30 και κάτι

Μάτια άβουλα οργισμένα
Σε μια χώρα γραφειοκράτη
Με το μέλλον τσακισμένο
Ηττημένος δίχως μάχη;

Αδρανώντας περιμένω
Να έρθει κάτι και για μένα
Αδρανώντας αντικρίζω
Τα όνειρά μου ραγισμένα

Απαθής μπροστά σε όλα
Δε με νοιάζει, δε ρωτάω
Δε θυμάμαι, δεν ανήκω
Δε μου αξίζει να αγαπάω

Έχει γίνει η ζωή μου
Σαν ασπρόμαυρη μπομπίνα
Μία κούσρα ηλιθίων
Μια αδιάκοπη ρουτίνα

Καταξίωση ζητάω
Όχι μια ζωή στα ίδια
Το δικαίωμα να λάμψω
Χωρίς δανεικά αρχίδια

Μα έχω αρχίσει και φοβάμαι
Γιατί εύκολα ξεχνάω
Ίσως να'χω παλαβώσει
Ίσως να'ναι που γερνάω

Μάτια άβουλα οργισμένα
Μα σε ακόμα κάτι ελπίζω
Κόντρα σε όλους και σε όλα
Θα αντέξω, θα νικήσω