του φοιτητικού δωματίου.
Φλέγματα πράσινα πρωινά ξεραμένα
στον κίτρινο βουλομένο νιπτήρα.
Αφίσα γυμνόστηθης πόρνης στον τσιγαρισμένο τοίχο,
η μόνη αίσθηση γυναίκας εδώ και χρόνια
ίδια κάθε μέρα,
λάγνα.
Καφέδες πάνω σε σημειώσεις πανεπιστημιακές
που αχρείαστες και λεκιασμένες κοίτονται
στο παλιό φθαρμένο ξύλινο γραφείο.
Φάκελοι ο ένας πάνω στον άλλο, άτακτα τακτοποιημένοι
κρύβουν τις σκέψεις.
Έξω βρέχει.
Μισάνθρωποι, λίγοι, σκυφτοί γρήγορα διαβένουν.
Συρτάρια μισόκλειστα ή μισανοιγμένα,
σαν σκουπίδια γεμάτα
αναμνήσεων παλιών.
Φωτογραφίες,
ενθύμια μιας ζωής άλλης
ανέμελης, προηγούμενης, κοίτονται και αυτά.
Γόπες και στάχτες,
αγκαλιασμένες στις γωνίες,
κάτω απ' τα ντουλάπια, πίσω απ'το γραφείο,
κρυμμένες από το τραπεζάκι το χαμηλό με το σπασμένο πόδι
που θαρρείς σαν με παράπονο στέκεται ακόμη.
Στο μπαλκόνι φυσάει και τα βουνά -ψηλά από τον ένατο- φαίνονται χιονισμένα.
Τα φώτα της πόλης λάμπουν, σαν κεριά πένθιμα.
Που και που σβήνουν.
Παίρνεις φόρα. Ούτε ένα δευτερόλεπτο δεν περνά
και στο πεζοδρόμιο ακούγεται ένα γντουπ,
ξερό.
Κι όλα έτσι τελειώνουν.
Επίκτητα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου