Φίλοι γνωστοί τον είχανε για έναν τρελό, τρεμπέλη,
Με μαεστρία απέφευγε των ευθυνών τα βέλη,
Μέρες και νύχτες μόνος του ανήσυχα περνούσε
Τον πόνο δεν τον γνώριζε, χείρα τού δεν κουνούσε
Σκοτούρες κι αν τον λύγιζαν,
Κι οι μέρες του ήταν μαύρες
Μια μπίλια στο μπεγλέρι του κάθετα την κυλούσε
Μα η Ευθύνη σαν αργεί ποτέ δεν σε ξεχνάει
Έτσι κι αυτόν ένα πρωί το τζάμι του χτυπάει
Ευθύς στα μάτια την κοιτά
Κατάματα τον τηράει,
Γαλάζιες είναι οι κόρες της
Δύσκολα τις ξεχνάει,
Δυό μέτρα πάνω από την γη,
Ζαλάδα φέρνει μες στο νου
Με μιας τον γονατάει
Τέτοιαν Ευθύνη είν’ καλό καθ’ άντρας να κρατάει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου