Μύστες

Κοιμούνται ολόγυρα μου χίλιοι δράκοι
κι εγώ στη μέση, πόσο ακόμα
να σταθώ πάνω στις μύτες;

Φωτιά θα βάλω στα γιγάντια κερατά τους
Και τα κουφάρια τους θα φάνε οι τερμίτες .

Κοιμούνται ολόγυρα μας χίλιοι δράκοι
για πόσο ακόμα
να στεκόμαστε στις μύτες;

Δεν είναι η τσιμουδιά του αθανάτου.
Να βγάλετε όλοι τα κεφάλια από τις τρύπες.

Αστράφτει η λεπίδα μου στη νύχτα
Κόβω κεφάλια και ουρές και νύχια κόβω
Πως πέφτουνε τα κήτη εμπρός μου κοίτα
τώρα που σύμμαχο μου έκανα το φόβο.

Σα διάολος θα πεταχτώ μες τα σκοτάδια
θα αφήσω πίσω μου γραμμές φωτιά και κίστες.
Θα γίνουν λίπασμα για ολόλευκα λιβάδια
που θα τα περπατούνε άγιοι μύστες.

Κι εκεί στο ιερό μου δάσος που θα ανθήσει
Εγώ στου πιο μεγάλου δράκου μου τη ράχη
ήρεμος θ’ ατενίζω μι’ άλλη μάχη
κι αυτός θα κάθεται όπως εγώ προστάζω να καθίσει.