τιτλος:Ποτέ δεν έλεγα πολλά μα τώρα ενετρελάθειν
Που είναι ρε ο σεβασμός?! το ήθος που εχάθει?!!
Γώ που κρατάω τον ουρανό πάνω απ’ την κεφάλί σας
Για να αντέχουν οι σειρές και η σκατοφυλή σας?
Στο χιόνι ,στο καυτό πυρί, στο τσουχτερό χαλάζι!
Άθλια ίχνη! βρομερά! Στ’αρχίδια σας. Σας νοιάζει?
Ζωϋφια, βούλες, έντομα, μύκητες των ποδιών μου.
Για σας πονά η καρδούλα μου και να το ευχαριστώ μου.
Όσο εκνευρίζομαι πολύ αυξάνω τα κιλά μου!!
Σας λειώνω με το βάρος μου το μέγα νόημά μου!!
Καλά να πάθετε σκατά! Πουστράκια μαζεμένα!
Ποτέ δεν εχτιμήσατε πόσα έκανα για σένα.
Μυρμήγκι στοίχε, κόνιδα, άθλιε αποστάτη
Πότέ σου δεν εμπόρεσες να μου το πεις μ’ αγάπη..
Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αυτό το κείμενο ήθελα να το βάλω σαν τίτλο για να φαίνετε ο όγκος του πορτοκαλί τίτλου να πατάει τους στοίχους σαν αντεκδίκηση.. όμως η γραμμή του τίτλου έχει περιορισμένο αριθμό γραμμάτων. Η αλαζονεία και η ματαιοδοξία με οδήγησαν σ'αυτη την καταστροφή του έργου μου και του ίδιου μου του εαυτου...σας ζητώ όλους ειλικρινά συγνώμη..εύχομαι η τέχνη να με δεχτεί ξανά στην αγγαλιά της.
ΑπάντησηΔιαγραφή