Σκοτεινιάζει...

Τί να πιστέψω,
τί να ζηλέψω,
όταν όλα έχουν χαθεί;
Πώς να παλέψω,
πώς να αντέξω,
σε ετοιμόρροπη σκηνή;

Δες, δεν ξημερώνει,
και όλο φορτώνει,
μαύρα σύννεφα στον ορίζοντα.
Κι έρχονται οι ώρες,
που όλες οι μπόρες,
θα μας βρούνε στα ανοιχτά.

Εμείς, η προδωμένη γενιά,
με σκισμένα πανιά,
αφεθήκαμε να αρμενίζουμε.
Δίχως πυξίδα,
και την ελπίδα,
μπερδεμένη στα σχοινιά.

Εμείς, η προδωμένη γενιά,
σε αφρισμένα νερά,
αφεθήκαμε να πνιγόμαστε.
Μα θα σωθούμε,
θα αναδυθούμε,
κι η οργή μας θα ανθίσει.

Μη μας λυπάσαι,
μη μας φοβάσαι.
H οργή μας θα ανθίσει.