πεθάναν οι τρεμπέληδες;
άφησαν τον πνοή τους;
άραγε τι απέγινε;
η έγχρωμη ζωή τους;
που πήγανε τα πρωινά
που μύριζε ελπίδα
με όλα αυτά που διάβαζα
με όλα αυτά που είδα;
ίσως είναι η συνήθεια,
ίσως η βαρεμάρα.
ίσως και να πεθάνανε
από γλυκιά λαχτάρα.
αδέρφια όλους σας καλώ,
δεν είστε στα καλά σας,
μακάρι η όμορφη έμπνευση
να έρθει στα μυαλά σας.
να ζήσουμε ξανά στιγμές,
σαν μια τυφλή οπτασία.
σαν διψασμένος κύκλωπας
ζητάω την προστασία!
Τετάρτη 26 Μαΐου 2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
είν επός για μας δάσκαλε η άστερη έμπνευση σου
ΑπάντησηΔιαγραφήκαι μην ρωτάς, για σίγουρα θα είμαστε μαζι σου!!!
μας άφησαν οι μούσες μας, μάς άφησαν οι τάβλες
και τώρα μόνοι πνίγουμε το πόνο μας με ράφλες
χάθηκε η έμπνευση μαζί με την ελπίδα
ΑπάντησηΔιαγραφήκαι μόνο εσύ ω Πακακλάρ κρατάς ακόμη
είναι ο λόγος σου κοφτερή των τρεμπέληδων λεπίδα
τη δικιά μας έμνευση απήγαγε η Σαλώμη.
Παραφράζοντας τον Καπετάνιο (ελπίζω στη συγκατάθεση σας αγαπητέ): μας άφησαν οι μούσες μας, μας άφησαν οι κάβλες και πνίγουμε το πόνο μας με ένα καράβι βάφλες
εγώ θα συμπληρώσω αγαπητέ Ορφέα: οι τάβλες με Κ κεφαλαίο
ΑπάντησηΔιαγραφή