σαν το παγάκι η χαρά
λυώνει
στη θάλασσα της πίκρας
την καταπίνει μονομιάς
του σύμπαντος η γλύκα
ό,τι αξίζει εξατμίζεται
και ό,τι πονάει, πέτρα
πόσες φορές με ξέχασες;
να μην ξεχάσεις, μέτρα
Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2011
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου