κενο κανένα
χρόνια χαμένα (;)
ελπίδες μουντρούχες
χασίσια μπουρούχες
ένα χέρι ποντίκι
ένα άδειο φυστίκι
λαμπάκια αδειανά
σε κοιτάνε ξανά
οθόνες μεγάλες
αδρόσιστες σκάλες
κοράκια που κράζουν
καρδιές που μαράζουν
παράθυρα πόρτες
αδιόρθωτοι πότες
ιππότες καμμένοι
και ο δράκος περιμένει...
Πέμπτη 5 Αυγούστου 2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
μία καλλιτεχνική νότα που γεμίζει τις άδειες μας ώρες αντικατοπτρίζοντας μιά θλιμμένη και μίζερη πραγματικότητα...
ΑπάντησηΔιαγραφήαδρόσιστες σκάλες... αυτός ο στίχος μου την είπε
ΑπάντησηΔιαγραφή