Τουταγχαμών

σαν σύννεφο το ντέρτι μας
πρέπει γοργά να φύγει
μη τύχει εδώ και ριζωθεί
και η πόρτα δεν ανοίγει

θα έρθει άνεμος ταχύς
να σπρώξει τα σικλέτια
και να τα πάρει μακριά
αφου είναι όλα αναίτια

μη γίνει το μπουμπουνητό
μην έρθει και η βροχούλα
μη στάξει όξινο νερό
ένας τρελός με βούλα

απάνεμη η σκέψη μας
απάνω από την ρότα
δίχως πηδάλιο κυβερνά
της έμπνευσης η κότα

ένα αδιέξοδο αχανές
μία συμπεριφορά πολύ δειλή
στον κόλπο μέσα της ζωής
είναι απάνεμα πολύ