αμηχανία

άδειος ο βραδυνός ο ουρανός
μονάχα ένα τριζόνι που τραγουδάει
τραγούδια του θανάτου και της παρηγοριάς

ο αέρας σου χαϊδεύει την καρδιά
αριστερά ένα βουνό
και στα δεξιά μια θάλασσα

ανάμεσα
κάθεται το φεγγάρι σαν χαμόγελο

γυάλινα καράβια
πηγαίνουν εκεί που δεν είσαι
κολυμπάνε πάνω στη θάλασσα καθρέφτη
τα φώτα τους γελάνε
και σε κοροϊδεύουν

έπειτα, ήρθε και το κορίτσι πριόνι
και αφού σε έκοψε, σε έκαψε
και σε έκανε να βλέπεις το φεγγάρι σαν χαμόγελο

μια κουκουβάγια ήρθε δίπλα σου
κρατούσε ένα ποντίκι στο στόμα της
το πέταξε στις στάχτες, δίπλα στη γυάλινη καρδιά
και ύστερα, φεύγωντας, μουρμούρησε το τραγούδι σου

αμήχανη στιγμή
γλυκιά μα μοναχική