σηψη

υψωνομαι σε μυτες οκνηριας

κι αντισταθμιζω οτι λαθος εχω χτισει

ειμαι και παλι στο βασιλειο της ανιας

εκει που σερνεται μαζι μου ολη η φυση

καπου μακρυα μια θεληση φυτευω

και αναμενω ισως καποτε να ανθισει

κατω απ'την δυση,μι' ανατολη ζηλευω

οσα χρειαζομαι μπορει να μου δανεισει

ρεει απομακρα ποταμι επιθυμιας

μα οτι εσυρε μακρυα δεν θα γυρισει

θα το ξεβρασει καποιο κυμα νοσταλγιας

κι εκει μνημειο αλλο ενα θα σου στησει

κι ετσι απομενω να προσμενω ο,τι υπομενω

μα εδω μενω,και κοιταζω τους αιθερες

δοκιμασα να περπατησω ομως χωλαινω

μα θα πεταξω μια απ'αυτες τις μερες

κραταω σφιχτα στο ενα χερι μου τον ηλιο

μα μου ξεφευγει καθως πεφτω προς την θλιψη

και την ασπρομαυρη φωτογραφια σου στο αλλο

σφιχτα προτου η προσγειωση με συνθλιψει

....γαμω την σηψη