μερεμέτια (καλοκαιρινή αύρα)

σαν επισκέπτης της ζωής κατάντησες καημένε
μια παρουσία ανέραστη, απρόσκλητος κλητήρας
μία σκιά μες στις σκιές που διάφανες σε καίνε
σαν παιχνιδάκι της στιγμής κάθε πουτάνας μοίρας.
είναι η ζωή σα το νερό στα χέρια σου γλυστράει
και μέσα στον παράδεισο βρέθηκες κολασμένος
σε αυτό το μυθιστόρημα θα είσαι πάντα ο ξένος
και το μυαλό σου όσο κι αν πιεί, πάντοτε θα διψάει
για συγκινήσεις της στιγμής
για αθάνατα συκλέτια
για μερεμέτια τις πυγμής
για όνειρα αναίτια