Καναβούρι

Άνθρωποι-καναρίνια τιτιβίζουν στο κλουβί τους,
νομίζοντας πολύχρωμη την άχρωμη ζωή τους.
Το μόνο που αποζητούν, λίγάκι καναβούρι,
λίγο νερό και έπειτα,
περνιούνται πρώτη μούρη.

Πραγματικά ελεύθεροι ποτέ τους δεν θα γίνουν,
μία ζωή μες στο κλουβί θα ήθελαν να μείνουν.
Μονόχνωτοι, κοντόφθαλμοι γεμάτοι με μια σήψη
ουδέτεροι, ανυπόστατοι με σύμμαχο τη θλίψη.

Απ'όλα πιο στενάχωρη, είναι και η αλήθεια
για κάποιους ίσως είναι εχθρός, για άλλους μια βοήθεια.
Όσα και αν θέλουν οι άνθρωποι, ποτέ τους δεν τα φτάνουν,
και αν τους βγάλεις από το κλουβί, όλοι τους θα πεθάνουν...