οctapus.

πλήττω σα λευκό χταπόδι την άνοιξη
κείτομαι σα σταφύλι στην κάλτσα
ξελυμένα κορδόνια μπερδεύουν τη σκέψη μου
μπετατζίδες φωνάζουν σκοτσέζικα ποιήματα φάλτσα.

πώς ν’ αντέξω αυτό το χαμό?
πώς ορθώνομαι στης ζωής τέτοια μπάτσα?
το ίδιο χάραμα με βρίσκει σ'ενα πιάτο σκυφτό.

Πνίγω τον καημό στην μπουγάτσα.