αρχίδια καπλαμά...

μόνος, μονάχος, μοναξιά,
μόνο μονά, ποτά διπλά!
Αέρας άεργος αέναα αγρυπνά
κι όποιος κοιμάται ποτέ δε ξυπνά

στον λαβύρινθο τούτο ειμαι πάλι εδώ
ψάχνω την άκρη γιατί θέλω να βγω
μα που είναι ο μίτος που θέλω να βρω
που είναι η Αριάδνη, που είμαι κι εγώ;

έτσι η μέρα ξανά ξεκινά
όμως η νύχτα ποτέ δεν ξεχνά
Θα έλεγα και άλλα απόψε παιδιά
μα όπως και να'χει, αρχίδια καπλαμά!