φύρα

σκύβω φιλάω τα χώματα
τα χρόνια μου είναι φύρα
ανδρείκελα και πτώματα
μας όρισαν την μοίρα

ένας νεκρός φιλήθηκε
από μια μάνα στείρα
μα όμως την αγκάλιασε
το βλέμμα χρυσοθήρα

κάθε μικρή πικρή στιγμή
γεννάει μια ελπίδα,
μια όαση στην έρημο,
μια αόρατη παγίδα