πυγολαμπίδες

ήρθε ένα ακόμη βράδυ
που υπομένεις τη σκλαβιά
μακριά από κάθε χάδι
που ζεσταίνει την καρδιά

στο απέναντι μπαλκόνι
σάπιοι άνθρωποι σαπίζουν
τηλεόραση και οι πόνοι
μέσα στη ψυχή ανθίζουν

μια ευφάνταστη ουτοπία
κάποια λόγια παλαβά
μια φτηνή φωτοτυπία
που πληρώνεις ακριβά

κάποια μάνα που είναι στείρα
αναμνήσεις, σου γεννά
για τα χρόνια που ήταν φύρα
και έτσι μείναν ορφανά

το φεγγάρι σε κοιτάζει
μες στα μάτια καθαρά
και η πίκρα όλα στάζει
"αχ καϋμένε φουκαρά"

και οι τηλεοράσεις εκεί,
πυγολαμπίδες,
φωτίζουν τις καρδιές των ανθρώπων.