ο κύριος Παυλίκος - Επεισόδιο 10 - Εκτός ελέγχου

Όπως οι αθλητές του στίβου ξεκινούν να τρέχουν μόλις ακούσουν τον πυροβολισμό, έτσι και η έκρηξη στο χρηματιστήριο του Γκλοργκ ήταν η αφορμή που έκανε όλοκληρο τον πλανήτη να τρέχει προς το χάος.

Συνήθως επικρατεί ηρεμία πριν την καταιγίδα αλλά στην περίπτωσή μας όμως πρώτα έβρεξε και έπειτα ακολούθησε μια εκκωφαντική σιωπή η οποία έκανε κάθε κάτοικο του πλανήτη Γκλόργκον να φοβάται για το μέλλον του. Η πρώτη μέρα μετά την έκρηξη ήταν ήρεμη και ήσυχη. Οι κάτοικοι του πλανήτη Γλόργκον βρίσκονταν στα σπίτια τους και ελάχιστοι Γκλοργκονιανοί τόλμησαν να κυκλοφορήσουν στους δρόμους. Η κατάσταση ήταν ρευστή και κανένας κάτοικος του πλανήτη δεν μπορούσε να δώσει μια πρόβλεψη για το τι θα ακολουθήσει.

Μετά τον Θάνατο του Γκλοργκ του 3ου, ο ήρωας μας , ο κύριος Παυλίκος, ήταν ακόμη ζωντανός. Αμέσως μετά την έκρηξη, επωφελήθηκε από την αναταραχή και γύρισε στο δωμάτιό του. Η καρδιά του χτυπούσε σαν ταμπούρλο, μα δεν του άρεσαν καθόλου τα τραγουδάκια της. Ήξερε πως βρισκόταν σε κίνδυνο και ήξερε πως πρέπει να βρει έναν τρόπο να φύγει απο τον πλανήτη. Το μυαλό του προσπαθούσε να βάλει τις σκέψεις του σε τάξη μέχρι που χτύπησε ξαφνικά η πόρτα.

Ο πρωταγωνιστής μας πάγωσε λες και βγήκε από την κατάψυξη. Είχε ακούσει ότι η αδρεναλίνη κρατάει σε εγρήγορση κάθε οργανισμό ώστε σε περίπτωση κινδύνου να σκεφτεί καθαρά και να κινηθεί γρήγορα. Εάν έβρισκε αυτό που το είπε θα τον χτυπούσε βίαια στην μούρη!!!

Ο κύριος Παυλίκος κοίταξε γύρω του και προσπάθησε να βρει έναν τρόπο διαφυγής. Κοίταξε απο το παράθυρο και το μόνο που είδε ήταν 13 όροφοι γεμάτοι ολόφρεσκο αέρα. Εάν έπεφτε από εκεί σίγουρα θα γινόταν λεκές από κρασί στο πουκάμισο τη πόλης. Ήξερε πως είχε παγιδευτεί σαν βλάκας. Λογικό ήταν όποιοι έβαλαν την βόμβα να θέλουν τον δημιουργό του χρηματιστηρίου νεκρό. Και αυτός σαν βλάκας αποφάσισε μετά την έκρηξη να γυρίσει στο δωματιό του.

Η πόρτα χτύπησε ξανά πιο δυνατά. Ο ήρωάς μας αποφάσισε πως δεν είχε άλλη επιλογή από το να την ανοίξει. Έτσι γύρισε το πόμολο και ανακουφίστηκε καθώς είδε πίσω από την πόρτα τον Γκρίγκολ. Μπορεί να μην τον ήξερε καλά αλλά μια γνωστή φάτσα είναι καλύτερη από μία άγνωστη.

- Καλησπέρα κύριε Τζόρτζ, είπε ο Γκρίγκολ περνώντας στο δωμάτιο.
- Καλησπέρα, απάντησε ο κύριος Παυλίκος.
- Όσο βρισκεστε στο δωμάτιό σας κινδυνεύετε. Το καλύτερο είναι να με ακολουθήσετε.
- Που θα πάμε;
- Αυτό αφήστε να το ξέρω εγώ καλύτερα, είπε με στόμφο ο Γκρίγκολ.

Έτσι, χωρίς άλλη επιλογή ο κύριος Παυλίκος ακολούθησε τον Γκρίγκολ. Έτσι πέρασαν μέσα από μικρά δρομάκια και έφτασαν σε μία γνώριμη συνοικία, ήταν κοντά στο Χρηματιστήριο και συγκεκριμένα κοντά στο μουσείο Ιστορίας. Μόλις έφτασαν έξω από το μουσείο, ο Γκρίγκολ χτύπησε συνθηματικά την πόρτα. Έτσι εκείνη άνοιξε και ο κύριος Παυλίκος με τον Γκρίγκολ μπήκαν μέσα...


Όπως φοβάται ο διάολος το λιβάνι,
έτσι φοβάται ο Παυλίκος τη τιμωρία,
Κάποιος κερδίζει κι άλλος χάνει
στην γκλοργκονιανή μας ιστορία

Τι κρύβει το μουσείο τούτο μέσα;
Τι κρύβει η ίδια μας η ψυχή.
Είναι όπως μία μπουγιαμπέσα
που μέσα της πολλά έχουν κρυφτεί.