Χρονικό παράδοξο αιώνιας αναμονής

Ο χρόνος...
"Περνάει!" μου φωνάζει μια άσκοπη ώρα
ξαπλωμένη σε μία ηλιόλουστη αιώρα
που όμως σάπισε πλέον το δίχτυ...
ύστερα πεθαίνει από έναν λεπτοδείκτη!

Ο χρόνος...
"Γερνάει!" μου φωνάζει το φως στον καθρέφτη
"Παραδέξου το, ψεύτη"
μοναξιά και τριζόνια
στην Ομόνοια, πρεζόνια.

Ο χρόνος...
"Γελάει" κοιτάζοντας του κόσμου τα πάθη,
των ανθρώπων τα αιώνια λάθη,
μερεμέτια μπρονζέ και σεκλέτια
όλα είναι μονίμως αναίτια.

Μια ώρα από μόνη της μπορεί να γεμίσει τη ζωή μου αλλά για μία ζωή με αδειάζει.
κι ύστερα δυνατά μου φωνάζει...
"Μη δίνεις νόημα στις λέξεις γιατί θα χάσουν το νόημά τους."

Ντεμοντέ φαφλατάδες και φευγάτοι ντολμάδες...