Το μπουκάλι και η Τζιλ

Πηγαίνουμε στο γήπεδο και μέχρι εδώ καλά
Όλα είναι όμορφα, και όλα ανθηρά
Μα έτσι όπως καθόμαστε, από το πουθενά
μας ρίχνουν αδερφάκι μου, μια τρελή ψωλιά
Τρία γκολάκια φάγαμε, επάνω στη κεφάλα
Και μείναν παίκτες και κοινό, ολοσχερώς μπουκάλα
Οι φίλαθλοι θυμώσανε, κι άρχισαν να φωνάζουν,
και μ'όποιον πέρναγε κοντά, μαζί του να τα βάζουν
Και έτσι όπως λέγανε "κάποιον για να χτυπήσω",
ξάφνου πετάει ένας τους "για δείτε λίγο πίσω"
Κοιτάζουν και τι βλέπουνε; Καλώς τα τα παιδιά!
Μιά διμοιρία από ΜΑΤ κάτω απ' τη θύρα εννιά
Κι αρχίζουνε οι οπαδοί, ως είναι λογικό ,
να ρίχνουνε στους μπάτσους κάθε εύκαιρο υλικό
Μα πέρναγε απο'κεί κοντά, μια φίλαθλος καημένη
Που γύρναγε στο σπίτι της με πίκρα χορτασμένη
Όπως λοιπόν περπάταγε μια σκιά! ένας ήχος!
Να ήταν άμστελ άραγε ή μήπως ήταν μύθος;
Κάποιος από τους πάνω πέταξε, μια μπύρα εργατική
κι η φίλη μας την έλαβε, εις το δόξα πατρί
Η άμοιρη την άκουσε, δίχως γουλιά να πιεί,
κι έψαχνε για στήριγμα, κάπου να κρατηθεί
Μα δε πείράζει τελικά, παρ'όλη της τη ζάλη,
γιατί όπως αποδείχτηκε, είχε σκληρό κεφάλι
Από την ιστορία αυτή, το δίδαγμα το πιάνεις:
αν είσαι ψιλοάτυχος για γήπεδο δε κάνεις..