Sagria

Σανγκριά στο χαλάκι της άνοιξης.
Μικροί εραστές μεθούνε βαθιά
στην οσμή κάποιου άνθους.
Και χύνονται λιπόθυμοι στον ύπερο
εξαντλημένοι στους στήμονες
κοιμούνται..
Ενώ πιο έξω παντού βουητό! Βόμβος!
Πνιγμός σε πανδαιμόνιο οργασμών!
Σφύζει ο αέρας από ορμή και λαγνεία .
Στο μάτι του σκύλου η κόρη τινάσσεται.
Καθώς το μήνυμα ποτίζει ραγδαία
τα σπήλαια των υγρών ρουθουνιών του.
Και κεραυνώνει ολάκερη τη ράχη του.

Σε κάποια στροφή του ποδηλάτου
ο ήλιος τυφλώνει τα μάτια μας
και ξυπνούμε για λίγο σ’ ένα κόσμο παράλληλο
που μας είναι γνώριμος από παιδιά..
κι ανοίγουμε πάλι τα μάτια στο δρόμο,
στο πεντάλ, στην προσοχή για το θάνατο.

Καθώς περνάω απ’ τις αμυγδαλιές σκέφτομαι
Ότι ποτέ δε με ρώτησαν αν επιτρέπω μέσα μου
αυτή την έντονη οσμή τους.
Στ’ αλήθεια όμως ουδέποτε με πείραξε.
Το θράσος είναι ανύπαρκτο σ’ αυτό τον κόσμο.
Αφού η επίδειξη της ζωής
είναι ανέκαθεν δείγμα ευγενικό.