Ο Θησέας Ιθάκης και το χρυσόμαλλο τέρας

παρτούζες πάλι στην Ιθάκη με όλους τους μνηστήρες
ακόμη και στο γόνατο έχει η Πηνελόπη ψείρες.
η θάλασσα όμως άφρισε και πάλι απ'το κακό της
"ω θέε μου πόσο πρόστυχη, είναι η ανθρωπότης"

το τέρας το χρυσόμαλλο και ένας Θησέας μόνος,
δίχως το θύμα... ανύπαρκτος, ο εκ προ μελέτης φόνος.
άστραψε πάλι η σκέψη του και ήδη έχει νυχτώσει
σαν έχεις πέσει στο γκρεμό κανείς δεν θα σε σώσει.

μα ο Θησέας ο Ιθάκης είναι μια άλλη ιστορία,
ανήθικη, αλλοπρόσαλλη, δεν στη μαθαίνουν στα σχολεία.
είναι απο αυτές που τις ακούς και κόβεις το αυτί σου,
φώναξε όσο θες, κανένας δεν θα ακούσει τη φωνή σου.

πλάκα έχουν καμμιά φορά και τα παραμυθάκια
πάντα κρατανε συντροφιά στα δύσμοιρα ανθρωπάκια.
το τέρας το χρυσόμαλλο δάκρυσε απ'τη θλίψη
γιατί θα το σκοτώσουνε και θα επέλθει σήψη.