θλιβερή απουσία χαράς

όσο κι αν πέρναγαν οι νύχτες
όσο κι ας 'ρχόταν η αυγή
σιωπή, πειθήνια σπαρταρούσε
σιωπή που γίνηκε κραυγή

όσο κι αν πέρναγαν τα χρόνια
όσο μας φτύνει η λησμονιά
όσο η ψυχή μας λαχταρούσε
όσο μας τρώει η καταχνιά

δίχως αιτία τρεμοσβήνεις
δίχως αιτία ξαγρυπνάς
δίχως μυαλό θα τριγυρίζεις
τρέλας απόστημα, βραχνάς

όσο οι μέρες δεν αυγίζουν
όσο οι ψυχές θα μαρτυρούν
όσο οι καρδιές κι αν αγαπούνε
πονούνε κι όμως δε ξεχνούν

όσο της πίκρας τα σημάδια
ψάχνουν να βρουν για να κρυφτούν
χτυπιέσαι μόνος στα σκοτάδια
κι οι άλλοι γύρω δε σ'ακούν