Χαιρομαι μόνος
και μονάχος με χαιρομαι.
Κι ενω μοναδικα χαρίζω
χαρουμενη μόναξια.
Παρόλαυτα μόνο χαιρομαι.
Έτσι απλά μονάχα..
Και ίσως μόνο επειδή
η μόνη χαρά μου
μόνον εσένα να χαιρομαι.
Τρίτη 29 Ιουνίου 2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αφιερωμένο στον Pakaklar που βαδίζει γενέα μόνος του σ'αυτό το σιωπηλό κομμάτι του δρόμου όπου το μόνο φώς σ'αυτή τη νύχτα του blogg μας είναι τα μικρά λευκά ψάρια του. Εμπνέομαι εξαιρετικά απο τα καινούρια λευκά γράμματα του Pakaklar και το "μόνον" είναι η ανταπόκριση στο θέμα της ερωτικής μοναξιάς μας.Και έτσι στέκομαι και την αντικρίζω.Καταλήγω λοιπόν ξανά πως είναι σημαντικό να υπάρχουμε δημιουργόντας για να μπορούμε να κοιτάμε κατάματα τον εαυτό μας και να δίνουμε την ευκαιρια στους άλλους να αντικριζόμενοι ν'αντικριστούν.Μόνο όταν βλέπουμε το προβλημα μπορούμε να το διορθώσουμε. Ετσι Μόνον.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕυχαριστώ πολύ για τα λόγια σου Gibbon des allpes. Χαίρομαι που οι σκέψεις μου δεν απασχολούν μονάχα εμένα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΒέβαια και "μόνος" να ήμουν δίχως αναγνώστη οι σκέψεις μου θα συνεχίζαν να γράφονται "μονον" για εμένα. Γιατί αυτό που έχει σημασία δεν είναι η αναγνώριση αλλά η ανακούφιση που νιώθει κανείς όταν αποτυπώνει την σκέψη του.
"να υπάρχουμε δημιουργώντας για να μπορούμε να κοιτάμε κατάματα τον εαυτό μας και να δίνουμε την ευκαιρια στους άλλους αντικριζόμενοι ν'αντικρισούν. Μόνο όταν βλέπουμε το προβλημα μπορούμε να το διορθώσουμε"
Αυτή σου η πρόταση είναι το νόημα αυτού του ιστότοπου κατά την γνώμη μου.
Σε ευχαριστώ που μου το θύμισες!