Ο Μήτσος διάβαζε Μπωντλαίρ, και του καήκαν τα εκλέρ.
Ο Κώστας πάλι ανέγνωσκε, από Ρεμπό ένα στίχο, κι από τη θλίψη δυό εκμέκ, τα κόλλησε στον τοίχο.
Ο Γιάννης κι ο Χαράλαμπος, γουστάραν Μαλαρμέ, κι έτσι πάλι ξέχασαν να φτιάξουν κρεμ μπρουλέ.
Ο Πόε σ'ένα ποίημα, μιλούσε για κοράκια, κι ο Σούλης απ'τα νεύρα του, πέταξε τα κοκάκια.
Καρυωτάκης Λαπαθιώτης, μες στην τρελή μιζέρια, κι ο Σάκης εκοπάνησε μια τούρτα με μαδέρια.
Το νόημα του ποιήματος, ειν'το εξής απλό: μην παραγγείλετε γλυκά σε καταθλιπτικό.
Τρίτη 23 Μαρτίου 2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Θαυμάζω αυτό τον λεπτό υπαινηγμό που κατοικεί στη αύρα των παραδοσιακών γλυκισμάτων,που μεταφέρει στο έργο κρυφά έναν ζεστό αέρα απο την ανατολή και τα σοκάκια της Κωνσταντινούπολης.Μια υποβόσκουσα κρυμμένη έποχη κάτω απο τα πόδια των λέξεων σε συνδιασμό με την απελπισία που ακολουθεί στους αιώνες τον άνθρωπο στον μόχθο του να εξελειχθεί.Και το τέλος.Μια εξαίρετη σφαλιάρα του ποταπού σήμερα.Του εδώ και τώρα.Σάν τρακάρισμα στην εθνική επάνω σε καντίνα με λουκάνικα..
ΑπάντησηΔιαγραφή