Αυτά που ξέχασα να πώ...

αν η χαρά ήταν πούπουλο
θα έπεφτε σαν αμόνι
μες στις ψυχές των νοσταλγών
παιδιών που γέρασαν μα ακόμη
δεν έμαθαν πως τίποτε
πλεον δεν τους σκοτώνει

αν εβρισκα τη λέξη αυτή
που ήθελα πάντα για να πω
ποτέ δεν θα την έλεγα
ποτέ στον κόσμο αυτό
θα έβρισκα μια βελανιδιά
να πάω να κρεμαστώ

αν έπρεπε όπως έπρεπε
δεν θα ήμουνα εγώ
να γράφω αυτά που έγραφα
τα γράφω πριν χαθώ
γιατί έπρεπε όπως έπρεπε
και ας μην ήμουνα εγώ

όσο και να γεράσαμε
θα έιμαστε πάντα εδώ
μονάχοι μες στο πλήθος
πάντα φρέσκο, πάντα σαθρό
μόνο για να θυμόμαστε
αυτά που που ξέχασα να πω