χωρίς τίτλο

έχω καιρό να σου γράψω
έτσι και αλλιώς να σου πω τίποτε δεν έχω
με πλάνεψες, με κυρίεψες και με παράτησες μπαμπέσα
ενώ εγώ σε είχα πριγκηπέσα.
θέλω τόσες φορές να σε είχα μπροστά μου
να σου έλεγα αυτά που δεν σου έχω πει
μα έφυγες ένα μεσημέρι
κι όσο σου άπλωνα το χέρι
να ρθεις κοντά
αντιδραστικά απομακρυνόσουν.
καταπραυντικά δοκίμασα, χαπάκια διάφορα κι' άλλα
μα όλο και έφευγες
κυλούσες μακριά
σαν να σε κλοτσούσα με δύναμη
σαν να ήσουνα μια μπάλλα.
Ασυναρτησίες κάθομαι κι γράφω
που ποτές δε θα διαβάσεις
και ένα μπουκέτο λουλούδια
για σένα που κράτησα
θα μαραθούν στο μπαλκόνι μου
χωρίσ να σε δουν.
και ένα μπουκέτο που έφαγα
δεν μου άξιζε
και στην παράνοια με οδηγεί
μακριά σου.
Ένα κοχύλι κούφιο, πεθαμένο
μου θυμίζει εσένα γυμνή να πλατσουρίζεις
και ερεθίζει τη φύση μου
η πρόστυχη ανάμνησή σου
γυμνή, ναί γυμνή και καβλωμένη σε φαντάζομαι.
Σκέρτσο να σκεφτώ αλανιάρικο της μορφής σου
άλλο δεν αντέχω, δεν μπορώ να σε σκέφτομαι
και αμέσως να σ' αποχαιρετώ
χωρίς να μαθαίνεις ποτέ
το τίμημα ης αγάπης σουπου πληρώνω.
με κυνηγάνε σκέψεις ανούσιες,
αναμνήσεις και ερηνίες
τύψεις και θύμησες δικές σου
κι μόλις αντιλαμβάνομαι την ανούσια μου πράξη
σε χαιρετώ
και πάλι.
Ζωγράφισα κάποτε την απελπισιά μου
μα δεν κατάφερα να εκφραστώ
όπως τότε, έξω από το θέατρο
που κλαίγοντας σου έλεγα πως
θα γίνω τρομοκράτης.
τελικά, δειλός γαρ, εθισμένος κατάντησα σ'αυτα που δε γούσταρες,
και που τελικά προτίμησα
αντί για σένα.