σαλέπι & χουρμάδες

άνθρωποι αδιάφοροι και γέλια πικραμένα
τα πάντα μέσα στη ζωή φαντάζουν τόσο ξένα
πλημμύρα μες στη σκέψη σου, φωτιά στα σωθικά σου
πίκρες που υιοθέτησες, μα γίνηκαν παιδιά σου

ο έρως σε περιγελά, η νιότη σε ξεχνάει
είσαι σαν τριαντάφυλλο που ο χρόνος το μαδάει
αισθάνεσαι μονόφθαλμος, μες των τυφλών τη χώρα
νεκρός που του προσφέρουνε των γενεθλίων δώρα

κι αν το ποτό κατάντησε ακόμη μια συνήθεια
τουλάχιστον σβήν'τη φωτιά που έχεις μες στα στήθια
σου ροκανίζει το μυαλό, σου γνέφει το σινιάλο
και έτσι η νύχτα θα περνά μα εσύ θα θέλεις κι άλλο