'Υπο-θέσεις

Αν ήσουνα βασιλικός θα ήμουν σαλιγκάρι
θα έτρωγα τα φύλλα σου, θα σούκανα και χάρη.

Αν ήσουνα ο τζιμόρισον θα ήμουν μανιτάρι
θα έτρωγες τις τρούφες μου και θάσουν στο φεγγάρι.

Αν ήμουν διαστημόπλοιο θα πάρκαρα στον Άρη
να είχα θέα όλη τη Γή και μπάφο ένα πιθάρι.

Αν έσκαβα ολημερίς θα ήσουνα το φτυάρι
χρυσάφι να μου έβρισκες να'σείχα εγώ καμάρι.

Αν ήσουν χαρτονόμισμα θα σέβγαζα στο ζάρι
κιόλους θα τους κέρναγα να μέλεγαν κιμπάρη.

Είσαι όμως το τίποτα δε ξέρω αν καν υπάρχεις
πάρε με τηλέφωνο αν ποτέ σε μάθεις

Ο Θησέας Ιθάκης και το χρυσόμαλλο τέρας

παρτούζες πάλι στην Ιθάκη με όλους τους μνηστήρες
ακόμη και στο γόνατο έχει η Πηνελόπη ψείρες.
η θάλασσα όμως άφρισε και πάλι απ'το κακό της
"ω θέε μου πόσο πρόστυχη, είναι η ανθρωπότης"

το τέρας το χρυσόμαλλο και ένας Θησέας μόνος,
δίχως το θύμα... ανύπαρκτος, ο εκ προ μελέτης φόνος.
άστραψε πάλι η σκέψη του και ήδη έχει νυχτώσει
σαν έχεις πέσει στο γκρεμό κανείς δεν θα σε σώσει.

μα ο Θησέας ο Ιθάκης είναι μια άλλη ιστορία,
ανήθικη, αλλοπρόσαλλη, δεν στη μαθαίνουν στα σχολεία.
είναι απο αυτές που τις ακούς και κόβεις το αυτί σου,
φώναξε όσο θες, κανένας δεν θα ακούσει τη φωνή σου.

πλάκα έχουν καμμιά φορά και τα παραμυθάκια
πάντα κρατανε συντροφιά στα δύσμοιρα ανθρωπάκια.
το τέρας το χρυσόμαλλο δάκρυσε απ'τη θλίψη
γιατί θα το σκοτώσουνε και θα επέλθει σήψη.

και ο δράκος περιμένει...

κενο κανένα
χρόνια χαμένα (;)
ελπίδες μουντρούχες
χασίσια μπουρούχες

ένα χέρι ποντίκι
ένα άδειο φυστίκι
λαμπάκια αδειανά
σε κοιτάνε ξανά

οθόνες μεγάλες
αδρόσιστες σκάλες
κοράκια που κράζουν
καρδιές που μαράζουν

παράθυρα πόρτες
αδιόρθωτοι πότες
ιππότες καμμένοι
και ο δράκος περιμένει...

Δεν θυμάμαι τίποτα

ο προβολέας άναψε, σκοτείνιασαν τα πάντα,
ο εικοσάρης φοιτητής ήδη έγινε τριάντα
μπορεί λίγο να γέρασε μα δε φορά τιράντα
άντε γαμήσου χρόνε! να πας να γαμηθείς!
και σε παρακαλώ, να μη μας αρνηθείς
όλα εκείνα που εσύ μπορείς να θυμηθείς.

μπορεί ο έρωτας να μην κρύβεται, όπως και αν έχεις βήχα,
μεγάλος πόνος, κι ας μη φαίνεται, η άσπρη μου η τρίχα.

Μπερεκέτι

το ξέρεις περιμένω σαν νεκρός σε μια άδεια κάσα,
μια ψεύτικη, μια κάλπικη δευτέρα παρουσία,
πάντοτε θα με ενοχλεί η ατέρμονη σου απουσία,
μία βραδιά, λίγα ποτά και κάποια ανέραστη Νατάσα.

για ακόμη μια θολή βραδιά πότισα το άπληστο λαρύγγι,
πληρώνω ένα τσολιά φονιά, σβήνω τσιγάρα με φωτιά,
φοράω άσκοπα παλτά, μικραίνω ενήλικα παιδιά,
στη σχάρα η παρδαλή γουρούνα δίχως ξύγγι.

μία ζωή η ζωή χαρίζει πορτοκάλια,
τι και αν ήθελες γλυκόλουστα λεμόνια,
αέρας δηλητήριο γεμίζει τα πλεμόνια,
και όλοι μας είμαστε αιώνια, πάντα χάλια.


σύντομες, πρόσκαιρες στιγμές, αιώνια άσκοπες χαρές,
και η ελπίδα μπερεκέτι.