Πολύ καιρό είχα να σε δω, σε είδα όμως καρδιά μου
Χρώματα γέμισαν πολλά, την άχρωμη βραδιά μου.
Θυμήθηκα πράγματα ιστορικά, θυμήθηκα την λήθη
που όσο και να μας τραγουδά, κανέναν μας δεν πείθει.
Ξέρω και εγώ, ξέρεις και εσύ μια άγνωστη εάν ήσουν
τα λόγια που ήθελα πάντα να πω, πως θα σε κατακτήσουν.
Ίσως αν δεν σε ήξερα το ανέμελό σου χάδι
να φύτρωνε μες στην ψυχή, λουλουδιαστό λιβάδι.
Μα πλέον που σε γνώρισα, μα πλέον που σε ξέρω
το μόνο που κατάφερα είναι να υποφέρω
γιατί όσο ο χρόνος κι αν περνά, όσο και να γυρίσει
η οντότητά μου η σαθρή δεν θα σε αποκτήσει.
Όμως το γέλιο, η ανάσα σου, γενούνε νέα πάθη,
και μέσα μου ξανά ξυπνούν του παρελθόντος λάθη.
Το ξέρω θα ήθελα πολύ να ήσουνα δική μου
το ποιήμα αυτό κατάντησε η αέναη φυλακή μου
Χίλια πολλά και άλλα πολλά θα ήθελα να γράψω
μα όσο και να προσπαθώ ποτέ μου δεν θα θάψω
το ποιήμα που ξεστόμισα, το ποιήμα που χαράσεις
γιατί πάρα πολύ απλά, ποτέ δεν θα διαβάσεις
Σάββατο 15 Μαΐου 2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
τρεμπελάτε γιατί χανόμαστε
ΑπάντησηΔιαγραφήμπορω να πω οτι ηταν συγκινητικο και συναισθηματικα φορτισμενο χωρις να θεωρηθω gay?
ΑπάντησηΔιαγραφήgaaaaaaayyyyy!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήεσυ που τα γραφεις νιωθεις καλυτερα? :P
ΑπάντησηΔιαγραφήΕγω δικαιολογούμαι!
ΑπάντησηΔιαγραφήΠοιητική αδεία!
κι εγω ποιητης της ομαδας σας ειμαι κυριε..:P
ΑπάντησηΔιαγραφήΤέλως πάντων, τις προάλλες που είδα την μάνα σου μου βγήκε αυθόρμητα σαν χείμαρος από την ψυχή μου αυτή η κατάθεση.
ΑπάντησηΔιαγραφήxaxaxaxaxa
ΑπάντησηΔιαγραφήκαιρο ειχα να σε δω και ειχα ξεχασει τις αηδιες σου..αντιθετως, δεν μπορω να πω οτι δεν εχω διατηρησει επαφες με την υπολοιπη οικογενεια σου..:PPPP