Τρεμπελειότητα

Ένα δέντρο καμμια φορά αρκεί!
Ωραία η θέα, μ'αρέσει.

Με ελαφριά πηδήματα η τελειότητα εχάθει
και η τσουκνίδα δάκρυσε, δάκρυσε και το αγκάθι
που κρύβουμε περιποιητικά, όλοι μες στις καρδιές μας.

Νομίζουμε είμαστε άπειροι (και δεν εννοώ δίχως εμπειρία)
νομίζουμε είμαστε τα πάντα
νομίζουμε ο κόσμος γύρω μας
γυρνά, γυρνά, γύρω απο εμένα.

Πάκακλαρ αγαπητέ ατύχησες δεν είσαι εσύ το κέντρο
είσαι μια κλανιά στον άνεμο, μια πέτρα μπρος στο τείχος
που υψώνουμε περιφρωνητικά, όλοι μες στις καρδιές μας.

νομίζουμε είμαστε τέλειοι
της γης το κεχριμπάρι
μα μόλις θα αποσβήσουμε
θα'μαστε μανιτάρι

Για αυτό σου λέω ηρέμησε, πάρε βαθιά ανάσα.
Μάθε, είσαι ένα τίποτα!
Κι ύστερα πλέον ήρεμος επιτέλους ζήσε.

Σου λέω ένα δέντρο αρκεί...