ώχ!

Πάρ’ τα τίτλε σε σκίσαμε
όλοι εμείς οι στίχοι!
Για χρόνια στο κεφάλι μας
μας πάταες με το νύχι
Πάντα ήσουν ο άρχοντας
η πιο μεγάλη λέξη.
Πότε σου δεν ερώτησες
«ο ώμος μας θα αντέξει?»
Γουρούνι! Μαύρε σαδιστή!
Σύννεφο τ’ ουρανού μας!
Ενέκρυψες το ήλιο μας
το φώς του ποιητού μας.
Και τώρα πώς στριμώχνεσαι
επάνω στη γωνίτσα
σαν μαζευτίκαμ’ όλοι μας
σε σπρώξαμε Λουλίτσα
και σκούζεις ώχ! σαν αδερφή.
Μαλακισμένη φράση!
Και ναι ρε πώς την είχες δει?
Εμείς δε θα ξεσπάσει?
Και να! που γύρισ’ ο καιρός
Σηκώθει η πυρά μας.
Βάλτο καλά στη γκλάβα σου.
Ήρθενε η σειρά μας
για ν’ απλωθεί
ο όγκος μας
τα’ άπειρο νόημά μας.
Κι αν κάποτε σ’ αγάπησα
Αυτό να το ξεχάσεις
Και μόνο σου σα κρεμαστό σκατό
Κει πάνω θα γεράσεις.
Έτσι δεν είναι παιδία?:
Ναι! Ζήτω! Πάρ‘τα! Γιούπι! Όλε!
Ουάου! Yeah! Φακ! Χουλελέ!