δίχως έμπνευση ΙΙ

θέλεις τόσα να πεις
δεν ξέρεις πως

βουβά αναφιλητά και κούφιες ελπίδες.
μοναξιά και λύπη,
σαν το πρώτο φως της αυγής

φτιαγμένος από κόλαση
ανούσια υποφέρεις,
σαν νεομάρτυρας μιας άγνωστης θρησκείας

δίχως σκοπό και νόημα υπάρχεις.
το μόνο που γυρεύεις
μια ανατολή και μία δύση,
που όσο και να μη το θες μπορεί και να σε πείσει
πως έζησες και εσύ μια μέρα
ελεύθερος και ωραίος