Φλούδες & Ελπίδες

λυώνω σιγά σιγά
απ'το πολύ σεκλέτι
ρεμπέτικη η σκέψη μου
περάσανε τα έτη

μεγάλωσα εξωτερικά
μα μέσα πάντα ίδιος
καθρέπτης δεν με γνώρισε
παντοτινά ηλίθιος

ο πόνος με αγάπησε
με έκανε και υποφέρω
σφίχτα λοιπόν μ'αγκάλιασε
θέλω να μην με ξέρω

παράνοια παραπονιάρα
με τριγυρίζει μυστικά
με ακουμπά, είναι ναζιάρα
καταραμένα θηλυκά

η μοναξιά δεν είναι στενάχωρη
γιατί η κόλαση είναι οι άλλοι
το πίστεψες λίγο καιρό
και τώρα πάμε πάλι