κέφι

Πέμπτη απόγευμα σε γνώρισα
κουρασμένος και ιδρωμένος ήμουνα
(σίγουρα σου έκανα την καλύτερη εντύπωση)
σαν παραμύθι ψεύτικη
μου φάνηκες οικεία
και έτσι στη σκέψη μου βαθιά
γίνηκες ανωμαλία

θα ήθελα να μ'ήθελες
θά'θελα να σε θέλω
κουασιμόδος ένιωσα
και εσύ φωτομοντέλο

έλυωσες τον πάγο μου
με έκανες να νιώσω
μετρώ τα δευτερόλεπτα
για να σε ανταμώσω

σβήσε λοιπόν τις έγνοιες μου
κάψε το παρελθόν μου
φωτιά βάλε προσεκτικά
στο δάσος των παθών μου

ελπίδες έζησα πολλές
κι άλλες πολλές θα ζήσω
μα την ελπίδα π'άναψες
κατάρα, να μη σβήσω

η μίζερη όμως φύση μου
με κάνει να το ξέρω
όσο και να βαρυγκομώ
για πάντα θα υποφέρω