παυσίλυπον

πάλι δέντρα ρίχνουν φύλλα
ένα σκότος τριγυρνά
της ζωής αιώνια Σκύλλα
που το βράδυ ξαγρυπνά

μια ζωή όλο σαπίλα
θύμισις σου ευωδιά,
φθινοπωρινά στο χώμα φύλλα
που η βροχή τα αποζητά

βασιλιάς γενιάς αμίλητων
στεναχώριας συντροφιά
δε θα βρεις ποτέ παυσίλυπον
στης ζωής την ερημιά