες κόρες θυσίασες;
πόσοι γιοί αυτοκτόνησαν;
οι περαστικοί σε χλευάζουν
ασυνάρτητη σκέψη και θολή ματιά
το βλέμμα τρελού
ποιος σε τραυμάτισε;

μόλις πρασίνισαν τα φανάρια...
καληνύχτα...

παγωτό τζιτζίκι

η ησυχία εκκωφαντική
η απουσία σου μεγάλη
μόνο τζιτζίκια τραγουδούν
στου πόνου το ακρογιάλι

θέλω να σου μιλήσω

όταν σε βλέπω φλόγες βγάζει η ψυχή μου
με τριβιλίζει μια απροσδόκητη μανία
και έτσι με πιάνει μια μπλε μελαγχολία
που όσο και αν θέλω δύσκολα θα σβήσει

βασανίζομαι

βασανίζομαι από τα βάσανα βασανισμένος
μέσα στον παράδεισο είμαι ένας κολασμένος
πίκρες γλυφές και ανόητες γεμίζουν το κεφάλι
γόρδιος δεσμός που λύθηκε μ'ανένδοτη κραιπάλη

βράζει η ψυχή μου μέσα μου
αγέρες που φυσάνε
μου σιγοκαίνε τα σωθικά
στις σκέψεις μου ορμάνε

και το κορμί μου κάγκελα
του ηφαίστειου που καίει
και ο εαυτός μου ένα ρομπότ
κάποιες φορές που κλαίει

η νύμφη μου είναι μακριά
και άμα τη δω προφταίνω
να ζήσω ένα όνειρο
μπροστά της πως πεθαίνω

κανένας δε με ένιωσε
κανείς δε θα με νιώσει
μονόπλευρος ο άνθρωπος
και ποιος θα τον εσώσει
από τις λύπες που γεννά
η ίδια του η σκέψη
αν η χαρά είναι πηγή κι αυτή έχει στερέψει

να ξεχαστώ (όχι με τις σκέψεις μου)

Θα ήθελα να σε κάνω να χύνεις συνέχεια,
να σβήνεις στην αγκαλιά μου
και ύστερα να μ'αγαπάς

χαμένος σε ένα όνειρο
σμιλεμένος από μια ανάσα
μέσα σε ένα γλυκό λήθαργο

να ξεχαστώ...

μαζί με εσένα..

και όχι με τις σκέψεις μου.

Πονεμένη Ανάσα

Ράγισες την καρδούλα μου

της έκανες χαλάστρα

ένα φυτό ξεράθηκε

στην παλιά τη σάπια γλάστρα

Ανασαίνω και πονάω

περπατώ και είμαι χάλια

ράκος τα συκότια μου

τα πνευμόνια μου σμπαράλια

Ράγισες την καρδούλα μου

την έκανες να κλαίει

φωτιά που όλα τα έκαψε

και στις στάχτες σιγοκαίει

Ανασάινω και πονάω

κοιμάμαι και μουγκρίζω

απ'την κόλαση ερχόμουνα

και εκεί πάλι γυρίζω.

Μπουμ και Τέζα

Τα ψαράκια συνεχίζουν να κολυμπάνε
τα χρόνια συνέχεια περνάνε
τα μαλλιά μου όλο και πέφτουν
και τα μυαλά μου όλο λιγότερο
αντέχουν

Οι σκέψεις μένουν ατελείωτες
πεθαίνουν πριν αρχίσουν
κι οι ερυνείες αμείωτες
με χαζεύουν
δε λεν να με αφήσουν


Μπούμ θα ακουστεί ένα βράδυ
και όλα θα τελειώσουν