ελάφι

εκείνη που ποθώ
έρχεται μες τη νύχτα.
για να χαϊδέψει το στόμα μου
με τα μαλλιά της,
καθώς τα χείλη μου ζητούν
το τρυφερό της
ν’ αγγίξουνε αυτί
και εκεί βραχνά
το μυστικό να ανασάνουν.
Τόσο κοντά
ζαλίζομαι
μες το μαγνητισμό της
όπως του χάους ο βράχος
θέλγεται
στη σφόδρα ατμόσφαιρα της γης
και καίγεται.
τότε τα πόδια μου ακουμπούν
τους μαλακούς γοφούς της
και απλώνομαι όλο γύρο της
σαν άγρια φυλακή.
Κι εκείνη θέλοντας
να έρθει ο θάνατός της,
λύνεται ανασαίνοντας
αφήνοντας μου
το λαιμό της να φανεί.
Και ασελγώ στο δέρμα της,
στο στήθος
και στα χείλη.
με βλέμμα ελαφιού στα χέρια μου
γέρνει για να χαθεί.
πάνω μου αισθάνομαι το ρίγος της.
Αύρα τις λάβας μέσα τις κυλεί.
Εκείνη που ποθώ
έρχεται μες τη νύχτα.