Οι Κατσούλες

Θυμάσαι τις τρεμπέλικες ξεθωριασμένες ώρες
όπου μια χούφτα από πλεξιγκλάς σε χάραξαν για πάντα.
Ατενίζω σε ένα δωμάτιο γεμάτο με ένα γκρι υγρό, σκοτάδι και σόδα δίχως ανθρακικό.
Σόδα δίχως αύριο, σανδάλι δίχως σκοινί. Και οι κατσούλες περιμένουν...

Αφου στο έχω ξαναπεί πως ψάχνεις για μπελάδες, αγέραστες αγελάδες και αιώνιους καιάδες. Μην ακούς το τρέξιμο του θολού εργάτη. Τα μπισκότα τέλειωσαν και εσύ πουθενά.

Ένα αύριο γεμάτο παγωμένες μελωδίες που τραγουδούν παντοτινά κωφάλαλες χορωδίες με ξύπνησαν και ύπνος δεν με πιάνει.

Άρρωστα μολύβια και πράξεις αφαιρετικές πρόσθεσαν μια ακόμη πινελιά σε αυτόν τον πίνακα που δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί ποτέ...